fa مقایسه اثر مورفین به دو روش اینترانازال و وریدی در اعمال جراحی ارتوپدی در اندام فوقانی ارتوپدی،تروماتولوژی Orthopedic & Traumatology پژوهشي-کامل Research(Original) <span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">سابقه</span></span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;"> و هدف:</span></span></span><span style="font-family:B Zar;"> کنترل درد یکی از مهم‌ترین مسائل پس از عمل‌ جراحی محسوب می‌شود و پرکاربردترین داروها جهت آن مورفین است. جهت استفاده از مورفین، روش‌های متفاوتی وجود دارد. در این مطالعه، هدف ما مقایسه‌ی </span><span style="font-family:B Zar;">اثر مورفین به دو روش اینترانازال و وریدی در اعمال‌جراحی ارتوپدی در اندام فوقانی بود.</span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Zar;"></span></span></span><br> <span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">مواد و روش</span></span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Zar;">‌</span></span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">ها:</span></span></span> <span style="font-family:B Zar;">در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 86 بیمار به صورت تصادفی در دو گروه اینترانازال (43 نفر) و وریدی (43 نفر) قرار گرفتند و شدت ‌درد با استفاده از معیارهای </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">VAS</span></span><span style="font-family:B Zar;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">NRS</span></span><span style="font-family:B Zar;"> ثبت ‌شد. همچنین تهوع، استفراغ، خارش، بی قراری، گیجی، وضعیت همودینامیک و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">SPO2</span></span><span style="font-family:B Zar;"> بیماران در دقایق 10، 30، 60 و ساعات 2 و 4 بعد از دریافت مورفین ثبت شد. داده‌های به دست ‌آمده پس از جمع‌آوری به نرم‌افزار </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">SPSS22</span></span><span style="font-family:B Zar;"> وارد شده و برای تحلیل داده‌ها از تست‌های </span><br> <span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">t-test</span></span><span style="font-family:B Zar;">، من‌ویتنی، تست دقیق فیشر و کای‌دو استفاده شد.</span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Zar;"></span></span><br> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">یافته</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Zar;">‌</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">ها:</span></span></span><span style="font-family:B Zar;"> 19/8درصد (17 نفر) از افراد مورد مطالعه زن و 80/2 درصد (69 نفر) مرد بودند. اطلاعات دموگرافیک بین افراد شرکت‌کننده تفاوت معناداری را نشان‌نداد </span><span style="font-family:B Zar;">(05</span> <span style="font-family:B Zar;">/0</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P></span></span><span style="font-family:B Zar;">). میانگین درد در 4 ساعت بعد از عمل در گروه وریدی (2/19) به‌طور معناداری کم‌تر از گروه اینترانازال (3/76) بود، همچنین در وضعیت همودینامیک، تنفس و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">SPO2</span></span><span style="font-family:B Zar;"> در دو گروه <span style="letter-spacing:-.2pt;">تفاوت معنادار بود (05</span></span> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:B Zar;">/0</span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:B Zar;">). سایر متغیرها شامل تهوع و استفراغ، خارش، بی‌قراری و سرگیجه یکسان گزارش شدند (05</span></span> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:B Zar;">/0</span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">P></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:B Zar;">).</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Zar;"></span></span></span><br> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Koodak;">استنتاج:</span></span></span> <span style="font-family:B Zar;">نتایج این مطالعه نشان ‌دادند که استفاده از هر دو روش اینترانازال و وریدی مورفین بعد از عمل جراحی باعث کاهش درد بیمار شده و حداقل عوارض را ایجاد می‌کنند، اما روش وریدی به دلیل ورود و جذب سریع‌تر به خون تاثیر بیش‌تری دارد.<span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="color:black;"></span></span></span> <strong>Background and purpose:</strong> Pain control is a major issue after surgery and the most widely used drug is morphine. There are several methods for administration of morphine. The present investigation aimed at comparing the effect of intranasal morphine and intravenous morphine on orthopedic surgery in upper limb.<br> <strong>Materials and methods:</strong> In this clinical trial, 86 patients were randomly divided into two groups to receive either intranasal morphine (n=43) or intravenous morphine (n=43). Pain intensity was measured using Numerical Rating Scale (NRS) and Visual Analogue Scale (VAS). Pain, nausea, vomiting, pruritus, restlessness, confusion, hemodynamic status, and SPO2 at 10, 30, 60 minutes and 2 and 4 hours after receiving morphine were recorded. Data were analyzed in SPSS V22 applying t-test, Mann-Whitney, Fisher&#39;s exact test, and Chi-square.<br> <strong>Results:</strong> There were 19.8% (n=17) female and 80.2% (n=69) male patients. There were no significant differences in demographic characteristics between the participants (P>0.05). Mean postoperative pain was significantly lower in patients that received intravenous morphine (2.19) compared to those in intranasal morphine group (3.76). The two groups were found to be significantly different in postoperative pain, hemodynamic status, respiration, and SPO2 (P<0.05). Postoperative nausea and vomiting, pruritus, restlessness, and dizziness were reported to be similar between the two groups (P>0.05).<br> <strong>Conclusion:</strong> The study showed that both intranasal morphine and intravenous morphine reduced postoperative pain and caused minimal complications, but intravenous morphine is more effective due to faster entry and absorption into the blood. مورفین, درد, اینترانازال, وریدی, عمل جراحی ارتوپدی morphine, pain, intranasal, intravenous, orthopedic surgery 104 111 http://jmums.mazums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-14575-1&slc_lang=fa&sid=1 Nasrin Ghaffari نسرین غفاری nasringhaffari.amo@gmail.com 1003194753284600138248 1003194753284600138248 No MSc Student in Surgical Technology, Student Research Committee, Faculty of Allied Medical Sciences, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran دانشجوی ارشد اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ایران Ebrahim Nasiri ابراهیم نصیری rezanf2002@yahoo.com 1003194753284600138249 1003194753284600138249 No Assistant Professor, Department of Anesthesiology and Operating Room, Faculty of Allied Medical Sciences, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran. Addiction Research Center, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran استادیار، گروه هوشبری، اتاق عمل و فوریت پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران 3. مرکز تحقیقات طب سنتی و مکمل با گرایش اعتیاد، پژوعشکده اعتیاد، ساری ایران Hooshang Akbari هوشنگ اکبری hooshangakbari48@yahoo.com 1003194753284600138250 1003194753284600138250 Yes Assistant Professor, Department of Anesthesiology and Operating Room, Faculty of Allied Medical Sciences, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran استادیار، گروه هوشبری، اتاق عمل و فوریت پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران