1397 28 169 0 209

بررسی اثرات ضد سرطانی سنه سیونین و پیرگیاه در رده های سلولی سرطانی پروستات Anticancer Effects of Senecionine and Senecio vulgaris L. on Prostate Cancer Cell Lines 1 1 سابقه و هدف: در این مطالعه، اثرات ترکیب سنه سیونین و عصاره پیرگیاه( Senecio vulgaris ) بر آپوپتوز و مهار سلولی ارزیابی شده است هم چنین سمیت سلولی آن‌ها بر روی سلول‌های سرطانی پروستات (PC3، DU145 و HGFs)، اثرات آنتی‌اکسیدانی و اثرات آن‌ها در بیان ژن‌های گیرنده‌های آندروژن(AR) و کلاسترین(CLU) نیز مورد بررسی قرارگرفته است. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع تجربی بوده است. سنه سیونین و عصاره اندام هوایی پیرگیاه تهیه شدند. سپس تغییرات مورفولوژیک ایجاد شده  توسط آن‌ها بر روی رده‌های سلولی سرطانی پروستات،‌ در محیط کشت DMEM F12 پس از 24، 48، 72، و 96 ساعت با میکروسکوپ معکوس  بررسی شدند. درصد زنده ماندن رده های سلولی و میزان آپوپتوز نیز به ترتیب توسط آزمون MTT و آنالیز فلوسایتومتری و چگونگی بیان ژن‌های گیرنده AR و CLU با روش Real-time PCR و هم چنین  نحوه متیلاسیون (methylation) ژن AR با تست بی‌سولفیت بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج بررسی سمیت سلولی نشان داد که پس از 24 ساعت تیمار با سنه سیونین، تغییرات مورفولوژیک در هر سه رده سلولی و در هریک از چهار غلظت  فوق مشاهده شد  به طوری که با گذشت زمان این تغییرات تشدید شدند. نتایج آزمون MTT نشان داد که سنه سیونین در غلظت μg/ml 50 و 500 دارای اثرات سایتوتوکسیک بر سلول‌های سرطان پروستات PC3 و DU145 است. استنتاج: بر اساس نتایج، عصاره اندام هوایی پیرگیاه در غلظت مذکور با کم‌ترین آسیب به سلول‌های طبیعی و تخریب و القای آپوپتوز سلولی با هدف درمان سرطان پروستات برای مطالعات in vivo پیشنهاد می‌شود. 2 Background and purpose: This research aimed at evaluating the effects of senecionine and Senecio vulgaris extract on apoptosis and cell cycle inhibition. Also, their cytotoxicity on prostate cancer cell lines (PC3, DU145 and HGFs), antioxidant effects, and influences on AR and CLU gene expression were investigated. Materials and methods: In this experimental study, senecionine and S. vulgaris extract were prepared and the induced morphological changes on cell lines were evaluated in DMEM F12 cell culture after 24, 48, 72, and 96 hours by an invert microscope. Then, cell viability and apoptosis were determined by MTT and fluorescence analysis, respectively. Finally, AR and CLU gene expression and methylation of AR gene were evaluated using Real-time PCR and Bi-Sulfide test, respectively. Results: Cytotoxicity data showed morphological changes 24 hours after treatment with senecionine in all cell lines and all concentrations which also increased in longer time. Based on MTT results, senecionine showed cytotoxicity in 50 and 500 μg/ml on PC3 and du145 prostate cancer cell lines. Conclusion: According to current findings, Ragwort aerial part extract are suggested for in vivo studies with minimum destruction on normal cells and inducing effects on destruction and apoptosis of prostate carcinogenic cell lines.   1 13 2018/09/9 1397/6/18 2019/01/6 1397/10/16 مرتضی مهدوی Morteza Mahdavi دانشجوی دکترای زیست شناسی جانوری تکوین، گروه زیست شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران ایران j71972@gmail.com محمد آزادبخت Mohammad Azadbakht استاد، گروه فارماکوگنوزی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران. ایران azadbakhtm@hotmail.com اکبر وحدتی Akbar Vahdati استاد، گروه زیست شناسی، واحد فارس، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران ایران Akbar@yahoo.com محمد شکرزاده mohammad shokrzadeh استاد، مرکز تحقیقات علوم دارویی، گروه سم شناسی/ داروشناسی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران Shokrzadeh@gmail.com ایوب فرهادی Ayob Farhadi استادیار، آزمایشگاه سیتوژنتیک مولکولی، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، ایران ایران Farhadi_ayob@yahoo.com علی داوودی Ali Davoodi دانشجوی دکترای فارماکوگنوزی، کمیته تحقیقات دانشجوئی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران adavoodi.pharm@gmail.com senecionine cancer cytotoxic apoptosis پیرگیاه سرطان سایتوتوکسیک آپوپتوز 1. Xiong A, Yang L, Ji L, Wang Z, Yang X, Chen Y, et al. UPLC-MS based metabolomics study on Senecio scandens and S. vulgaris: an approach for the differentiation of two Senecio herbs with similar morphology but different toxicity. Metabolomics 2012; 8(4): 614-623.##2. Wiedenfeld H. Plants containing pyrrolizidine alkaloids: toxicity and problems. Food Addit Contam Part A 2011; 28(3): 282-292.##3. Wiedenfeld H, Edgar J. Toxicity of pyrrolizidine alkaloids to humans and ruminants. Phytochem Rev 2011; 10(1): 137-151.##4. Gong K, Li W. Shikonin, a Chinese plant-derived naphthoquinone, induces apoptosis in hepatocellular carcinoma cells through reactive oxygen species: A potential new treatment for hepatocellular carcinoma. Free Radic Biol Med 2011; 51(12): 2259-2271.##5. Liu B, Bian H-j, Bao J-k. Plant lectins: potential antineoplastic drugs from bench to clinic. Cancer Lett 2010; 287(1): 1-12.##6. Wendel H-G, Wolfe AL, Mavrakis KJ, Oricchio E, Ferrando AA, De Keersmaecker K, et al. Methods and compositions for the detection and treatment of cancer involving miRNAs and miRNA inhibitors and targets. Google Patents; 2017.##7. Talib WH, Mahasneh AM. Antiproliferative activity of plant extracts used against cancer in traditional medicine. Sci Pharm 2010; 78(1): 33-45.##8. Tamilselvam K, Braidy N, Manivasagam T, Essa MM, Prasad NR, Karthikeyan S, et al. Neuroprotective effects of hesperidin, a plant flavanone, on rotenone-induced oxidative stress and apoptosis in a cellular model for Parkinson’s disease. Oxidative medicine and cellular longevity. 2013; 2013.##9. Sharad S, Li H, Ravindranath L, Haffner M, Heidenberg D, Yegnasubramanian S, et al. MP24-03 methylation of the pmepa1 gene disrupts the control of androgen receptor in prostate cancer. J Urol 2014; 191(4): 260-265.##10. Yu J-T, Li L, Zhu Q-X, Zhang Q, Zhang W, Wu Z-C, et al. Implication of CLU gene polymorphisms in Chinese patients with Alzheimer's disease. Clin Chim Acta 2010; 411(19-20): 1516-1519.##11. Shafiee F, Khoshvishkaie E, Davoodi A, Dashti Kalantar A, Bakhshi Jouybari H, Ataee R. The Determination of Blood Glucose Lowering and Metabolic Effects of Mespilus germanica L. Hydroacetonic Extract on Streptozocin-Induced Diabetic Balb/c Mice. Medicines 2018; 5(1): 1.##12. Azadbakht M, Talavaki M. Qualitative and quantitative determination of pyrrolizidine alkaloids of wheat and flour contaminated with Senecio in Mazandaran Province farms. Iranian Journal of Pharmaceutical Research 2010: 179-183 (Persian).##13. Hashemi S, Abediankenari S, Ghasemi M, Azadbakht M, Yousefzadeh Y, Dehpour A. The effect of fig tree latex (Ficus carica) on stomach cancer line. Iran Red Crescent Med J 2011; 13(4): 272 (Persian).##14. Shokrzadeh M, Modanloo M. An overview of the most common methods for assessing cell viability. Res Med Dent Sc 2017; 5(2): 33-41.##15. Shokrzadeh M, Azadbakht M, Ahangar N, Hashemi A, Saravi SS. Cytotoxicity of hydro-alcoholic extracts of Cucurbita pepo and Solanum nigrum on HepG2 and CT26 cancer cell lines. Pharmacogn Mag 2010; 6(23): 176-179.##16. Rathinavelu A, Levy A, Sivanesan D, Murugan D, Jornadal J, Quinonez Y, et al. Cytotoxic effect of pumpkin (Curcurbita pepo) seed extracts in LNCaP prostate cancer cells is mediated through apoptosis. Curr Top Nutraceutical Res 2013; 11(4): 137-143.##17. Tabatabaei Qomi R, Sheykhhasan M, Kalhor N, Ghiasi M. Chondrogenic Differentiation of Human Adipose-derived Mesenchymal Stem Cells Using Fibrin Hydrogel Scaffold. J Mazandaran Univ Med Sci 2015; 25(123): 21-31 (Persian).##18. Wang X, Xia Y, Liu L, Liu M, Gu N, Guang H, et al. Comparison of MTT assay, flow cytometry, and RT‐PCR in the evaluation of cytotoxicity of five prosthodontic materials. J Biomed Mater Res B Appl Biomater 2010; 95(2): 357-364.##19. Wahab R, Dwivedi S, Khan F, Mishra YK, Hwang I, Shin H-S, et al. Statistical analysis of gold nanoparticle-induced oxidative stress and apoptosis in myoblast (C2C12) cells. Colloids Surf B Biointerfaces 2014; 123: 664-672.##20. Holmes EE, Jung M, Meller S, Leisse A, Sailer V, Zech J, et al. Performance evaluation of kits for bisulfite-conversion of DNA from tissues, cell lines, FFPE tissues, aspirates, lavages, effusions, plasma, serum, and urine. PloS One 2014; 9(4): e93933.##21. Booth MJ, Ost TW, Beraldi D, Bell NM, Branco MR, Reik W, et al. Oxidative bisulfite sequencing of 5-methylcytosine and 5-hydroxymethylcytosine. Nature Protocols 2013; 8(10): 1841-1851.##22. Azadmehr A, Oghyanous KA, Hajiaghaee R, Amirghofran Z, Azadbakht M. Antioxidant and neuroprotective effects of scrophularia striata extract against oxidative stress-induced neurotoxicity. Cell Mol Neurobiol 2013; 33(8): 1135-1141.##23. Azadbakht M, Hosseinimehr S, Shokrzadeh M, Habibi E, Ahmadi A. Diospyros lotus L. fruit extract protects G6PD-deficient erythrocytes from hemolytic injury in vitro and in vivo: prevention of favism disorder. Eur Rev Med Pharmacol Sci 2011; 15(11): 1270-1281.##24. Pérez-Herrero E, Fernández-Medarde A. Advanced targeted therapies in cancer: drug nanocarriers, the future of chemotherapy. Eur J Pharm Biopharm 2015; 93: 52-79.##25. Rezai M, Davoodi A, Asori M, Azadbakht M. Cytotoxic Activity of Citrullus colocynthis (L.) Schrad Fruit Extract on Gastric Adenocarcinoma and Breast Cancer Cell Lines. Int J Pharm Sci Rev Res 2017; 45(1): 175-178.##26. Butler LM, Agus DB, Scher HI, Higgins B, Rose A, Cordon-Cardo C, et al. Suberoylanilide hydroxamic acid, an inhibitor of histone deacetylase, suppresses the growth of prostate cancer cells in vitro and in vivo. Cancer Res 2000; 60(18): 5165-5170.##27. Eroğlu C, Seçme M, Bağcı G, Dodurga Y. Assessment of the anticancer mechanism of ferulic acid via cell cycle and apoptotic pathways in human prostate cancer cell lines. Tumor Biology 2015; 36(12): 9437-9446.##28. Meiyanto E, Putri D, Susidarti RA, Murwanti R, Sardjiman FA, Husnaa U, et al. Curcumin and its analogues (PGV-0 and PGV-1) enhance sensitivity of resistant MCF-7 cells to doxorubicin through inhibition of HER2 and NF-kB activation. Asian Pac J Cancer Prev 2014; 15(1): 179-184.##29. Davoudi Z, Akbarzadeh A, Rahmatiyamchi M, Movassaghpour AA, Alipour M, Nejati-Koshki K, et al. Molecular target therapy of AKT and NF-kB signaling pathways and multidrug resistance by specific cell penetrating inhibitor peptides in HL-60 cells. Asian Pac J Cancer Prev 2014; 15(10): 4353-4358.##30. Leitzmann MF, Rohrmann S. Risk factors for the onset of prostatic cancer: age, location, and behavioral correlates. Clin Epidemiol 2012; 4: 1-11.##31. Kirkegaard T, Witton CJ, Edwards J, Nielsen KV, Jensen LB, Campbell FM, et al. Molecular alterations in AKT1, AKT2 and AKT3 detected in breast and prostatic cancer by FISH. Histopathology 2010; 56(2): 203-211.## ##

بررسی پارازیتیسم تجربی مگس های سینانتروپ Musca domestica ، Lucilia sericata و Sarcophaga haemorrhoidalis توسط زنبورهای پارازیتوئید Nasonia vitripennis ، Pachycrepoideus vindemmiae و Spalangia nigroaenea Experimental Parasitism of Synanthropic Flies (Musca domestica, Lucilia sericata, and Sarcophaga heamorrhoidalis) by Parasitoid Wasps (Nasonia vitripennis, Spalangia nigroaenea, and Pachycrepoideus vindemmiae) 1 1 سابقه و هدف: یکی از روش‌های مناسب کنترل مگس‌های سینانتروپ، استفاده از زنبورهای پارازیتوئید است. این مطالعه به منظور تعیین پارازیتیسم تجربی شفیره مگس‌های Musca domestica ، Lucilia sericata و Sarcophaga haemorrhoidalis توسط زنبورهای پارازیتوئید Nasonia vitripennis، Pachycrepoideus vindemmiae و Spalangia nigroaenea انجام شد. مواد و روش‌ها: در شرایط آزمایشگاهی، شفیره مگس های Musca domestica ، Lucilia sericata و Sarcophaga haemorrhoidalis به صورت یک روز درمیان به مدت 5 روز و در هر نوبت 10 عدد پوپ از هر گونه مگس به صورت جداگانه در معرض هر یک از سه گونه زنبور پارازیتوئید Nasonia vitripennis، Pachycrepoideus vindemmiae و Spalangia nigroaenea قرار گرفت. این آزمایش با سه بار تکرار انجام شد و در مجموع 2700 عدد پوپ مگس در معرض 432 عدد زنبور پارازیتوئید قرار گرفت. میزان پارازیتیسم، سن مناسب و ترجیح میزبانی پارازیتوئید بررسی گردید. یافته‌ها: میزان پارازیتیسم موفق کل شفیره‌ها 17/22 درصد محاسبه شد. میزان پارازیتیسم شفیره های سه گونه مگس Musca domestica، Lucilia sericata و Sarcophaga hemorrhoidalis توسط زنبورهای Nasonia vitripennis و Pachycrepoideus vindemmiae تفاوت معنی‌داری را نشان نداد، ولی میزان پارازیتیسم شفیره مگس خانگی توسط سه گونه زنبور مورد مطالعه اختلاف معنی‌داری داشت(01/0< p). زنبور Spalangia nigroaenea فقط شفیره‌های مگس خانگی را پارازیته نمود. هم چنین بیش‌ترین میزان پارازیتیسم شفیره‌ مگس‌های مورد مطالعه توسط پارازیتوئیدهایی با طول عمر 7-5 روز صورت گرفته است. استنتاج: زنبور پارازیتوئید Spalangia nigroaenea به عنوان یک عامل کنترل بیولوژیک اختصاصی مگس خانگی می‌تواند مورد توجه قرار گیرد. از دو گونه پارازیتوئید دیگر Nasonia vitripennis و  Pachycrepoideus vindemmiae می‌توان در برنامه‌های کنترل تلفیقی و همزمان مگس‌های سینانتروپ استفاده کرد. در برنامه کنترل بیولوژیک مگس‌ها، استفاده از زنبورهای پارازیتوئید 7-5 روزه، ممکن است کارآیی بیش‌تری داشته باشد 2 Background and purpose: One of the most popular methods to control the synanthropic flies is using parasitoid wasps. The aim of this study was to estimate the experimental parasitism rates of pupae of Musca domestica, Lucilia sericata, and Sarcophaga heamorrhoidalis by parasitoid wasps, including Nasonia vitripennis, Spalangia nigroaenea, and Pachycrepoideus vindemmiae. Materials and methods: Pupae of three species of flies, including Musca domestica, Lucilia sericata, and Sarcophaga haemorrhoidalis were exposed to three parasitoid female wasps, including Nasonia vitripennis, Pachycrepoideus vindemmiae, and Spalangia nigroaenea in laboratory condition. The exposure rate was 8 wasps to 10 fly pupae on alternate days up to 5 days. The experiments were performed in triplicate and a total of 2700 fly pupae was exposed to 432 wasps. The parasitism rate and parasitoid host preferences were also determined. Results: Total parasitism of flies was estimated at 22.17%. There was no significant differences in parasitism rate of Musca domestica, Lucilia sericata, and Sarcophaga haemorrhoidalis by Nasonia vitripennis, and Pachycrepoideus vindemmiae, but there was a significant difference in parasitism rate of house fly by the three parasitoids investigated (P<0.01). The Spalangia nigroaenea was active just on pupae of Musca domestica. The highest parasitism rate of the fly species studied was found by parasitized wasps of 5–7 days old. Conclusion: Spalangia nigroaenea can be considered as an efficient and specific parasitoid for biological control of Musca domestica. Other wasp species, including Nasonia vitripennis, and Pachycrepoideus vindemmiae could also be used in integrated fly control programs. Also, in biological control program for flies, 5-7 day parasitoid might be more effective. 14 25 2018/09/92018/09/30 1397/7/8 2019/01/62019/01/13 1397/10/23 مهدی خوبدل Mehdi Khoobdel استاد، مرکز تحقیقات بهداشت و تغذیه، پژوهشکده سبک زندگی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله، تهران، ایران ایران امید دهقان Omid Dehghan کارشناس ارشد حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران Omid_dehghan21@yahoo.com عابدین ثقفی‌پور Abedin Saghafipour استادیار، گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قم ،قم، ایران ایران Abed.saghafi@yahoo.com احسان رادی Ehsan Radi کارشناس ارشد حشره شناسی پزشکی، گروه حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران ایران جواد رفیع نژاد Javad Rafinejad استاد، گروه حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران کامران اکبرزاده Kamran Akbarzadeh دانشیار، گروه حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران Kamran.akbarzadeh@yahoo.com احمدعلی عنایتی Ahmad Ali Enayati استاد، گروه حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پرشکی مازندران، مازندران، ایران ایران ahmadali-Enayati@yahoo.coma حسینعلی لطفعلی زاده Hosseinali Lotfalizadeh استاد، بخش تحقیقات گیاه پزشکی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی، تبریز، ایران ایران hlotfalizadeh@gmail.com محمد مرادی Mohammad Moradi کارشناس ارشد حشره شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران mmoradi7a@yahoo.com حسین ثباتی Hossein Sobati استادیار، مرکز تحقیقات بهداشت و تغذیه، پژوهشکده سبک زندگی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله، تهران، ایران ایران sobatih@gmail.com biological control Pteromalidae parasitoid wasp synanthropic flies Pteromalidae مگس های سینانتروپ کنترل بیولوژیک مگس ها پارازیتوئید 1. Alikhan M, Al Ghamdi K, Mahyoub JA, Alanazi N. Public health and veterinary important flies (order: Diptera) prevalent in Jeddah Saudi Arabia with their dominant characteristics and identification key. Saudi Journal of Biological Sciences 2016; 25(8): 1648-1663.##2. Fleischmann W, Grassberger M, Sherman R. Maggot therapy: a handbook of maggot-assisted wound healing. Stuttgart, Georg Thieme; 2004.##3. Crespo DC, Lecuona RE, Hogsette JA. Biological control: an important component in integrated management of Musca domestica (Diptera: Muscidae) in caged-layer poultry houses in Buenos Aires, Argentina. Biol Control 1998; 13: 16-24.##4. Khoobdel M, Tavana AM, Vatandoost H, Abaei M. Arthropod borne diseases in imposed war during 1980-88. Journal of Arthropod-Borne Diseases 2008; 2(1): 28-36 (Persian).##5. Marchiori C. Study of a community of flies at different altitudes in the Serra of Caldas Novas Park, Goiás, Brazil. Braz J Biol 2006; 66(3): 849-851.##6. Khoobdel M, Davari B. Fauna and abundance of medically important flies of Muscidae and Fanniidae (Diptera) in Tehran, Iran. Asian Pac J Trop Med 2011; 4(3): 220-223.##7. Farnham A, O'dell KE, Denholm I, Sawicki R. Factors affecting resistance to insecticides in house-flies, Musca domestica L.(Diptera: Muscidae). III. Relationship between the level of resistance to pyrethroids, control failure in the field and the frequency of gene kdr. Bull Entomol Res 1984; 74(4): 581-589.##8. Scott JG, Leichter CA, Rinkevihc FD, Harris SA, Su C, Aberegg LC, et al. Insecticide resistance in house flies from the United States: Resistance levels and frequency of pyrethroid resistance alleles. Pest Biochem Physiol 2013; 107(3): 377-384.##9. Marchiori C, Borges L. First report of the parasitoid Pachycrepoideus vindemmiae (Rondani, 1875) (Hymenoptera: Pteromalidae) parasitizing Synthesiomyia nudiseta (Van der Wulp, 1883) (Diptera: Muscidae). Braz J Biol 2017; 77(3): 657-658.##10. Legner E. Biological control of Diptera of medical and veterinary importance. J Vector Ecol 1995; 20(1): 59-120.##11. Foil L, Hogsette J. Biology and control of tabanids, stable flies and horn flies. Rev Sci Tech 1994; 13(4): 1125-1158.##12. Machtinger E, Leppla N, Sanders C. Pest management perceptions and practices for equine farms in north and central Florida . Florida, University Of Florida; (IFAS Pub No. ENY-2028). 2013.##13. Firoozfar F, Moosa-Kazemi H, Baniardalani M, Abolhassani M, Khoobdel M, Rafinejd J. Mass rearing of Lucilia sericata Meigen (Diptera: Calliphoridae). Asian Pac J Trop Biomed 2011; 1(1): 54-56.##14. Khoobdel M, Jonaidi N, Rashti MS. Blowfly and flesh fly (Diptera: Cyclorrhpha) fauna in Tehran, Iran. J Entomol 2008; 5(3): 185-192.##15. Khoobdel M, Tavassoli M, Salari M, Firozi F. The stinging Apidae and Vespidae (Hymenoptera: Apocrita) in Iranian islands, Qeshm, Abu–Musa, Great Tunb and Lesser Tunb on the Persian Gulf. Asian Pac J Trop Biomed 2014; 4(Suppl1): S258-S262.##16. Akbarzadeh K, Mirzakhanlou AA, Lotfalizadeh H, Malekian A, Hazratian T, Talarposhti KR, et al. Natural Parasitism associated with species of Sarcophagidae family of Diptera in Iran. Ann Trop Med Parasitol 2017; 10(1): 134-137.##17. Marchiori CH. Parasitoids of Diptera of Forensic Interest Collected in Goiás. Brazil. International Journal of Research in Pharmacy and Biosciences. 2017; 4(1): 1-5.##18. Khoobdel M, Akbarzadeh K, Jafari H, Mehrabi Tavana A, Izadi M, Mosavo Jazayeri A. Diversity and abundance of medically-important flies in the Iranian triple islands; the Greater Tunb, Lesser Tunb and Abu-Musa. J Mil Med 2013; 14(4): 327-336 (Persian).##19. Akbarzadeh K, Wallman JF, Sulakova H, Szpila K. Species identification of Middle Eastern blowflies (Diptera: Calliphoridae) of forensic importance. Parasitol Res 2015; 114(4): 1463-1472.##20. Couri MS. Key to the Australasian and Oceanian genera of Muscidae (Diptera). Rev Bras Entomol 2010; 54(4): 529-544.##21. Richet R, Blackith RM, Pape T. Sarcophaga of France (Diptera: Sarcophagidae): Vancouver, Pensoft Pub; 2011.##22. Akbarzadeh K, Rafinejad J, Nozari J, Rassi Y, Sedaghat MM, Hosseini M. A modified trap for adult sampling of medically important flies (Insecta: Diptera). J Arthropod Borne Dis 2012; 6(2): 119-128.##23. Byrd JH, Butler JF. Effects of Temperature on Sarcophaga haemorrhoidalis (Diptera: Sarcophagidae) Development. J Med Entomol 1998; 35(5): 694-698.##24. Pastor B, Cickova H, Kozánek M, Martinez-Sanchez A, TAKÁČ P, Rojo S. Effect of the size of the pupae, adult diet, oviposition substrate and adult population density on egg production in Musca domestica (Diptera: Muscidae). Eur J Entomol 2011; 108(4(: 587-596.##25. Spiller D. House Flies. In: Insect Colonization and Mass Production.Smith CN (ed). New York: Academic Press; 1966. p: 203-225.##26. Graham MWRDV. The Pteromalidae of North-Western Europe (Hymenoptera-Chalcidoidea): London, British museum; 1969.##27. Kaufman PE, Long SJ, Rutz DA, Waldron JK. Parasitism rates of Muscidifurax raptorellus and Nasonia vitripennis (Hymenoptera: Pteromalidae) after individual and paired releases in New York poultry facilities. J Econ Entomol 2001; 94(2): 593-598.##28. Vazirianzadeh B. Integrated pest management of houseflies, Musca domestica (Diptera: Muscidae), using a combination of cyromazine Insect Growth Regulator (IGR) and a pteromalid wasp, Nasonia vetripennis. PhD thesis: Cardiff University, UK; 2003.##29. Abolhasanzadeh F, Lotfalizadeh H, Madjdzadeh SM. Updated checklist of Pteromalidae (Hymenoptera: Chalcidoidea) of Iran, with some new records. JIBS. 2017;3(2):119-140.(persian)##30. Greene G, Guo YJ, Chen HY. Parasitization of House Fly Pupae (Diptera: Muscidae) bySpalangia nigroaenea (Hymenoptera: Pteromalidae) in Cattle Feedlot Environments. Biological Control 1998; 12(1): 7-13.##31. Mello RS, Borja GEM, Aguiar-Coelho VM. Exposure of a single host (Chrysomya megacephala) (Calliphoridae) to different quantities of female parasitoids (Nasonia vitripennis) (Pteromalidae). Rev Bras Entomol 2009; 53(4): 672-678.##32. Petersen J. Augmentation of early season releases of filth fly (Diptera: Muscidae) parasites (Hymenoptera: Pteromalidae) with freeze-killed hosts. Environ Entomol 1986; 15(3): 590-593.##33. Skovgård H, Nachman G. Biological control of house flies Musca domestica and stable flies Stomoxys calcitrans (Diptera: Muscidae) by means of inundative releases of Spalangia cameroni (Hymenoptera: Pteromalidae). Bull Entomol Res 2004; 94(6): 555-567.##34. Romero A, Hogsette JA, Coronado A. Distribution and abundance of natural parasitoid (Hymenoptera: Pteromalidae) populations of house flies and stable flies (Diptera: Muscidae) at the University of Florida Dairy Research Unit. Neotrop Entomol 2010; 39(3): 424-429.##35. Srinivasan R, Amalraj DD. Efficacy of insect parasitoid Dirhinus himalayanus (Hymenoptera: Chalcididae) & insect growth regulator, triflumuron against house fly, Musca domestica (Diptera: Muscidae). Indian J Med Res 2003; 118: 158-166.##36. Lotfalizadeh H. editor Introduction of two species of the genus Spalangia Lat.(Hym.: Pteromalidae) from Iran. Proceeding of the 16th Iranian Plant Protection Congress; 2004 Aug 29-Sep 2. Tabriz: Iran; 2004 (Persian).##37. Petersen J, Meyer J. Host preference and seasonal distribution of pteromalid parasites (Hymenoptera: Pteromalidae) of stable flies and house flies (Diptera: Muscidae) associated with confined livestock in eastern Nebraska. Environ Entomol 1983; 12(2): 567-571.##38. Takada Y, Kawamura S, Tanaka T. Host preference of Trichogramma dendrolimi (Hymenoptera: Trichogrammatidae) on its native host, Mamestra brassicae (Lepidoptera: Noctuidae) after 12 continuous generations on a factitious host. Appl Entomol Zool 2001; 36(2): 213-218.##39. Whiting AR. The biology of the parasitic wasp Mormoniella vitripennis [=Nasonia brevicornis] (Walker). Q Rev Biol 1967; 42(3): 333-406.##40. Malik A, Singh N, Satya S. House fly (Musca domestica): a review of control strategies for a challenging pest. J Environ Sci Health B 2007; 42(4): 453-469.##41. Machtinger ET, Geden CJ, Kaufman PE, House AM. Use of pupal parasitoids as biological control agents of filth flies on equine facilities. J Integr Pest Manag 2015; 6: 1-10.##42. Pratissoli D, Bueno AdF, Bueno RCOdF, Zanúncio JC, Polanczyk RA. Trichogramma acacioi (Hymenoptera, Trichogrammatidae) parasitism capacity at different temperatures and factitious hosts. Rev Bras Entomol 2009; 53(1): 151-153.## ##

کلونینگ و بیان ژن کد کننده راپتری سیزده (ROP13) سویه RH توکسوپلاسما گوندیی Cloning and Expression of Toxoplasma gondii Rhoptry13 Gene in pcDNA3 Plasmid 1 1 سابقه و هدف: توکسوپلاسما گوندیی انگل تک یاخته درون سلولی اجباری می‌باشد. با توجه به شیوع بالای توکسوپلاسموزیس و اهمیت وافر این بیماری در بهداشت عمومی، دستیابی به واکسن موثر و روش های تشخیصی حساس برای این بیماری، بیش از پیش حائز اهمیت است. هدف از این بررسی، شناسایی و کلون کردن ژن کدکننده پروتئین ROP13 سویه RH انگل توکسوپلاسما گوندیی و بیان آن در سلول یوکاریوتیک CHO بود. مواد و روش‌ها: در این تحقیق، ژن  ROP13پس از تکثیر با روش PCR، در پلاسمید انتقالی  pTG19-Tکلون و پس از آن در سوش TOP10 باکتری E.coli ترانسفورم شد. سپس ساب کلونینگ ژن ROP13 در پلاسمید بیانی pcDNA3 انجام شد. هم چنین پلاسمید pcROP13 در سلول یوکاریوتی CHO ترانسفکت شد و به منظور بررسی بیان ژن نوترکیب از روش IFA استفاده شد. یافته‌ها: با استفاده از روش های PCR، تعیین توالی و روش هضم آنزیمی، کلونینگ ژن ROP13 در پلاسمیدهای بیانی و انتقالی تایید شد. نتایج تعیین توالی ژن کدکننده ROP13 با سویه RH ثبت شده در بانک جهانی ژن تشابه کامل داشت. هم چنین با استفاده از روش IFA، بیان ژن ROP13 در سلول یوکاریوتیک CHO مورد تایید قرار گرفت. استنتاج: نتایج نشان داد که کلونینگ و ترانسفورم قطعه ROP13 در پلاسمید  pcDNA3با موفقیت انجام شده و در سلول یوکاریوتCHO  بیان می شود. لذا از این پلاسمید نوترکیب می توان در مطالعات آتی به منظور واکسیناسیون و تشخیص عفونت می توان بهره برد.   2 Background and purpose: Toxoplasma gondii (T. gondii) is an obligatory intracellular protozoan parasite. Toxoplasmosis is highly prevalent and has a great effect on public health, therefor, there is a need for vaccine and sensitive diagnostic procedures. This study aimed at cloning and investigating the expression of ROP13 gene of T. gondii. Materials and methods: In this study, the gene was cloned in pTG19-T vector and transferred to a TOP10 strain of E.coli following ROP13 gene amplification using PCR. Then the ROP13 gene was sub cloned in expression plasmid pcDNA3. Also, pcROP13 was transferred to CHO cells and the expression level was evaluated by IFA method. Results: Cloning and sub cloning of ROP 13 gene were confirmed by PCR, sequencing and enzymatic digestion. The gene sequencing showed complete homology with a recorded sequence in the gene bank. Moreover, the expression of ROP13 gene in CHO eukaryotic cells was confirmed by IFA method. Conclusion: The results showed that ROP13 gene was successfully sub cloned into the pcDNA3 expression vector and expressed in CHO cells. Therefore, it can be used in the development of vaccines and in diagnostic tests.   26 35 2018/09/92018/09/302018/07/4 1397/4/13 2019/01/62019/01/132019/01/8 1397/10/18 پریا علیزاده Paria Alizadeh دانشجوی کارشناسی ارشد انگل شناسی ، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران احمد دریانی Ahamd Daryani استاد، گروه انگل شناسی، مرکز تحقیقات توکسوپلاسموز، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران احسان احمدپور Ehsan Ahmadpour استادیار، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران Ehsanahmadpour@gmail.com توحید کاظمی Tohid Kazemi دانشیار، گروه ایمنی شناسی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران. ایران عادل اسپوتین Adel Spotin استادیار، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران محمود محامی اسکویی Mahmoud Mahami-Oskoui دانشیار، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران یعقوب آزادی Yaghob Azadi دانشجوی کارشناسی ارشد انگل شناسی ، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران صبا رجبی Saba Rajabi دانشجوی کارشناسی ارشد انگل شناسی ، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران داریوش شانه بندی Dariush Shanehbandi استادیار، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران. ایران toxoplasmosis Rhoptry 13 pcDNA3 gene expression توکسوپلاسموزیس Rhoptry 13 pcDNA3 بیان سلولی 1. Weiss LM, Dubey JP. Toxoplasmosis: A history of clinical observations. Int J Parasitol 2009; 39(8): 895-901.##2. Daryani A, Sarvi S, Aarabi M, Mizani A, Ahmadpour E, Shokri A, et al. Seroprevalence of Toxoplasma gondii in the Iranian general population: a systematic review and meta-analysis. Acta Trop 2014; 137: 185-194.##3. Dubey J, Jones J. Toxoplasma gondii infection in humans and animals in the United States. Int J Parasitol 2008; 38(11): 1257-1278.##4. Ahmadpour E, Daryani A, Sharif M, Sarvi S, Aarabi M, Mizani A, et al. Toxoplasmosis in immunocompromised patients in Iran: a systematic review and meta-analysis. J Infect Dev Ctries 2014; 8(12): 1503-1510.##5. Sharif M, Daryani A, Ebrahimnejad Z, Gholami S, Ahmadpour E, Borhani S, et al. Seroprevalence of anti-Toxoplasma IgG and IgM among individuals who were referred to medical laboratories in Mazandaran province, northern Iran. J Infect Public Health 2016; 9(1): 75-80.##6. Costa-Silva TA, Meira CS, Ferreira IM, Hiramoto RM, Pereira-Chioccola VL. Evaluation of immunization with tachyzoite excreted–secreted proteins in a novel susceptible mouse model (A/Sn) for Toxoplasma gondii. Exp Parasitol 2008; 120(3): 227-234.##7. Daryani A, Sharif M, Dadimoghaddam Y, Souteh MBH, Ahmadpour E, Khalilian A, et al. Determination of parasitic load in different tissues of murine toxoplasmosis after immunization by excretory–secretory antigens using Real time QPCR. Exp Parasitol 2014; 143: 55-59.##8. Hiszczyńska-Sawicka E, Li H, Xu JB, Olędzka G, Kur J, Bickerstaffe R, et al. Comparison of immune response in sheep immunized with DNA vaccine encoding Toxoplasma gondii GRA7 antigen in different adjuvant formulations. Exp Parasitol 2010; 124(4): 365-372.##9. Ahmadpour E, Sarvi S, Daryani A, Sharif M, Hashemi Souteh M-B, Mizani A, et al. Cloning and sequencing the plasmid encoding dense granule antigen 14 (GRA14) of Toxoplasma gondii RH strain. J Mazandaran Univ Med Sci 2014; 24(112): 42-49 (Persian).##10. Daryani A, Hosseini AZ, Dalimi A. Immune responses against excreted/secreted antigens of Toxoplasma gondii tachyzoites in the murine model. Vet Parasitol 2003; 113(2): 123-134.##11. Daryani A, Kalani H, Sharif M, Ziaei H, Sarvi S, Ahmadpour E. Toxoplasma Gondii: A Review of Excretory Secretory Antigens. J Mazandaran Univ Med Sci 2013; 22(2): 220-232 (Persian).##12. Wang PY, Yuan ZG, Petersen E, Li J, Zhang XX, Li XZ, et al. Protective efficacy of a Toxoplasma gondii rhoptry protein 13 plasmid DNA vaccine in mice. Clin Vaccine Immunol 2012; 19(12): 1916-1920.##13. Sambrook J, Russell D. Molecular cloning: A Laboratory Manual. 3th ed. New York: Cold Spring Harbor Laboratory Press. 2001.##14. Kim K, Bülow R, Kampmeier J, Boothroyd JC. Conformationally appropriate expression of the Toxoplasma antigen SAG1 (p30) in CHO cells. Infect Immun 1994; 62(1): 203-209.##15. Rahimi MT, Sarvi S, Sharif M, Abediankenari S, Ahmadpour E, Valadan R, et al. Immunological evaluation of a DNA cocktail vaccine with co-delivery of calcium phosphate nanoparticles (CaPNs) against the Toxoplasma gondii RH strain in BALB/c mice. Parasitol Res 2017; 116(2): 609-616.##16. Kur J, Holec-Gąsior L, Hiszczyńska-Sawicka E. Current status of toxoplasmosis vaccine development. Expert Rev Vaccines 2009; 8(6): 791-808.##17. Mateus-Pinilla NE, Dubey J, Choromanski L, Weigel RM. A field trial of the effectiveness of a feline Toxoplasma gondii vaccine in reducing T. gondii exposure for swine. J Parasitol 1999; 85(5): 855-860.##18. Eslamirad Z, Dalimi A, GHAFARIFARD F, Sharifi Z. Cloning rhoptry protein 1 (ROP1) gene of Toxoplasma gondii (RH) in expression vector. Arch Razi Inst 2008; 63(2): 11-17 (Persian).## #### ##

بررسی اثر آنتی میکروبیال فنی توئین بر میکروارگانیسم های شایع آلوده کننده زخم های دهان: یک مطالعه پایلوت آزمایشگاهی Antimicrobial Effect of Phenytoin on Common Microorganisms Contaminating Oral Ulcers: An In-vitro Pilot Study 1 1 سابقه و هدف: تعدادی از مطالعات بالینی نشان داده‌اند که فنی‌‌توئین میزان آلودگی باکتریال زخم را کاهش می‌دهد. هدف این تحقیق بررسی اثر ضدمیکروبی فنی‌توئین بر میکروارگانیسم‌های شایع آلوده کننده زخم‌های حفره دهان در محیط آزمایشگاه می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، سه گونه استاندارد میکروبی شامل کاندیدا آلبیکنس، استافیلوکوک اورئوس و اکتینومیسس نیوزلندی تهیه شدند. کشت 24 ساعته روی محیط BHI Agar از هر سه میکروارگانیسم در دمای 37 درجه سانتی‌گراد در شرایط هوازی در انکوباتور انجام شد. بعد از 24 ساعت، از کلنی میکروارگانیسم ها غلظت نیم مک فارلند تهیه شد. کشت چمنی میکروارگانیسم‌ها درون پلیت‌های حاوی محیط کشت BHI Agar انجام شد. درون هر یک از پلیت‌ها 4 چاهک برای 4 غلظت 5/0، 1، 3 و 5 درصد ایجاد شد. سپس یک قطره از محلول‌های فنی‌توئین با غلظت معین درون این چاهک ها ریخته شد. برای هر کدام از گونه‌های میکروارگانیسم یک چاهک کلرهگزیدین 2/0 درصد به عنوان کنترل مثبت در نظر گرفته شد. پلیت‌ها درون انکوباتور قرار داده شده و پس از 24 ساعت جهت مشاهده نتایج از انکوباتور خارج شدند. قطر هاله عدم رشد با استفاده از کولیس اندازه‌گیری گردید. به منظور اطمینان از صحت روند انجام کار و نتایج، این مراحل 3 بار تکرار شد. یافته‌ها: قطر هاله عدم رشد در اطراف کلنی میکروارگانیسم‌های کاندیدا آلبیکنس، استافیلوکوک اورئوس و اکتینومیسس نیوزلندی با هر 4 غلظت فنی‌توئین، صفر میلی‌متر اندازه‌گیری شد. استنتاج: فنی‌توئین بر میکروارگانیسم‌های شایع آلوده‌کننده زخم‌های دهان در محیط کشت اثر ضد میکروبی ندارد.   2 Background and purpose: The antimicrobial effect of phenytoin on ulcers has been addressed in few studies. The aim of this study was to determine the antimicrobial effect of phenytoin on common contaminating microorganisms of oral cavity ulcers in vitro. Materials and methods: Three standard microbial species including Staphylococcus aureus, Actinomyces naeslundii, and Candida albicans were prepared. Twenty four-hour cultures of the species was accomplished on BHI Agar medium at 37°C in aerobic situation in an incubator. After 24 hour, 0.5 McFarland concentration were prepared from microorganism colonies. Meadow cultivation of microorganisms was done in plates containing BHI Agar medium. In each plate 4 wells were created for 4 concentrations of phenytoin (0.5, 1, 3, and 5%). Then one drop of each phenytoin solution was poured in the wells in certain concentrations. For each microorganism species, one well containing 0.2% chlorhexidine was prepared as positive control. The plates were placed in incubator and after 24 hour, diameter of non-growth halo around all wells was measured in all plates using a caliper. These steps were repeated three times to ensure the accuracy of process and results.  Results: Diameters of non-growth halo around colonies of Staphylococcus aureus, Actinomyces naeslundii, and Candida albicans were 0 millimeter in all four concentrations of phenytoin. Conclusion: Phenytoin was found to have no antimicrobial effect on common contaminating microorganisms of oral cavity ulcers in vitro.   36 42 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/22 1396/7/30 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/10 1397/6/19 مریم بهاروند Maryam Baharvand استاد، گروه بیماری های دهان و فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران فهیمه سادات طباطبایی Fahime Sadat Tabatabaei دانشیار، گروه مواد دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران پویا امیری اندی Pouya Amiri Andi دندانپزشک عمومی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران آذین خدابخشی Azin Khodabakhshi دستیار تخصصی بیماری های دهان،فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران،ایران ایران سیامک صبور Siamak Sabour دانشیار، گروه اپیدمیولوزی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران حامد مرتضوی Hamed Mortazavi دانشیار، گروه بیماری های دهان و فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران hamedmortazavi2013@gmail.com phenytoin antimicrobial contamination oral ulcer فنی توئین ضدمیکروبی آلودگی زخم دهانی 1. Torabi B, Shiravi A, Vaezi G. Teratogenic Effects of Phenytoin in NMRI Mouse Fetuses. ZUMSJ 2012; 20(82): 20-28.##2. Chan FC, Kennedy C, Hanson RP, O'Sullivan B, Kelly J, Bouchier-Hayes D. Topical diphenyl hydantoin sodium can improve healing in a diabetic incisional animal wound model. J Wound Care 2007; 16(8): 359-363.##3. Mulkalwar S, Behera L, Golande P, Manjare R, Patil H. Evaluation of wound healing activity of topical phenytoin in an excision wound model in rats. Int J Basic Clin Pharmacol 2015; 4(1): 139-143.##4. Jayalal JA, Kumar SJ, Dhinesh, Thambithurai D, Kadar JMA. Efficiency of topical phenytoin on healing in diabetic foot ulcer: A randomized controlled trial. Int J Sci Stud 2015; 3(3): 84-89.##5. Fonseka HF, Ekanayake SM, Dissanayake M. Two percent topical phenytoin sodium solution in treating pyoderma gangrenosum: a cohort study. Int Wound J 2010; 7(6): 519-523.##6. DaCosta ML, Regan MC, al Sader M, Leader M, Bouchier-Hayes D. Diphenyl hydantoin sodium promotes early and marked angiogenesis and results in increased collagen deposition and tensile strength in healing wounds. Surgery 1998; 123(3): 287-293.##7. Pendse AK, Sharma A, Sodani A, Hada S. Topical phenytoin in wound healing. Int J Dermatol 1993; 32(3): 214-217.##8. Muthukumarasamy MG, Sivakumar G, Manoharan G. Topical phenytoin in diabetic foot ulcers. Diabetes Care 1991; 14(10): 909-911.##9. Modaghegh S, Salehian B, Tavassoli M, Djamshidi A, Rezai AS. Use of phenytoin in healing of war and non-war wounds. A pilot study of 25 cases. Int J Dermatol 1989; 28(5): 347-350.##10. Lodha SC, Lohiya ML, Vyas MC, Bhandari S, Goyal RR, Harsh MK. Role of phenytoin in healing of large abscess cavities. Br J Surg 1991; 78(1): 105-108.##11. EL Zayat SG. Preliminary experience with topical phenytoin in wound healing in a war zone. Mil Med 1989; 154(4): 178-180.##12. Shakeri F, Tebyanian H, Karami A, Babavalian H, Tahmasbi MH. Effect of topical phenytoin on wound healing. Trauma Mon 2016; 22(5): e354488 (Persian).##13. Esiobu N, Hoosein N. An assessment of the in vitro antimicrobial effects of two antiepileptic drugs--sodium valproate and phenytoin. Antonie Van Leeuwenhoek 2003; 83(1): 63-68.##14. Brooks GF, Jawetz E, Melnick JL, Adelberg EA. Jawetz, Melnick, &Adelberg's Medical Microbiology. 24th ed. New York: McGraw Hill; 2013.##15. Lars Andersson K-EK. Oral and Maxillofacial Surgery. UK: Wiley-Blackwell; 2010.##16. Carneiro PM, Nyawawa ET. Topical phenytoin versus EUSOL in the treatment of non-malignant chronic leg ulcers. East Afr Med J 2003; 80(3): 124-129.##17. Baharvand M, Hamian M, Moosavizadeh MA, Mortazavi A, Ameri A. Phenytoin mouthwash to treat cancer therapy-induced oral mucositis: A pilot study. Indian J Cancer 2015; 52(1): 81-85.##18. Baharvand M, Mortazavi A, Mortazavi H, Yaseri M. Re-evaluation of the first phenytoin paste healing effects on oral biopsy ulcers. Ann Med Health Sci Res 2014; 4(6): 858-862.## #### ##

تراکئوستومی اتساعی تعدیل شده با یا بدون برونکوسکوپی: کارآزمایی بالینی تصادفی Modified Percutaneous Dilatational Tracheostomy with or without Bronchoscopy: A Randomized Clinical Trial 1 1 سابقه و هدف: تراکئوستومی اتساعی پوستی در بسیاری از بخش‌های مراقبت‌های ویژه در دنیا، به طور گسترده مورد قبول قرار گرفته است. این مطالعه با هدف مقایسه عوارض تراکئوستومی اتساعی پوستی تعدیل شده (MPDT) با یا بدون برونکوسکوپی انجام پذیرفت. مواد و روش‌ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی با کد IRCT201602297752N8، از اردبیهشت 92 تا خرداد 97، بر روی 270 بیمار بستری در ICU بیمارستان آیت الله روحانی بابل که اندیکاسیون تراکئوستومی داشتند، انجام پذیرفت. بیماران به صورت سیستماتیک به دو گروه مساوی تقسیم شدند. روش انجام تراکئوستومی در هر دو گروه به صورت MPDT بود. ابتدا برش عرضی (2سانتی‌متر)، یک سانتی متر زیر غضروف کریکوئید داده شده و پس از رویت رینگ های تراشه PDT انجام گرفت. در گروه اول PDT بدون برونکوسکوپ و در گروه دوم مراحل انجام PDT تحت دید برونکوسکوپی انجام پذیرفت. مدت پروسیجر، مدت انتظار تا تراکئوستومی، عوارض تراکئوستومی مثل خونریزی، عفونت استوما و پنوموتوراکس، در دو گروه مقایسه گردید. داده ها با نرم افزار  SPSS نسخه 22 و با استفاده از آزمون های مربع کای، تست نمونه مستقل و تست دقیق فیشر تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: دو گروه از نظر سن، جنس، میانگین نمره آپاچی و مورتالیتی اختلافی نداشتند (05/0 p>). میانگین زمان لوله گذاری تراشه تا تراکئوستومی اختلاف معنی دار نبود (632/0 =p). مدت پروسیجر در گروه PDT بدون برونکوسکوپ 54/3±44/6 دقیقه و در گروه PDT با برونکوسکوپ 30/3±25/9 دقیقه بود (001/0 p<). میزان عوارض در گروه PDT بدون برونکوسکوپی 14 بیمار (4/10 درصد) و در گروه با برونکوسکوپی 12 بیمار (9/8 درصد) بود (680/0 =p). استنتاج: تراکئوستومی به روش MPDT بدون برونکوسکوپ مانند PDT با برونکوسکوپ بی خطر است.   شماره ثبت کارآزمایی بالینی : 8N201602297752IRCT   2 Background and purpose: Percutaneous dilatational tracheostomy is widely accepted in many Intensive Care Units (ICU) in the word. The aim of this study was to compare the complications of Modified Percutaneous Dilatational Tracheostomy (MPDT) with or without bronchoscopy. Materials and methods: A randomized clinical trial was performed in 270 ICU patients, candidate for tracheostomy in Babol Rouhani Hospital, between April 2013 and May 2018. They were systematically divided into two groups. MPDT was carried out in both groups. At first, the transverse section (2 cm) was given 1 cm below the cricoid cartilage, then PDT was performed after seeing the trachea ring. In the first group, PDT was performed without a bronchoscope and in the second group the PDT was done applying bronchoscopic guide. The procedure time, waiting time to tracheostomy, complications such as hemorrhage, stomal infection, and pneumothorax were compared in two groups. Data were analyzed in SPSS V22 using Chi-square, independent sample, and Fisher exact test. Results: There were no differences between the two groups in age, sex, mean apache score, and mortality (P> 0.05). The mean waiting time to tracheostomy was not significantly different (P= 0.632). The procedure time in the PDT without bronchoscopy was 6.44 ± 3.54 min and in the PDT with bronchoscopy was 9.25 ± 3.30 min (P<0.001). The complication rate in the PDT without bronchoscopy was 14 (10.4%) and in the bronchoscopy group was 12 (8.9%) (P= 0.680). Conclusion: Modified PDT without bronchoscopy is as safe as PDT with bronchoscope.   (Clinical Trials Registry Number: IRCT201602297752N8)   43 51 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/26 1397/3/5 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/5 1397/5/14 پرویز امری مله Parviz Amri Maleh دانشیار، گروه ببیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ایران pamrimaleh@yahoo.com فاطمه امری مله Fatemeh Amri Maleh پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ایران نوین نیک بخش Novin Nikbakhsh دانشیار، گروه جراحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ایران محمود منادی Mahmood Monadi استادیار، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ایران علی بیژنی Ali Bijani استادیار، مرکز تحقیقات اختلالات حرکتی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ایران intensive care unit percutaneous dilatational tracheostomy fiberoptic bronchoscopy complications واحد مراقبت ویژه تراکئوستومی دیلاتاسیون پوستی برونکوسکوپی فیبرپتیک عوارض 1. Klotz R, Probst P, Deininger M, Klaiber U, Grummich K, Diener MK, et al. Percutaneous versus surgical strategy for tracheostomy: a systematic review and meta-analysis of perioperative and postoperative complications. Langenbecks Arch Surg 2018; 403(2): 137-149.##2. Khan AZ, Khan A, Naseem A. Percutaneous Tracheostomy by Physician Intensivists. J Coll Physicians Surg Pak 2018; 28(3): 222-225.##3. Liu Y, Xue FS, Liu Q, Yang GZ. Comparing the performance of different techniques for percutaneous dilatational tracheostomy. Anaesth Crit Care Pain Med 2018; pii: S2352-5568(18)30007-9. ##4. Johnson-Obaseki S, Veljkovic A, Javidnia H. Complication rates of open surgical versus percutaneous tracheostomy in critically ill patients. Laryngoscope 2016; 126(11): 2459-2467.##5. Ciaglia P, Firsching R, Syniec C. Elective percutaneous dilatational tracheostomy.A new simple bedside procedure; preliminary report. Chest 1985; 87(6): 715-719.##6. Jarosz K, Kubisa B, Andrzejewska A, Mrówczyńska K, Hamerlak Z, Bartkowska-Śniatkowska A. Adverse outcomes after percutaneous dilatational tracheostomy versus surgical tracheostomy in intensive care patients: case series and literature review. Ther Clin Risk Manag 2017; 13: 975-981.##7. Byhahn C, Wilke HJ, Halbig S, Lischke V, Westphal K. Percutaneous tracheostomy: Ciaglia Blue Rhino versus the basic ##Ciaglia technique of percutaneous dilational tracheostomy. Anesth Analg 2000; 91(4): 882-886.##8. Worthley LIG, Holt AW. Percutaneous tracheostomy. Crit Care Resusc 1999; 1: 101-109.##9. Panigrahi B, Samaddar DP, Kumar T. Inadvertent migration of guidewire into Murphy's eye of endotracheal tube during percutaneous dilatational tracheostomy. Indian J Crit Care Med 2016; 20(3): 188-190.##10. Hashemian SM, Digaleh H, Massih Daneshvari Hospital Group. A Prospective Randomized Study Comparing Mini-surgical Percutaneous Dilatational Tracheostomy With Surgical and Classical Percutaneous Tracheostomy: A New Method Beyond Contraindications. Medicine 2015; 94(47): e2015-e2016.##11. Klancir T, Adam VN, Mršić V, Marin D, Goranović T. Bilateral pneumothorax asa complication of Percutaneoustracheostomy: case report. Acta Clin Croat 2016; 55(Suppl 1): 98-102.##12. Neema PK, Manikandan S. Tracheostomy and its variants. Indian J Anaesth 2005; 49(4): 323-327.##13. Brahmbhatt PA, Modi FD, Roy TM, Byrd RP Jr. Common carotid artery laceration and innominate artery pseudo-aneurysm following a percutaneous dilatational tracheostomyattempt. Respir Care 2014; 59(10): e153-e155.##14. Sangwan YS, Chasse R. A modified technique for percutaneous dilatational tracheostomy: A retrospective review of 60 cases. J Crit Care 2016; 31(1): 144-149.##15. Chung W, Kim BM, Park SI. Simply modified percutaneous tracheostomy using the Cook® Ciaglia Blue Rhino™: a case series. Korean J Anesthesiol 2016; 69(3): 301-314.##16. Pattnaik S, Ray B, Sinha S. Griggs percutaneous tracheostomy without bronchoscopic guidance is a safe method: A case series of 300 patients in a tertiary care Intensive Care Unit. Indian J Crit Care Med. 2014; 18(12):778-782.##17. Gao Y, Liu Y, Tang R, Liu H, Zhang X, Yu K. Clinical application of modified percutaneous dilative tracheostomy in intensive care unit. Zhonghua Wei Zhong Bing Ji Jiu Yi Xue 2014; 26(2): 106-119.##18. Makowski RL, Moe KS. Hybrid Tracheostomy: A Safe, Effective Compromise. Otolaryngol Head Neck Surg 2011; 145(Suppl 2): 168.##19. Umutoglu T, Bakan M, Topuz U, Yilmaz S, Idin K, Alver S, Ozturk E, et al. Comparison of EtView™ tracheoscopic ventilation tube and video-assisted fiberoptic bronchoscopy during percutaneous dilatational tracheostomy. J Clin Monit Comput 2016; 31(3): 507-512. ##20. Saritas A, Saritas PU, Kurnaz MM, Beyaz SG, Ergonenc T. The role of fiberoptic bronchoscopy monitoring during percutaneous dilatational tracheostomy and its routine use into tracheotomy practice. J Pak Med Assoc 2016; 66(1): 83-89.##21. Taha A, Omar AS. Percutaneous dilatational tracheostomy. Is bronchoscopy necessary? A randomized clinical trial. Trends Anaesth Crit Care 2017; 15: 20-24.##22. Gadkaree SK, Schwartz D, Gerold K, Kim Y. Use of Bronchoscopy in Percutaneous Dilational Tracheostomy. JAMA Otolaryngol Head Neck Surg 2016; 142(2): 143-149.##23. Song J, Xuan L, Wu W, Zhu D, Zheng Y.Comparison of Percutaneous Dilatational Tracheostomy Guided by Ultrasound and Bronchoscopy in Critically Ill Obese Patients. J Ultrasound Med 2017; 37(5): 1061-1069.##24. Lerner AD, Yarmus L .Percutaneous Dilational Tracheostomy. Clin Chest Med 2018; 39(1): 211-222.##25. Wen C, Xue FS, Jin JH, Liu Q.Comparing Percutaneous Dilatational Tracheostomy With Bronchoscopic and Ultrasound Guidance. J Ultrasound Med 2018; 37(5): 1061-1069.##26. Amri Maleh P, Damavandi F, Heidarnia F. Complication of intraoperative percutaneous dilatational tracheostomy without bronchoscopy: a case report. Arch Anesthesiol Crit Care 2017; 3(4): 400-402 (Persian).## ## #### ##

تاثیر برنامه بازتوانی قلبی و مصرف مکمل ویتامین D بر میزان نیتریک اکساید، اندوتلین- 1، VEGF، اضطراب و افسردگی بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر Cardiac Rehabilitation Program and Vitamin D Supplement on NO, ET1, VEGF, Anxiety, and Depression Levels in Cardiac Patients after Coronary Artery Bypass Grafting 1 1 سابقه و هدف: هدف این مطالعه بررسی تاثیر برنامه بازتوانی قلبی با مصرف ویتامین D بر میزان NO ،  ET1، VEGF، اضطراب و افسردگی بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر( CABG) می باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 32 بیمار قلبی مرکز قلب فاطمه زهرا ساری که تحت عمل CABG  بودند، به طور تصادفی به چهار گروه کنترل، ویتامین D، تمرین و تمرین - ویتامین D تقسیم شدند. برنامه تمرین شامل تمرین هوازی به مدت 60 تا 85 دقیقه با شدت 70 تا 85 درصد ضربان قلب حداکثر و سپس تمرین قدرتی شامل سه ست با 10 تکرار با شدت 20 تا 60 درصد یک تکرار بیشینه، سه جلسه در هفته به مدت شش هفته بود. NO ،  ET1، VEGF، اضطراب و افسردگی قبل و بعد از 6 هفته بررسی شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون t همبسته و آنوای یک راهه تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها:  در گروه های تمرین، ویتامین D و تمرین-ویتامین D  سطوح  NO و VEGF  به طور معنی دار افزایش یافت، در حالی که سطح ET1  کاهش یافت. هم‌چنین کاهش معنی‌دار  در نمره اضطراب و افسردگی در  همه گروه‌ها مشاهده شد (05/0(p< . استنتاج: نتایج نشان داد تمرین، ویتامین D و تمرین-ویتامین D  توانست سطوح NO، ET1، VEGF، اضطراب و افسردگی را در بیماران قلبی پس از عمل CABG  بهبود دهد. درحالی که، تمرین-ویتامین D  در بهبود سطوح NO، ET1، VEGF، اضطراب و افسردگی موثرتر بود. 2 Background and purpose: The present study aimed at investigating the effect of a period of cardiac rehabilitation program with consumption of vitamin D on NO, ET1, VEGF, anxiety, and depression levels in cardiac patients after coronary artery bypass graft surgery )CABG(. Materials and methods: A clinical trial was conducted in 32 cardiac patients undergoing CABG surgery in Sari Fatemeh Zahra Hospital. The subjects were randomly divided into four groups including control, vitamin D, exercise, and exercise-vitamin D. The training program included aerobic exercises (70-85% maximum heart rate/60-85 min) followed by strength exercises in three sets with 10 repetitions (20-60% of maximum repetition for 6 weeks/3 sessions per week). The levels of NO, ET1, VEGF anxiety, and depression were investigated before and after 6 weeks. Data were analyzed using correlated t-test and two-way ANOVA test. Results: In the exercise, vitamin D, and exercise-vitamin D groups, the levels of NO and VEGF increased significantly, but ET1 level showed a significant decrease. Furthermore, significant reductions were seen in anxiety and depression levels in all groups (P<0.05). Conclusion: Current study showed vitamin D and exercise-vitamin D could improve the levels of NO, ET1, VEGF, anxiety, and depression in cardiac patients after CABG surgery. Nevertheless, exercise-vitamin D was more effective in improving the NO, ET1, VEGF, anxiety, and depression levels. 52 64 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/31 1396/10/10 بهاره صمدی Bahareh Samadi کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران ایران Bahar_samadi@ymail.com پروین فرزانگی Parvin Farzanegi دانشیار فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران ایران parvin.farzanegi@gmail.com زهرا مدنی Zahra Madani استادیار، گروه طب ورزشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران dr madai@yahoo.com cardiac rehabilitation vitamin D coronary artery bypass graft surgery VEGF ET1 NO بازتوانی قلبی ویتامین D جراحی بای پس عروق کرونر VEGF ET1 NO. 1. Siavoshi S, Roshandel M, Zareiyan A, Ettefagh L. The effect of cardiac rehabilitation on hemodynamic paraments in patients undergoing coronary artery bypass surgery. Cardiovasc Nurs J 2012; 1(3): 19-27 (Persian).##2. Smith SC, Feldman TE, Hirshfeld JW, Jacobs AK, Kern MJ, King SB, et al. ACC/AHA/SCAI 2005 guideline update for percutaneous coronary intervention: A report of the American College of Cardiology/ American Heart Association Task Force on Practice Guidelines (ACC/AHA/SCAI Writing Committee to Update the 2001 Guidelines for Percutaneous Coronary Intervention). J Am Coll Cardiol 2006; 47(1): e1-121.##3. Eagle KA, Guyton RA, Davidoff R, Edwards FH, Ewy GA, Gardner TJ, et al. ACC/AHA 2004 guideline update for coronary artery bypass graft surgery: A report of the American College of Cardiology/American Heart Association Task Force on Practice Guidelines (Committee to Update the 1999 Guidelines for Coronary Artery Bypass Graft Surgery). Circulation 2004; 110(14): e340-437.##4. Radmehr H. Causes and indication for reoperation in valve replacement and coronary artery bypass graft in patients in cardiac surgery department in emam Khomeini hospital. Tehran Univ Med J 2001; 59(2): 23-26. (Persian).##5. Goa FJ, Yao KP, Tsai CS, Wang KY. Predictors of health care needs in discharged patients who have undergone coronary artery bypass graft surgery. Heart Lung 2009; 38(3):182- 191.##6. Treat-Jacobson DJ, Lindquist R. Exercise, quality of life, and symptoms in men and women five to six years after coronary artery bypass graft surgery. Heart Lung 2007; 36(6): 387-397.##7. Farzanegi P, Habibian M, Fazeli M, MOosavi S. Effect of Aerobic training on markers of endothelial function in hypertensive postmenopausal women. J Urmia Univ Med Sci 2013; 24(8): 624-632 (Persian).##8. Bourque SL, Davidege ST, Adams MA. The interaction between endothelin-1 and nitric oxide in the vasculature: new perspectives. AM J Physiol Regul Integr Comp Physiol 2011; 300(6): R1288-R1295.##9. Esteki Ghashaei F, Sadeghi M, Yazdekhasti S. A review of cardiac rehabilitation benefits on physiological aspects in patients with cardiovascular disease. Isfahan J Res Rehabilitation Sci 2012; 7(5): 706-715 (Persian).##10. Crowe JM, R:union:s J, Ebbesen LS, Oldridge NB, Streiner DL. Anxiety and depression after acute myocardial infarction. Heart Lung 1996; 25(2): 98-107.##11. McCrone S, Lenz E, Tarzian A, Perkins S. Anxiety and depression: incidence and patterns in patients after coronary artery bypass graft surgery. Appl Nurs Res 2001; 14(3): 155-164.##12. Tully PJ, Baker RA, Turnbull D, Winefield H. The role of depression and anxiety symptoms in hospital readmissions after cardiac surgery. J Behav Med 2008. 31(4): 281-290.##13. Gallagher R, Mckinley S. Anxiety, depression and perceived control in patients having coronary artery bypass grafts. J Adv Nurs 2009; 65(11): 2386-2396.##14. Williams MA, Ades PA, Hamm LF, Keteyian SJ, aFontaine TP, Roitman JL, et al. Clinical evidence for a health benefit from cardiac rehabilitation: an update. Am Heart J 2006; 152(5): 835-841.##15. Heffernan KS, Fahs CA, Shinsako KK, Jae SY, Fernhall B. Heart rate recovery and heart rate complexity following resistance exercise training and detraining in young men. Am J Physiol Heart Circ Physiol 2007; 293(5): H3180-3186.##16. Marzolini S, Oh PI, Brooks D. Effect of combined aerobic and resistance training versus aerobic training alone in individuals with coronary artery disease: a meta-analysis. Eur J Prev Cardiol 2012; 19(1): 81-94.##17. Milani RV, Lavie CJ, Cassidy MM. Effects of cardiac rehabilitation and exercise training programs on depression in patients after major coronary events. Am Heart J 1996; 132(4): 726-732.##18. Taheri E, Saedi A, Jalali M, Malek Shahi Moghaddam A, Ghorbani M. The relationship between serum 25-hydroxy vitamin D concentration and lipid profile in type 2 diabetic patients and healthy subjects. Iran J Diabetes Metab 2012; 11(3): 246-254 (Persian).##19. Bonakdaran S, Varasteh AR. Vitamin D3 and laboratory risk markers of cardiovascular diseases in type 2 diabetic patients. Saudi Med J 2009; 30(4): 509-514.##20. Lund B, Badskjaer J, Lund B, Soerensen OH. Vitamin D and Ischaemic Heart Disease. Horm Metab Res 1987; 10(6): 533-536.##21. Schneider B, Weber B, Frensch A, et al. Vitamin D in schizophrenia, major depression and alcoholism. J Neural Transm 2000; 107(7): 839-842.##22. Milaneschi Y, Shardell M, Corsi AM, Vazzana R, Bandinelli S, Gurnik JM, et al. Serum 25-hydroxyvitamin D and depressive symptoms in older women and men. J Clin Endocrinol Metab 2010; 95(7): 3225-3233.##23. Eyles DW, Smith S, Kinobe R, Hewison M, McGrath JJ. Distribution of the vitamin D receptor and 1 alpha-hydroxylase in human brain. J Chem Neuroana 2005; 29(1): 21-30.##24. Brennan B. Combined resistance and aerobic training is more effective than aerobic training alone in people with coronary artery disease. J Physiother 2012; 58(2): 129.##25. Ramesh A, Akhthar T, Jain SK. Coronary Artery Disease and Its Association with Vitamin D Deficiency. J MidLife Health 2016; 7(2): 56-60. ##26. Saini V, Bhatnagar MK, Bhattacharjee J. Association of endothelial dysfunction with endothelin, nitric oxide and eNOS Glu298Asp gene polymorphism in coronary artery disease. Dis Markers 2011; 31(4): 215-222.##27. Beck AT, Epstein N, Brown G, Steer RA. An inventory for measuring clinical anxiety: psychometric properties. J Consult Clinl Psychol 1988; 56(6): 893-897.##28. Beck AT, Steer RA, Ball R, Ranieri W. Comparison of Beck Depression Inventories-IA and -II in psychiatric outpatients. Assessment 1996; 4(3): 588-597.##29. Brixius K, Schoenberger S, Ladage D, Knigge H, Falkowski G, Hellmich M, et al. Long-term enduranc exercise decreases antiangiogenic endostatin signalling in overweight men aged 50-60 years. Br J Sports Med 2008; 42(2): 126-129.##30. Kashyap MK, Yadav V, Sherawat BS, Jain S, Kumari S, Khullar M, et al. Different antioxidants status, total antioxidant power and free radicals in essential hypertension. Mol Cell Biochem 2005; 277(1-2): 89-99.##31. Gardemann A, Lohre J, Cayci S, Katz N, Tillmanns H, Haberbosch W. Atherosclerosis 2002; 160(1): 167-175.##32. Hibi K, Ishigami T, Tamura K, Mizushima S, Nyui N, Fujita T, et al. Endothelial nitric oxide synthase gene polymorphism and acute myocardial infarction. Hypertension 1998; 32(3): 521-526.##33. Green DJ, Spence A, Halliwill JR, Cable NT, Thijssen DH. Exercise and vascular adaptation in asymptomatic humans. Exp Physiol 2011; 96(2): 57-70.##34. Kim C, Youn JE, Choi HE. The effect of a self-exercise program in cardiac rehabilitation for patients with coronary artery disease. Ann Rehabil Med 2011; 35(3): 381-387.##35. Milkiewicz M, Hudlicka O, Brown MD, Silgram H. Nitric oxide, VEGF, and VEGFR-2: Interactions in activityinduced angiogenesis in rat skeletal muscle. Am J Physiol Heart Circ Physiol 2005; 289(1): H336-H343.##36. Komorovsky R, Desideri A, Rozbowsky P, Sabbadin D, Celegon L, Gregori D. Quality of life and behavioral compliance in cardiac rehabilitation patients: Longitudinal survey. Int J Nurs Stud 2007; 45(7): 979-985.##37. Hazavehei SM, Sabzmakan L, Hassanzadeh A, Rabiei K. The effect of PRECEDE Model-based educational program on depression level in patients with coronary artery bypass grafting Patints. J Qazvin Univ Med Sci 2008; 12(2): 32–40 (Persian).##38. Dugmor L, Tipson R, Phillips M, Flint E, Stentiford N, Bone M, et al. Change in cardiovascular fitness physiological well bing quality of life and vocational status following a 12 month cardiac rehabilitation program. Heart 1999; 81(4): 359-366.##39. Hashemi Poor reza H, Moosavi M, Aminoroaya A, et al. Prevalence of Vitamin D deficiency in students in Esfehan. J Mazandaran Univ Med Sci 1385; 16(51): 88-94 (Persain).##40. Hoogendijk WJ, Lips P, Dik MG, Deeg DJ, Beekman AT, Penninx BW. Depression is associated with decreased 25-hydroxyvitamin D and increased parathyroid hormone levels in older adults. Arch Gen Psychiatry 2008; 65(5): 508-512.## ##

بررسی عوامل پیش بینی کننده کاهش ناتوانی در بیماران مبتلا به درد مزمن تحت درمان چندتخصصی درد Predictive Factors of Reducing Disability in Multidisciplinary Treatment of Chronic Pain 1 1 سابقه و هدف: مطالعات اخیر نشان داده‌اند که درمان های چند تخصصی درد در کاهش ناتوانی برخی از بیماران مبتلا به درد موثر هستند. با این حال، نکته قابل تامل این است که تاثیر این نوع درمان بر روی همه بیماران مثبت نیست و تفاوت‌های بین فردی نقش به سزایی در پاسخ دهی افراد به این درمان ها دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل پیشگویی کننده کاهش ناتوانی در بیماران مبتلا به درد مزمن تحت درمان چندتخصصی درد می‌باشد. مواد و روش‌ها: 249 بیمار مبتلا به درد مزمن مراجعه کننده به کلینیک درد شهر کاسل آلمان به مدت 2 هفته تحت درمان‌های چند تخصصی درد قرار گرفتند. پیش از شروع و سه ماه پس از اتمام درمان، فرم اطلاعات دموگرافیک، اطلاعات مرتبط با درد مانند شدت درد و ناتوانی، هم چنین پرسشنامه های افسردگی، فاجعه انگاری و پذیرش درد توسط بیماران تکمیل شدند. یافته‌ها: بر اساس نتایج آزمون رگرسیون چندگانه، بعد از کنترل میزان اولیه درد، ناتوانی و تغییرات ایجاد شده در میزان درد، متغیر روانی پذیرش اولیه یا بهبود آن از مهم ترین عوامل پیش بینی کننده کاهش ناتوانی سه ماه پس از درمان چند تخصصی درد می باشد. 76 درصد از تغییرات نمرات ناتوانی بیمار در مرحله سه ماه پس از اتمام درمان از طریق این مدل پیش بینی می شد. استنتاج: نتایج مطالعه حاضر بر نقش متغیرهای روانی در بهبود ناتوانی بیماران مبتلا به درد مزمن تاکید می کند. از آن جا که عدم پذیرش درد می تواند باعث بروز مشکلات مضاعف برای بیماران مبتلا به درد مزمن گردد، لذا انجام مداخلات روان شناختی در کنار سایر درمان ها می تواند منجر به کاهش هر چه بیش تر احساس ناتوانی در بیماران گردد.   2 Background and purpose: Multidisciplinary treatments of chronic pain are found to be effective on reducing disability. However, the effect of this type of treatment is not positive in all patients and interpersonal differences play a significant role in responding to these treatments. We aimed to investigate the predictive factors for reduction in disability after multidisciplinary treatment of patients with chronic pain. Materials and methods: Two hundred and forty nine patients with chronic pain were followed up for three months after a 2-week multidisciplinary treatment program in Kassel Pain Center Germany. At baseline and three months later, validated tools were used to assess demographic and pain-related variables such as pain intensity. Also, the scales for disability, depression, catastrophizing, and pain acceptance were completed by the patients. Results: Greater reduction in disability was predicted by baseline pain acceptance and its improvement from pretreatment to the 3-month follow up after controlling the baseline pain intensity, disability, and change in pain intensity from pretreatment to the follow up. This model achieved a variance explanation of 76%. Conclusion: The data lend support to the importance of pain-related thoughts and emotions in long-term outcome following multidisciplinary pain treatment. Lower levels of pain acceptance can lead to problems in patients with chronic pain, so psychological interventions alongside other treatments may lead to a greater reduction of disability in these patients.   65 74 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/3 1396/12/12 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/29 1397/5/7 مریم شایگان Maryam Shaygan استادیار، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات روان جامعه نگر، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران ایران m2620.shaygan@gmail.com آندریاس بگا Andreas Böger نورولوژیست و رئیس کلینیک درد، بیمارستان صلیب سرخ، کاسل، آلمان ایران Boeger@drk-nh.de multidisciplinary treatment chronic pain disability درمان چندتخصصی درد مزمن ناتوانی 1. Breivik H, Borchgrevink P, Allen S, Rosseland L, Romundstad L, Hals EB, et al. Assessment of pain. Br J Anaesth 2008; 101(1): 17-24.##2. IASP Subcommittee on Taxonomy. Classification of chronic pain: Descriptions of chronic pain syndromes and definitions of pain terms. 2nd ed. Seatle: IASP press; 1994.##3. Kroener-Herwig B, Frettloeh J, Klinger R, Nilges P. Psychotherapy of pain. 7th ed. Berlin: Springer; 2011.##4. Johannes CB, Le TK, Zhou X, Johnston JA, Dworkin RH. The prevalence of chronic pain in United States adults: results of an Internet-based survey. J Pain 2010; 11(11): 1230-1239.##5. Mohammadzadeh F, Faghihzadeh S, Baghestani A, Asadi Lari M, Vaez Mahdavi M, Arab Kheradmand J, et al. Epidemiology of Chronic Pain in Tehran Small Area Estimation of its Prevalence in Tehran Neighborhoods by Bayesian Approach (Urban HEART-2 study). IRJE 2013; 9(1): 19-31 (Persian).##6. Jensen MP, Turk DC. Contributions of psychology to understanding and treatment of people with chronic pain: why it matters to ALL psychologists. Am Psychol 2014; 69(2): 105-118.##7. Shaygan M, Böger A, Kröner-Herwig B. Valence and arousal value of visual stimuli and their role in the mitigation of chronic pain: What is the power of pictures? The Journal of Pain 2017; 18(2): 124-31.##8. Linton SJ. A review of psychological risk factors in back and neck pain. Spine 2000; 25(9): 1148-1156.##9. de Rooij A, van der Leeden M, Roorda LD, Steultjens MP, Dekker J. Predictors of outcome of multidisciplinary treatment in chronic widespread pain: an observational study. BMC Musculoskelet Disorders 2013; 14(1): 133.##10. Åkerblom S, Perrin S, Fischer MR, McCracken LM. The mediating role of acceptance in multidisciplinary cognitive-behavioral therapy for chronic pain J Pain 2015; 16(7): 606-615.##11. Samwel HJ, Kraaimaat FW, Crul BJ, Dongen RD, Evers AW. Multidisciplinary allocation of chronic pain treatment: Effects and cognitivebehavioural predictors of outcome. Br J Health Psycho 2009; 14(3): 405-421.##12. Boonstra AM, Reneman MF, Waaksma BR, Schiphorst Preuper HR, Stewart RE. Predictors of multidisciplinary treatment outcome in patients with chronic musculoskeletal pain. Disabil Rehabil 2015; 37(14): 1242-1250.##13. Tay TG, Willcocks AL, Chen JF, Jastrzab G, Khor KE. A Descriptive Longitudinal Study of Chronic Pain Outcomes and Gender Differences in a Multidisciplinary Pain Management Centre. Pain Studies and Treatment. 2014; 2(2): 56-59.##14. Michaelson P, Sjölander P, Johansson H. Factors predicting pain reduction in chronic back and neck pain after multimodal treatment. Clin J Pain 2004; 20(6): 447-454.##15. Doménech J, Sanchis-Alfonso V, Espejo B. Changes in catastrophizing and kinesiophobia are predictive of changes in disability and pain after treatment in patients with anterior knee pain. Knee Surg Sports Traumatol Arthrosc 2014; 22(10): 2295-2300.##16. Farin E. The reciprocal effect of pain catastrophizing and satisfaction with participation in the multidisciplinary treatment of patients with chronic back pain. Health Qual Life Outcomes 2015; 13(1): 163.##17. Baranoff J, Hanrahan SJ, Kapur D, Connor JP. Acceptance as a process variable in relation to catastrophizing in multidisciplinary pain treatment. Eur J Pain 2013; 17(1): 101-10.##18. Jensen M, Karoly P. Self-report scales and procedures for assessing pain in adults. In: Turk DC, Melzack R, editors. Handbook of pain assessment. New York: Guilford; 2000. p. 51-135.##19. Pollard C A. Preliminary validity study of Pain Disability Index. Percept Mot Skills 1984; 59(3): 974-981.##20. Dillmann U, Nilges P, Saile H. Gerbershagen H U. Assessing disability in chronic pain patients. Schmerz 1994; 8(2): 100-110.##21. Radloff LS. The CES-D scale: a self-report depression scale for research in the general population. Appl Psychol Meas 1977; 1(3): 385-401.##22. Hautzinger M, Bailer M. Allgemeine Depressions-skala 1. Auflage Beltz Test GmbH. Göttingen, Germany: 1993.##23. Meyer K, Sprott H, Mannion AF. Cross-cultural adaptation, reliability, and validity of the German version of the pain catastrophizing scale. J Psychosom Res 2008; 64(5): 469-478.##24. Sullivan MJ, Bishop SR, Pivik J. The pain catastrophizing scale: development and validation. Psychological Assessment 1995; 7(4): 524.##25. Nilges P, Köster B, Schmidt CO. Schmerzakzeptanz-Konzept und Überprüfung einer deutschen Fassung des Chronic Pain Acceptance Questionnaire Schmerz. Der Schmerz 2007; 21(1): 57-67.##26. Preacher KJ. & Hayes AF. Asymptotic and resampling strategies for assessing and comparing indirect effects in multiple mediator models. Behav Res Methods 2008; 40(3): 879-891.##27. Shaygan M, Böger A, Kröner-Herwig B. Predicting factors of outcome in multidisciplinary treatment of chronic neuropathic pain. Journal of Pain Research. 2018; 11: 2433-2443.##28. McCracken LM. Learning to live with the pain: acceptance of pain predicts adjustment in persons with chronic pain. Pain 1998; 74(1): 21-27.##29. Samwel HJ, Kraaimaat FW, Crul BJ, Dongen RD, Evers AW. Multidisciplinary allocation of chronic pain treatment: Effects and cognitive behavioural predictors of outcome. Br J Health Psychol 2009; 14(3): 405-421.##30. Geiser D .A comparison of acceptance-focused and control-focused psychological treatments in a chronic pain treatment center. University of Nevada, Reno. 1992.##31. Viane I, Crombez G, Eccleston C, Devulder J, De Corte W. Acceptance of the unpleasant reality of chronic pain: Effects upon attention to pain and engagement with daily activities. Pain 2004; 112(3): 282-288.##32. McCrackenL M, Vowles KE. Acceptance and commitment therapy and mindfulness for chronic pain model, process, and progress. Am Psychol 2014; 69(2): 178-187.##33. McCracken LM, Gutie´rrez-Martı´nez O. Processes of change in psychological flexibility in an interdisciplinary groupbased treatment for chronic pain based on acceptance and commitment therapy. Behav Res Ther 2011; 49(4): 267-274.##34. McCracken LM, Eccleston C. A comparison of the relative utility of coping and acceptance based measures in a sample of chronic pain sufferers. Eur J Pain. 2006; 10(1): 23-29.##35. Shaygan M, Boeger A, Kroener Herwig B. Neuropathic sensory symptoms: association with pain and psychological factors. Neuropsychiatr Dis Treat 2014; 10: 897.## ##

تأثیر تحریک دردزا بر تعداد ضربان قلب، تنفس و SPO2 بیماران با آسیب مغزی ناشی از ضربه Effect of Nociceptive Stimulation on Heart Rate, Respiratory Rate and SPO2 in Patients with Traumatic Brain Injury 1 1 سابقه و هدف: ارزیابی درد بیماران بخش مراقبت ویژه یک چالش است. لذا این مطالعه با هدف تعیین تأثیر تحریک دردزا بر تعداد ضربان قلب، تنفس و SPO2 بیماران با آسیب مغزی ناشی از ضربه انجام گردیده است. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع نیمه تجربی است. 35 بیمار با آسیب مغزی ناشی از ضربه حین دو رویه دردزا و غیر دردزا مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی این بیماران یک دقیقه قبل، حین و 15 دقیقه بعد از دو رویه فوق اندازه‌گیری و آنالیز شد. یافته‌ها: ارتباط معنی‌داری بین میانگین نمرات هر سه متغیر فیزیولوژیک مورد بررسی در دفعات اندازه‌گیری قبل، حین و بعد از مداخله وجود داشت. ارزش‌های اتای هر سه متغییر فیزیولوژیک در گروه مداخله ( رویه دردزا) بیشتر از گروه کنترل (رویه غیر دردزا) بوده است. مقایسه تغییرات این متغیرها در دو موقعیت دردزا و غیر دردزا نیز نشان دهنده وجود ارتباط معنی‌دار متغیرهای ضربان قلب و اشباع اکسیژن خون شریانی بوده است. این رابطه برای متغیر تعداد تنفس معنی‌دار نبوده است (05/0p<). استنتاج: یافته‌های این مطالعه حاکی از آن است که ایجاد تحریک دردزا در بیمارن با آسیب مغزی ناشی از ضربه می‌تواند سبب افزایش معنی‌دار تعداد ضربان قلب و کاهش معنی‌دار درصد اشباع اکسیژن خون شریانی گردد. لذا پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه می‌توانند با توجه به تغییرات نشانگرهای فیزیولوژیکی فوق به عنوان روشی مفید و آسان برای ارزیابی اولیه درد در بیماران آسیب مغزی ناشی از ضربه استفاده نمایند. 2 Background and purpose: Pain assessment is a challenge in traumatic brain injury (TBI) in critical care units. Therefore, this study aimed at investigating the effect of nociceptive stimulation on heart rate, respiratory rate, and oxygen saturation (SPO2) in patients with traumatic brain injury. Materials and methods: A quasi-experimental research was conducted in 35 TBI patients, applying nociceptive and non-nociceptive procedures. Heart rate, respiratory rate, and SPO2 were measured one minute before, during, and 15 minutes after the procedures. Results: There was a significant association between the mean scores for physiological variables before, during, and after the intervention. Eta values of physiological variables in nociceptive procedure were higher than those of the non-nociceptive procedures. There were significant associations between the nociceptive procedure and heart rate and SPO2 changes. But, there was no association between nociceptive procedure and respiratory rate (P<0.05). Conclusion: Current findings suggest that painful stimulation could significantly increase heart rate and decrease SPO2 in patients with traumatic brain injury. Therefore, nurses could use these physiological markers as a convenient and easy-to-access method for initial assessment of pain in traumatic brain injury patients. 75 82 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/17 1396/4/26 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/5 1397/5/14 رقیه نظری Roghieh Nazari استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی آمل، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران rnazari@mazums.ac.ir سعید پهلوان شریف Saeed Pahlevan Sharif دکترای تخصصی تجارت- مالی، استاد ارشد، دانشکده تجارت تیلورز، دانشگاه تیلورز، سوبانگ جایا، مالزی ایران roghiehnazari@gmail.com علی رحیمی Ali Rahimi دانشجوی کارشناسی پرستاری، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران roghiehnazari@gmail.com سامان جمالی Saman Jamali دانشجوی کارشناسی پرستاری، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران roghiehnazari@gmail.com حکیمه واحدپرست Hakimeh Vahedparast استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران ایران roghiehnazari@gmail.com حمید شریف نیا Hamid Sharif Nia استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی آمل، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران pegadis@yahoo.com pain intensive care unit traumatic brain injury pain assessment vital sign درد بخش مراقبت ویژه آسیب مغزی ناشی از ضربه بررسی درد علایم حیاتی 1. Ayasrah SM, O’Neill TM, Abdalrahim MS, Sutary MM, MS K. Pain Assessment and Management in Critically ill Intubated Patients in Jordan: A Prospective Study. Int J Health Sci 2014; 8(3): 287-298.##2. Chen HJ, Chen YM. Pain assessment: validation of the physiologic indicators in the ventilated adult patient. Pain Manag Nurs 2015; 16(2): 105-111.##3. Latorre-Marco I, Solis-Munoz M, Acevedo-Nuevo M, Hernandez-Sanchez ML, Lopez-Lopez C, Sanchez-Sanchez Mdel M, et al. Validation of the Behavioural Indicators of Pain Scale ESCID for pain assessment in non-communicative and mechanically ventilated critically ill patients: a research protocol. J Adv Nurs 2016 ;72(1): 205-216.##4. Arbour C, Choinière M, Topolovec-Vranic J, Loiselle CG, Puntillo K, Gélinas C. Detecting pain in traumatic brain-injured patients with different levels of consciousness during common procedures in the ICU: typical or atypical behaviors? Clin J Pain 2014; 30(11): 960-969.##5. Payen JF, Bru O, Bosson JL, Lagrasta A, Novel E, Deschaux I, et al. Assessing pain in critically ill sedated patients by using a behavioral pain scale. Crit Care Med 2001; 29(12): 2258-2263.##6. Roulin MJ, Ramelet AS. Behavioral changes in brain-injured critical care adults with different levels of consciousness during nociceptive stimulation: an observational study. Intensive Care Med 2014; 40(8): 1115-1123.##7. Arbour C, Gélinas C. Behavioral and physiologic indicators of pain in nonverbal patients with a traumatic brain injury: an integrative review. Pain Manag Nurs. 2014; 15(2): 506-518.##8. Siffleet J, Young J, Nikoletti S, Shaw T. Patients' self-report of procedural pain in the intensive care unit. J Clin Nurs 2007; 16(11): 2142-2148.##9. Jess G, Pogatzki-Zahn EM, Zahn PK, Meyer-Frieem CH. Monitoring heart rate variability to assess experimentally induced pain using the analgesia nociception index: A randomised volunteer study. Eur J Anaesthesiol 2016; 33(2): 118-125.##10. Herr K, Coyne PJ, McCaffery M, Manworren R, Merkel S. Pain assessment in the patient unable to self-report: position statement with clinical practice recommendations. Pain Manag Nurs 2011; 12(4): 230-250.##11. Young J, Siffleet J, Nikoletti S, Shaw T. Use of a Behavioural Pain Scale to assess pain in ventilated, unconscious and/or sedated patients. Intensive Crit Care Nurs 2006; 22(1): 32-39.##12. Gélinas C, Arbour C, Behavioral and physiologic indicators during a nociceptive procedure in conscious and unconscious mechanically ventilated adults: similar or different? J Critical Care 2009; 24(4): 628 e7- e17.##13. Gélinas C, Tousignant-Laflamme Y, Tanguay A, Bourgault P. Exploring the validity of the bispectral index, the Critical-Care Pain Observation Tool and vital signs for the detection of pain in sedated and mechanically ventilated critically ill adults: A pilot study. Intensive Crit Care Nurs 2011; 27(1): 46-52.##14. Faul F, Erdfelder E, Lang AG, Buchner A. G* Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Res Methods 2007; 39(2): 175-191.##15. Middleton PM. Practical use of the Glasgow Coma Scale; a comprehensive narrative review of GCS methodology. Australas Emerg Nurs J 2012; 15(3): 170-183.##16. Gélinas C, Johnston C. Pain assessment in the critically ill ventilated adult: validation of the Critical-Care Pain Observation Tool and physiologic indicators. Clin J Pain 2007; 23(6): 497-505.##17. Arbour C, Choinière M, Topolovec-Vranic J, Loiselle CG, Gélinas C. Can fluctuations in vital signs be used for pain assessment in critically ill patients with a traumatic brain injury? Pain Res Treat 2014; 2014: 175794.##18. Aïssaoui Y, Zeggwagh AA, Zekraoui A, Abidi K, Abouqal R. Validation of a behavioral pain scale in critically ill, sedated, and mechanically ventilated patients. Anesth Analg 2005; 101(5): 1470-1476.##19. Arroyo-Novoa CM, Figueroa-Ramos MI, Puntillo KA, Stanik-Hutt J, Thompson CL, White C, et al. Pain related to tracheal suctioning in awake acutely and critically ill adults: a descriptive study. Intensive Crit Care Nurs 2008; 24(1): 20-27.##20. Young J, Siffleet J, Nikoletti S, Shaw T. Use of a Behavioural Pain Scale to assess pain in ventilated, unconscious and/or sedated patients. Intensive Crit Care Nurs 2006; 22(1): 32-39.##21. Payen JF, Bosson JL, Chanques G, Mantz J, Labarere J. Pain assessment is associated with decreased duration of mechanical ventilation in the intensive care unit. Anesthesiology 2009; 111(6): 1308-1316.##22. Kapoustina O, Echegaray Benites C, Gélinas C. Fluctuations in vital signs and behavioural responses of brain surgery patients in the intensive care unit: are they valid indicators of pain? J Adv Nurs 2014; 70(11): 2562-2576.##23. Tejman-Yarden S, Levi O, Beizerov A, Parmet Y, Nguyen T, Saunders M, et al. Heart rate analysis by sparse representation for acute pain detection. Med Biol Eng Comput 2016; 54(4): 595-606.##24. Papaioannou V, Chouvarda I, Gaertner E, Benyamina M, Ferry A, Maurel V, et al. Heart rate variability and cardiac baroreflex inhibition-derived index predicts pain perception in burn patients. Burns 2016; 42(7): 1445-1454.##25. Herr K, Coyne PJ, McCaffery M, Manworren R, Merkel S. Pain assessment in the patient unable to self-report: position statement with clinical practice recommendations. Pain Manag Nurs 2011; 12(4): 230-250.## ##

