دوره 31، شماره 205 - ( بهمن 1400 )
جلد 31 شماره 205 صفحات 108-102 |
برگشت به فهرست نسخه ها
فاطمه رضایی طالشی 
، نادیا الیاسی گرجی ، نگاره صالح آبادی ، هدیه رونقی ، جابر موسوی ، محمد ابراهیمی ساروی
، نادیا الیاسی گرجی ، نگاره صالح آبادی ، هدیه رونقی ، جابر موسوی ، محمد ابراهیمی ساروی
چکیده: (2815 مشاهده)
سابقه و هدف: در این پژوهش، میزان شیوع TMD و ارتباط آن با متغیرهای دموگرافیک، سابقه درمان ارتودنسی و مندیبولار موبیلیتی در بیماران مراجعهکننده به کلینیک دانشکده دندانپزشکی ساری مورد ارزیابی قرارگرفته است.
مواد و روشها: در مطالعهی مقطعی حاضر، 68 نفر از بیماران مراجعهکننده به کلینیک دانشکده دندانپزشکی ساری انتخاب شدند. اطلاعات به روش مصاحبه شفاهی و معاینات بالینی جمعآوری گردید و ارتباط بین TMD و متغیرهای مورد نظر با استفاده از SPSS V.22 و آزمونهای chi-square و fisher مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
یافتهها: 75 درصد (51 نفر) از جمعیت مورد مطالعه (35/3 درصد مرد و 64/7 درصد زن) دچار TMD بودند. از این میان، 14 نفر سابقه درمان ارتودنسی داشتند و 34 نفر از آنها واجد درآمدی کمتر از 1 میلیون تومان در ماه بودند، همچنین 49 نفر از آنها شهرنشین بودند. میزان حداکثر باز شدگی دهان نیز در افراد فاقد TMD، 7± 44/52 میلیمتر گزارش شد که به لحاظ آماری فاقد سطح معنیداری میباشد (0/84=P). همچنین علیرغم بیشتر بودن حداکثر میزان جابجایی لترالی فک پایین به سمت راست (0/2=P) و چپ (0/84=P). در افراد فاقد TMD، این ارتباط نیز به لحاظ آماری معنادار نمیباشد.
استنتاج: سابقه درمان ارتودنسی میتواند در ایجاد TMD تاثیرگذار باشد و همچنین بهبود وضعیت اقتصادی، پیگیری بیشتر بیمار را در پی دارد که همین امر از ابتلا و پیشرفت TMD در بیماران میکاهد؛ ولی این ارتباط با سایر متغیرها معنادار نبوده است.
مواد و روشها: در مطالعهی مقطعی حاضر، 68 نفر از بیماران مراجعهکننده به کلینیک دانشکده دندانپزشکی ساری انتخاب شدند. اطلاعات به روش مصاحبه شفاهی و معاینات بالینی جمعآوری گردید و ارتباط بین TMD و متغیرهای مورد نظر با استفاده از SPSS V.22 و آزمونهای chi-square و fisher مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
یافتهها: 75 درصد (51 نفر) از جمعیت مورد مطالعه (35/3 درصد مرد و 64/7 درصد زن) دچار TMD بودند. از این میان، 14 نفر سابقه درمان ارتودنسی داشتند و 34 نفر از آنها واجد درآمدی کمتر از 1 میلیون تومان در ماه بودند، همچنین 49 نفر از آنها شهرنشین بودند. میزان حداکثر باز شدگی دهان نیز در افراد فاقد TMD، 7± 44/52 میلیمتر گزارش شد که به لحاظ آماری فاقد سطح معنیداری میباشد (0/84=P). همچنین علیرغم بیشتر بودن حداکثر میزان جابجایی لترالی فک پایین به سمت راست (0/2=P) و چپ (0/84=P). در افراد فاقد TMD، این ارتباط نیز به لحاظ آماری معنادار نمیباشد.
استنتاج: سابقه درمان ارتودنسی میتواند در ایجاد TMD تاثیرگذار باشد و همچنین بهبود وضعیت اقتصادی، پیگیری بیشتر بیمار را در پی دارد که همین امر از ابتلا و پیشرفت TMD در بیماران میکاهد؛ ولی این ارتباط با سایر متغیرها معنادار نبوده است.
واژههای کلیدی: اختلالات تمپورومندیبولار، جنسیت، درمان ارتودنسی، درآمد، محل زندگی، مندیبولار موبیلیتی
نوع مطالعه: گزارش کوتاه |
موضوع مقاله:
دندانپزشکی
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |