دوره 25، شماره 133 - ( بهمن 1394 )                   جلد 25 شماره 133 صفحات 91-99 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (5387 مشاهده)

سابقه و هدف: آسپرژیلوزیس تهاجمی بیماری شدید و کشنده‌ای می‌باشد که غالباً در افراد مبتلا به ضعف ایمنی اتفاق می‌افتد. آسپرژیلوس فلاووس به عنوان دومین عامل اصلی آسپرژیلوزیس تهاجمی بعد از آ. فومیگاتوس محسوب می‌شود. از آن‌جایی‌که اطلاعات محدودی در رابطه با حساسیت دارویی آسپرژیلوس فلاووس به تری آزول‌ها در ایران وجود دارد، هدف از مطالعه حاضر ارزیابی حساسیت ایزوله‌های آ.فلاووس به دست آمده از نمونه‌های بالینی و محیطی به داروهای ضد قارچی وریکونازول و ایتراکونازول بوده است.

مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی 400 نمونه بالینیو محیطی از سه استان مازندران، تهران و مشهد جمع‌آوری شد. ایزوله‌های آسپرژیلوس فلاووس با بررسی مولکولی (PCR و سکوانسینگ) به صورت قطعی شناسایی شدند. در مرحله بعد حساسیت این ایزوله‌های به دست آمده به دو داروی ضد قارچی ایتراکونازول و وریکونازول با روش CLSI (M38A2) مورد ارزیابی قرار گرفت.

یافته‌ها: 90 ایزوله آ. فلاووس (30 مورد نمونه بالینی و 60 مورد نمونه محیطی) به دست آمد. همه ایزوله‌های مورد بررسی MIC<1 را نشان دادند به جز دو مورد از نمونه‌های محیطی که MIC آن‌ها µg/ml2 بود. MIC90 ایزوله‌ها برای وریکونازول و ایتراکونازول به ترتیب µg/ml 5/0، µg/ml 5/0 و MIC50 ایزوله‌ها برای این دو دارو به ترتیب µg/ml 25/0، µg/ml 25/0 به دست آمد.

استنتاج: با مقایسه cutoff اپیدمیولوژیکی تعیین شده برای آسپرژیلوس فلاووس، نتایج مطالعه حاضر نشان از بروز مقاومت احتمالی در دو گونه جدا شده از محیط در برابر ایتراکونازول می‌باشد که می‌تواند هشداری برای بروز مقاومت جدی در ایزوله‌های گزارش شده از ایران باشد.

متن کامل [PDF 765 kb]   (1304 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: قارچ شناسي