دوره 21، شماره 86 - ( بهمن و اسفند 1390 )                   جلد 21 شماره 86 صفحات 157-149 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (10425 مشاهده)
چکیده سابقه و هدف: ارزشیابی آموزشی یکی از مؤلفه‌های اساسی جهت ارتقاء کیفیت آموزشی در دانشگاه‌ها به‌شمار می‌رود. با توجه به اینکه دانشکده پزشکی ساری هم اکنون در رشته‌های متفاوتی دارای دستیار می باشد و فراگیران رشته‌های بالینی در مقاطع متفاوتی در دانشگاه علوم پزشکی مازندران به تحصیل اشتغال دارند و از طرفی تاکنون مقایسه‌ای در مورد همخوانی ارزشیابی فراگیران مقاطع مختلف از اساتید صورت نگرفته است، ما بر آن شدیم تا در این مطالعه ارزشیابی دستیاران را با دانشجویان و کارورزان در دانشگاه علوم پزشکی مازندران مورد مقایسه قرار دهیم. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بوده همه فراگیران آموزش بالینی و گروه‌های بالینی دانشکده پزشکی ساری که همزمان دستیار و کارورز یا دانشجوی بالینی در آن‌ها به تحصیل اشتغال داشته‌اند را در بر می‌گیرد. در این مطالعه 6 رشته کودکان، قلب و عروق، زنان و زایمان، داخلی، اعصاب و روان و جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند و از 183 فراگیر به صورت سرشماری درباره 51 نفر از اساتید بالینی، ارزیابی صورت گرفت. یافته‌ها: 1/60 درصد از فراگیران زن و بقیه مرد بودند، 4/39 درصد آن‌ها دستیار و بقیه کارورز بودند. دربین این 6 گروه آموزشی 2 گروه کودکان و زنان و زایمان با تفاوت معنی داری (001/0>p) از سایر گروه‌ها در یک زیر مجموعه همگن میانگین نمره بالاتری از فراگیران دریافت کرده‌اند. بین نمرات ارزیابی 10-0 و نیز نمره 110-22 فراگیران همبستگی 85 درصد وجود داشت (همبستگی پیرسون 85/0r= و 01/0>p، بین ارزیابی دستیاران و کارورزان از اساتید تفاوت معنی‌داری وجود داشت )001/0(p< و با یکدیگر همخوانی نداشت. فراگیران مرد و زن ارزیابی مشابهی از اساتید داشتند (37/0p=). استنتاج : ارزیابی دستیاران تفاوت قابل توجهی نسبت به ارزیابی سایر فراگیران مقاطع مختلف بالینی از اساتید داشته که این عدم همخوانی باید در برنامه‌ریزی آموزشی در بخش‌های مختلف مورد توجه قرار گیرد.
متن کامل [PDF 298 kb]   (2841 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.