دوره 22، شماره 95 - ( آذر ماه 1391 )                   جلد 22 شماره 95 صفحات 29-37 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (13657 مشاهده)
سابقه و هدف: خط اول درمانی در بیماران مبتلا به تاکی‌کاردی برگشتی گره دهلیزی بطنی (AVNRT) علامت‌دار قطع رادیوفرکوئنسی به‌وسیله کاتتر می‌باشد. پروتکل‌های مختلفی جهت قطع مسیر کوتاه در این بیماران وجود دارد که با عود و عوارض مختلفی همراه بوده است. هدف از این مطالعه مقایسه اثرات قطع کامل و ناقص مسیر آهسته برروی بهبود علایم و عوارض بیماران AVNRT پس از درمان به وسیله قطع کاتتری رادیوفرکوئنسی بود. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه هم گروهی آینده‌نگر، 100 نفر بیمار مبتلا به AVNRT مراجعه‌کننده به درمانگاه بیمارستان بقیه الله عج طی سال‌های 1390- 1388 بررسی شدند. به‌وسیله پروپرانولول (mg/kg 2/0) و آتروپین (mg/kg 04/0) بلوک اتونوم انجام شد. پس از تخریب AVNRT، عملکرد مسیر آهسته باقی‌مانده از طریق بررسی وجود سیگنال از گره AV از طریق الکتروفیزیولوژی گره AV مشخص گردید. یافته‌ها: متوسط سنی 13 ± 43 سال و 40 نفر مذکر و 60 نفر مؤنث بودند. در زمان بلوک اتونوم و بعد از قطع مسیر آهسته، در 48 نفر از بیماران عملکرد مسیر آهسته باقی ماند و در 52 نفر از بیماران کاملاً قطع شد. در مقایسه بین دو گروه 48 و 52 نفره از نظر عود علایم (تپش قلب، درد قفسه سینه و faint) قبل و بعد از قطع تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0p>)، ولی از لحاظ عوارض بعد از قطع شامل (AV block، DVT، pericardial effusion) در مقایسه بین دو گروه تفاوت معنی‌دار وجود داشت (05/0p<). استنتاج: نتایج نشان‌دهنده بهبودی علایم در هر دو گروه بود هرچند شیوع عوارض در گروهی که تحت قطع ناقص قرار گرفته بودند کمتر از گروه دیگر بود. تلاش مفرط جهت قطع کامل مسیر آهسته در بیماران مبتلا به AVNRT در مقایسه با قطع ناقص می‌تواند باعث شیوع بالاتر عوارض بدون تغییر در میزان موفقیت بالینی باشد.
متن کامل [PDF 162 kb]   (1589 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: بهداشت محیط زیست