دوره 23، شماره 101 - ( خرداد 1392 )                   جلد 23 شماره 101 صفحات 20-26 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (32587 مشاهده)
سابقه و هدف: استفاده از فیستول شریانی- وریدی باعث پیشرفت‌های بزرگی در اداره بیماران نیازمند به دیالیز مکرر شده است. با توجه به محدودیت محل‌های ایجاد این فیستول‌ها در هر فرد و برای جلوگیری از صرف هزینه‌ها و مراجعات مکرر بیمارستانی، میزان کارآیی فیستول‌های شریانی- وریدی و شناخت عوامل مؤثر بر آن از اهمیت زیادی برخوردار است. مواد و روش‌ها: در یک بررسی 5 ساله 72 بیمار مبتلا به نارسایی مزمن کلیه که مورد عمل جراحی فیستول شریانی- وریدی برای همودیالیز قرار گرفته بودند، به مدت یک سال پیگیری شدند. مدت کارکرد هر فیستول برحسب ماه، محل فیستول، نوع آناستوموز، مدت نارسایی کلیه، سابقه دیابت، هیپرتانسیون و سابقه کاتتر موقتی برای همودیالیز، سن و جنس مشخص گردید و اطلاعات با استفاده از مدل‌های رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: مطالعه نشان داد که کارآیی یکساله فیستول‌های شریانی- وریدی 6/80 درصد بوده و در صورت سن بالای 65 سال، سابقه نارسایی مزمن کلیه بیش از 20 ماه و فیستول در ناحیه مچ، کارآیی یک‌ساله به طور معنی‌داری پایین‌تر است (001/0 ، 002/0 ، 031/0 =p). به علاوه فاکتورهای جنس، سابقه دیابت، سابقه هیپرتانسیون، سابقه کاتتر موقتی برای همودیالیز تأثیر قابل توجهی بر میزان کارآیی یک‌ساله ندارند. استنتاج: با توجه به کارآیی بالای فیستول‌های شریانی- وریدی هنوز این فیستول‌ها بهترین راه دستیابی عروقی جهت همودیالیز مکرر می‌باشند و در صورت سن بالای 65 سال و یا سابقه طولانی نارسایی مزمن کلیه بهتر است از ابتدا فیستول در ناحیه کوبیتال گذاشته شود. علاوه بر آن با توجه به اثر نارسایی مزمن کلیه طولانی مدت، بر میزان کارآیی فیستول، بهتر است در نارسایی مزمن کلیه برای گذاشتن فیستول سریع‌تر تصمیم گیری و اقدام شود.
متن کامل [PDF 212 kb]   (1888 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: جراحی عروق و تروما