دوره 21، شماره 86 - ( بهمن و اسفند 1390 )                   جلد 21 شماره 86 صفحات 202-193 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (28661 مشاهده)
چکیده سابقه و هدف: در طی سالیان اخیر، به دلیل تغییر شیوه‌های زندگی از حالت سنتی به حالت مدرن و صنعتی‌شدن جوامع و گذر اپیدمیولوژیک، عوامل خطر بیماری‌های غیر واگیر از قبیل مصرف دخانیات، اضافه وزن و چاقی، ابتلا به فشارخون بالا، تحرک بدنی ناکافی و مصرف غذاهای نامناسب که همگی ریشه در الگوی نامناسب زندگی دارد افزایش یافته است. یافته‌های پژوهشی مبتنی بر مطالعات همه‌گیرشناسی نشان می‌دهد که بیماری‌های شایع در جهان بر اثر وجود برخی عوامل خطر زاست. به همین دلیل پژوهش حاضر به منظور تعیین فراوانی عوامل خطر ساز بیماری‌های مهم و عمده غیر واگیر در ساکنین استان مازندران انجام گرفته است. مواد و روش‌ها: این مطالعه بر اساس رویکرد گام به گام پیشنهاد شده از سوی سازمان بهداشت جهانی در جمعیت ایرانی ساکن در شهرها و روستاهای مازندران انجام شده است. در این مطالعه 1000 نفر (500 نفر مرد) در 50 حوزه 20 نفری و در 5 گروه سنی 24- 15، 34- 25، 44- 35، 54- 45 و 64- 55 سال مورد بررسی قرار گرفتند. با استفاده از پرسشنامه، داده‌های مربوط به مصرف دخانیات، تغذیه، تحرک بدنی، قد، وزن و فشارخون به روش مصاحبه و اندازه‌گیری جمع‌آوری و مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: میانگینBMI (kg/m2) افراد مورد بررسی 2/26 بوده است و 8/23 درصد از افراد مورد مطالعه چاق و 1/16 درصد از آن‌ها فشارخون بالا داشتند و فراوانی مصرف سیگار 3/10 درصد بوده است. 26 درصد فعالیت فیزیکی پایینی داشتند و 3/90 درصد آن‌ها کمتر از 5 واحد میوه یا سبزی در روز مصرف می‌نمودند. همچنین 28 درصد مردان و 9/24 درصد زنان پرخطر بودند. استنتاج: در این بررسی مشخص شد 5 عامل خطر زمینه‌ساز استقرار و ایجاد بیماری‌های غیرواگیر در استان مازندران شیوع بالایی دارد. از آن‌جاکه عوامل خطر بررسی شده اثرات تجمعی بر یکدیگر دارند و تقریباً تمامی آن‌ها ریشه در رفتارهای نامناسب دارند لذا با اصلاح این رفتارها و تغییر شیوه زندگی می‌توان از شیوع آن‌ها کاست و به‌دنبال کاهش این عوامل خطر، بیماری‌های قلبی- عروقی، دیابت، بیماری‌های انسدادی ریه و سرطان‌ها کاهش خواهد یافت.
متن کامل [PDF 295 kb]   (7056 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.