لپتوسپیروز یک بیماری عفونی مشترک بین انسان و دام است که توسط اسپیروکت‌های جنس لپتوسپیرا ایجاد می‌شود و عمدتاً از طریق تماس با آب آلوده به ادرار حیوانات منتقل می‌شود. این بیماری می‌تواند از یک تب خفیف تا فرم شدید موسوم به بیماری ویل با درگیری کبد، کلیه و اختلالات انعقادی تظاهر یابد. زردی از یافته‌های شایع است، اما هیپربیلی‌روبینمی شدید نادر بوده و می‌تواند تشخیص را با بیماری‌های اولیه کبدی و صفراوی اشتباه سازد. الگوی درگیری کبدی معمولاً کلستاتیک بوده و با افزایش نامتناسب بیلی‌روبین نسبت به ترانس‌آمینازها مشخص می‌شود. این گزارش مورد، به معرفی مرد ۵۲ ساله‌ای می‌پردازد که پس از مواجهه با سیلاب با تب بالا، زردی پیشرونده و الیگوری به مرکز درمانی مراجعه نمود. در معاینه، افت فشار خون، تاکی‌کاردی، پرخونی ملتحمه و هپاتومگالی دردناک مشاهده شد. آزمایش‌های اولیه، هیپربیلی‌روبینمی شدید با بیلی‌روبین تام 42/3 میلی‌گرم در دسی‌لیتر را نشان داد که به‌طور نامتناسبی نسبت به افزایش (آسپارتات آمینوترانسفراز IU/L 83، آلانین آمینوترانسفرازIU/L  98) بالا بود. همزمان، آسیب حاد کلیه (کراتینین3/8 میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، ترومبوسیتوپنی و شک به همولیز نیز وجود داشت. آزمایش‌های هپاتیت‌های ویروسی، مالاریا و دنگی منفی بودند. سرولوژی IgM لپتوسپیرا و آزمون MAT با تیتر بیش از 1:800 تشخیص لپتوسپیروز شدید را تأیید کردند. بیمار با تزریق پلاکت، آنتی‌بیوتیک هدفمند، مایعات وریدی، وازوپرسور و مراقبت‌های حمایتی طی دو هفته بهبود قابل توجهی از نظر بالینی و آزمایشگاهی نشان داد. این گزارش نشان می‌دهد که هیپربیلی‌روبینمی شدید همراه با افزایش خفیف ترانس‌آمینازها می‌تواند یکی از تظاهرات غیر معمول اما مهم بیماری ویل باشد. بنابراین، در بیماران مبتلا به تب، زردی، آسیب حاد کلیه و سابقه تماس با آب‌های آلوده یا سیلاب، لپتوسپیروز باید در تشخیص افتراقی مدنظر قرار گیرد، زیرا تشخیص زودهنگام و آغاز سریع درمان آنتی‌بیوتیکی و مراقبت‌های حمایتی نقش تعیین‌کننده‌ای در پیشگیری از نارسایی چند عضوی و بهبود پیامدهای بالینی دارد.