دوره 21، شماره 82 - ( خرداد 1390 )                   جلد 21 شماره 82 صفحات 2-8 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (11468 مشاهده)
سابقه و هدف : کارسینوم معده یکی از فراوانترین و بدخیم‌ترین سرطان‌ها بوده و تشخیص زودرس بیماری در شیوه درمان و میزان بقای بیماران بسیار مؤثر است. در سال‌های اخیر ژن های متعددی بیان شده‌اند که احتمال ارتباط بروز آن‌ها با پیش آگهی و بقای بیمار مطرح شده است. هدف این مطالعه، چگونگی بروز پروتئین‌های حاصل از ژن‌های p53 و HËR2 در سلول‌های کارسینوم معده از طریق ایمونوهیستوشیمی می‌باشد.
مواد و روش ها : در این مطالعه بلوک‌های پارافینی 114 نمونه گاسترکتومی مبتلایان به کارسینوم معده انتخاب و نتایج حاصله از رنگ‌آمیزی ایمونوهیستوشیمی با یافته‌های هیستوپاتولوژیک مقایسه شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و تست آماری Çhi-square‌ انجام شد.
یافته ها : در این مطالعه نسبت مرد به زن 92/1، میانگین سنی 92/10 ± 44/65 سال، شایعترین محل تومور آنتروم یا پیلور (54 مورد) و میانگین اندازه تومور 62/2±32/5 سانتیمتر بود. در طبقه‌بندی لورن نوع روده‌ای (101 مورد) و در طبقه‌بندی مینگ نوع ارتشاحی (74 مورد) فرم غالب بود. از نظر تمایز (Grade)، درجه 2 (58 مورد) و از نظر مرحله بیماری، T3 (76 مورد) از بیشترین فراوانی برخوردار بودند. متاستاز به غدد لنفی نیز در 70 مورد دیده شد. میزان بیان پروتئین‌های p53 و HËR2 به ترتیب 6/52 درصد و6/24 درصد بوده و این‌دو ارتباط آماری بسیار خوبی با هم نشان دادند (05/0p<). همچنین بین بروز پروتئین p53 با اندازه تومور، محل تومور (فوندوس یا تنه و بیش از 1 ناحیه درگیر) و متاستاز به غدد لنفاوی ارتباط آماری معنی‌دار (05/0p<) دیده شد. بروز پروتئین HËR2‌ نیز با سن، اندازه تومور و طبقه‌بندی لورن نوع روده‌ای ارتباط آماری معنی‌دار (05/0p<) داشت.
استنتاج : مطالعه حاضر نشان داد که بروز پروتئین p53 با اندازه بزرگتر تومور و متاستاز به غدد لنفاوی همراه است. پروتئین HËR2‌ نیز با سن بیماران، اندازه تومور و طبقه‌بندی بودن ارتباط داشت.
متن کامل [PDF 252 kb]   (1852 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |