دوره 28، شماره 159 - ( فروردین 1397 )                   جلد 28 شماره 159 صفحات 1-13 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (1553 مشاهده)

سابقه و هدف: سایتوکاینها طیف وسیعی از فرایندهای پاتولوژیکی و بیولوژیکی را تنظیم میکنند و نقش مهمی در آسیبهای کبدی دارند. عوامل التهابی و اکسیدانی از علل مهم آسیبهای کبدی میباشند. از آنجاییکه شیلاجیت به عنوان یک عامل ضدالتهابی و آنتیاکسیدانی شناخته میشود، لذا هدف اصلی این مطالعه تعیین اثر شیلاجیت بر سطح سایتوکاینهای پیشالتهابی و ضد التهابی در آسیب کبد میباشد.
مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 80 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو دسته A و B تقسیم شدند که هر دسته شامل 5 گروه کنترل، استامینوفن(A)  و یا انسداد مجرای صفراوی (B)، دوز کم مومیایی، دوز زیاد مومیایی و حلال میباشند. تمامی گروه ها به جز گروه کنترل، در دستهA ، 500 میلیگرم بر کیلوگرم استامینوفن به صورت داخل صفاقی دریافت کردند و در دسته B، انسداد مجرای صفراوی انجام شد. سپس در دستهA  پس از 2 ساعت و در دسته B، هفت روز بعد از آسیب، به مدت یک و شش روز به ترتیب گروهای تحت درمان mg/kg 150 وmg/kg 250 شیلاجیت و گروه حلال، آب مقطر به عنوان حلال شیلاجیت دریافت کردند. پس از اتمام دوره درمان، نمونهی کبد جهت انجام آزمایشات تهیه شد.
یافتهها: درمان با دوز کم شیلاجیت، میزان سطحIL-10 ،IL-6 ، IL-1β وTNF- α  که با مصرف تک دوز 500 میلیگرم بر لیتر استامینوفن افزایش یافته بود، را کاهش داد (05/0p<).
استنتاج: شیلاجیت در کاهش التهاب و آسیبهای کبدی ناشی از مصرف دوز زیاد استامینوفن موثر است.
 

متن کامل [PDF 1059 kb]   (585 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: فيزيولوژي