مقایسه میزان بزاق در بیماران مبتلا به اچ آی وی و افراد سالم Comparing Salivary Rate Between HIV Patients and Healthy Controls 1 1 سابقه و هدف: حضور مقادیر کافی بزاق برای پیشگیری از بروز ضایعات دهانی، توانایی صحبت کردن و جلوگیری از پوسیدگی دندان ضروری است. این مطالعه مقطعی بر روی 50 نفر شامل 25 نفر بیمار مبتلا به اچ آی وی (گروه مورد) و 25 نفر سالم (گروه شاهد) از مراجعین مرکز مشاوره بیماری‌های رفتاری بیمارستان امام خمینی (ره) تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی 50 نفر شامل 25 نفر بیمار مبتلا به اچ آی وی (گروه مورد) و 25 نفر سالم (گروه شاهد) انجام شد. سرعت بزاق در طی 10 دقیقه مورد اندازه‌گیری قرارگرفت. گروه مورد و شاهد با توجه به سن، جنس، سابقه مصرف سیگار و سایر داروها همسان بودند (9/0 > p). افرادی که سوء‌مصرف مواد، الکل و بیماری‌های سیستمیک داشتند، از هر دو گروه حذف شدند. داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS شد و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین میزان بزاق در گروه شاهد 86/0 ± 67/4 میلی لیتر در دقیقه و در گروه مورد 8/1 ±6/3 میلی لیتر در دقیقه بود. مقایسه گروه شاهد و مورد نشان داد که میانگین میزان بزاق گروه مورد به‌طور معنی‌داری کم‌تر از گروه نرمال بود (01/0 = p). سطح تحصیلات (05/0p<)، کاهش شمارش CD4 (0004/0 (p= و مصرف داروهای ضد رتروویروسی (0004/0 (p= ارتباط معنا داری با تغییرات میزان بزاق داشتند. استنتاج: میزان بزاق در افراد مبتلا به اچ‌آی وی می‌تواند تحت تاثیر عفونت اچ آی وی قرار گیرد. بنابراین پزشکان باید توجه بیش‌تری به مشکلات دهانی این گروه از بیماران نمایند.   2 Background and purpose: Normal amount of saliva is necessary for prevention of oral lesions, caries, and proper speech. The purpose of this research was to study the salivary flow rate in HIV-1 seropositive attending Tehran Imam Khomeini Hospital. Materials and methods: A cross-sectional study was conducted in 50 individuals including 25 HIV-1 seropositive patients (case group) and 25 healthy people (control group) attending the Counseling Center for Behavioral Diseases in Tehran Imam Khomeini Hospital, Tehran. The saliva rate was measured during 10 min. The case and control groups were matched in terms of age, gender, history of smoking, and other drugs (p< 0.9). People with history of drug abuse, alcohol, and systemic diseases were excluded from the study. Data analysis was done in SPSS. Results: Salivary flow rate in controls and case group were 4.6±0.86 ml/min and 3.6±1.8 ml/min, respectively. In the case group, the salivary rate was significantly lower than that of the control group (p= 0.01). Moreover, significant associations were seen between salivary flow rate and educational level (p<0.05), anti-retroviral consumption (p=0.0004), and low CD4 count (p=0.0004). Conclusion: Salivary flow rate in HIV positive patients could be affected by HIV. So, clinicians should pay attention to oral problems more rigorously in people living with HIV.   83 90 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/15 1397/1/26 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/1 1397/5/10 سارا جباری Sara Jabari پژوهشگر، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران hakorpakori@yahoo.com لیلا صادقی Leila Sadeghi پژوهشگر، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران leilasadeghi@ymail.com سید احمد سید علی نقی Seyed Ahmad Seyed Alinaghi استادیار، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران s_a_alinaghi@yahoo.com علی اسدالهی امین Ali Asadollahi-Amin متخصص عفونی، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران amiyaneh@gmail.com زهرا بیات جوزانی Zahra Bayat Jozani پژوهشگر، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران z.bayat.1355@gmail.com مینو محرز Minoo Mohraz استاد، مرکز تحقیقات ایدز ایران، پژوهشکده ی کاهش رفتارهای پرخطر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران minoomohraz@gmail.com HIV salivary flow oral lesions اچ آی وی جریان بزاق ضایعات دهانی 1. Visvanathan V, Nix P. Managing the patient presenting with xerostomia: a review. Int J Clin Pract 2010; 64(3): 404-407.##2. Navazesh M, Mulligan R, Komaroff E, Redford M, Greenspan D, Phelan J. The prevalence of xerostomia and salivary gland hypofunction in a cohort of HIV-positive and at-risk women. J Dent Res 2000; 79(7): 1502- 1507. ##3. Scully C. Drug effects on salivary glands: dry mouth. Oral Dis 2003; 9(4): 165-176.##4. . Wolff A, Joshi RK, Ekström J, Aframian D, Pedersen AM, Proctor G, et al. A guide ##to medications inducing salivary gland dysfunction, xerostomia, and subjective sialorrhea: a systematic review sponsored by the World Workshop on Oral Medicine VI. Drugs RD 2017; 17(1):1-28. ##5. Schiødt M. HIV-associated salivary gland disease: a review. Oral Surg Oral Med Path 1992; 73(2): 164-167.##6. Mulligan R, Navazesh M, Komaroff E, Greenspan D, Redford M, Alves M, et al. Salivary gland disease in human immunodeficiency virus-positive women from WIHS study. Women's Interagency HIV Study. Oral Surg Oral Med Oral Pathol Oral Radiol Endod. 2000; 89(6):702-709. ##7. Cherian A, Jeftha A. Xerostomia and salivary flow rates in HIV patients. S Afr Dent J 2017; 72(2): 62-67. ##8. Verma N, Patil R, Khanna V, Singh V, Tripathi A. Evaluation of salivary flow rate and gustatory function in HIV-positive patients with or without highly active antiretroviral therapy. Eur J Dent 2017; 11(2): 226-231.##9. Silvermann S Jr, Migliorati CA, Lozada-Nur F, Greenspan D, Conant MA. Oral findings in people with or at a high risk for AIDS: a study of 375 homosexual males. J Am Dent Assoc. 1986; 112(2): 187–192. ##10. Nittayananta W, Chungpanich S. Oral lesions in a group of Thai people with AIDS. Oral Dis. 1997; 3(Suppl 1): S41-S45.##11. Nittayananta W, Chanowanna N, Jealae S, Nauntofte B, Stoltze K. Hyposalivation, xerostomia and oral health status of HIV-infected subjects in Thailand before HAART era. J Oral Pathol Med 2010; 39(1): 28-34. ##12. Diz Dios P, Scully C. Adverse effects of antiretroviral therapy: focus on orofacial effects. Expert Opin Drug Saf 2002; 1(4): 307-317.##13. Navazesh M, Mulligan R, Karim R, Mack W, Ram S, Seirawan H, et al. Effect of HAART on Salivary Gland Function in the Women’s Interagency HIV Study (WIHS). Oral Dis 2009; 15(1): 52-60.##14. Conant MA, Opp KM, Poretz D, Mills RG. Reduction of Kaposi’s sarcoma lesions following treatment of AIDS with ritonavir. AIDS 1997; 11(10): 1300-1301.##15. Weir A, Wansbrough-Jones M. Mucosal Kaposi’s sarcoma following protease inhibitor therapy in an HIV-infected patient. AIDS 1997; 11(15): 1895-1896.##16. Porter SR, Scully C. HIV topic update: protease inhibitor therapy and oral health care. Oral Dis 1998; 4(3): 159-163.##17. Cauda R, Tacconelli E, Tumbarello M, Morace G, De Bernardis F, Torosantucci A, et al. Role of protease inhibitors in preventing recurrent oral candidosis in patients with HIV infection: a prospective case-control study. J Acquir Immune Defic Syndr 1999; 21(1): 20-25. ##18. Fontaine A, Larue F, Lassaunière JM. Physicians' recognition of the symptoms experienced by HIV patients: how reliable? J Pain Symptom Manage 1999; 18(4): 263-270.##19. Cavasin Filho JC, Giovani EM. 2009. Xerostomy, Dental Caries and Periodontal Disease in HIV+ Patients. Braz J Infect Dis 2009; 13(1): 13-17.##20. Jainkittivong A, Lin AL, Johnson DA, Langlais RP, Yeh CK. Salivary secretion, mucin concentrations and candida carriage in HIV-infected patients. Oral Dis 2009; 15(3): 229-234.##21. Mandel ID, Barr CE, Turgeon L. Longitudinal study of parotid saliva in HIV-1 infection. J Oral Pathol Med. 1992; 21(5): 209-213.##22. Souza AJ, Gomes-Filho IS, Silva CA, Passos-Soares JD, Cruz SS, Trindade SC, et al. Factors associated with dental caries, periodontitis and intra-oral lesions in individuals with HIV/AIDS. AIDS Care 2018; 30(5): 578-585.## ##

بررسی فراوانی عفونت ادراری در نوزادان با‌ هایپر بیلی روبینمی‌ Prevalence of Urinary Tract Infection in Neonates with Hyperbilirubinemia 1 1 سابقه و هدف: هایپر بیلی روبینمی،‌ متداول‌ترین علت بستری نوزادان در ماه اول تولد، می‌تواند نشانه‌ای از عفونت دستگاه ادراری در دوره نوزادی باشد. عفونت دستگاه ادراری یکی از علل ایکتر طول کشیده است. لذا این مطالعه با هدف بررسی فراوانی عفونت ادراری در نوزادان با‌ هایپر بیلی روبینمی‌ بستری در بیمارستان شهید رجایی تنکابن در سال 1394 انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی در سال 1394 بر روی 259 نوزاد بستری شده در بخش نوزادان بیمارستان شهید رجایی تنکابن صورت گرفت. نمونه‌ها به روش سرشماری انتخاب شدند. برای تشخیص عفونت ادراری نوزادان، ادرار با سرنگ 2 سی‌سی توسط فوق تخصص نوزادان به روش سوپراپوبیک گرفته شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای 2 استفاده شده است. یافته‌ها: با نمونه‌گیری ادرار به روش سوپراپوبیک در 18 نوزاد (9/6 درصد) که 10 نفر (5/55 درصد) پسر و 8 دختر (4/44 درصد) بودند، نمونه‌ی مثبت مشاهده شد. در بررسی اجرام عفونت مشخص شد 12 مورد E.Coli و 6 مورد پروتئوس داشتند. هم‌چنین در 49 مورد (91/18 درصد) از نوزادن ایکتر طول کشیده وجود داشت. استنتاج: با توجه به شیوع عفونت ادراری در نوزادان که مساله مهمی است، پیشنهاد می‌شود برای تمامی نوزادان که به علت زردی بستری شده‌اند و علت مشخصی برای زردی آن‌ها وجود ندارد، حتی اگر هم ایکتر طول کشیده نداشته باشند، کشت ادرار انجام شود.   2 Background and purpose: Hyperbilirubinemia is the most common cause of neonatal hospitalization and can be a sign of urinary tract infection during infancy. Urinary tract infection (UTI) is one of the reasons for prolonged jaundice. This research aimed at studying the prevalence of urinary tract infection in neonates with hyperbilirubinemia admitted to Tonekabon Shahid Rajaei Hospital, 2015. Materials and methods: This cross-sectional study was conducted in 259 infants. The samples were selected by census method. To diagnose the urinary tract infection, urine with a 2-cc syringe was taken by pediatrician through suprapubic method. Data were analyzed by Chi-square test. Results: UTI was identified in 18 (6.9%) neonates, including 10 (55.5%) boys and 8 (44.4%) girls. Urine culture revealed 12 E. coli spp. and 6 Proteus spp. Also, in 49 (91.18%) were found to have prolonged jaundice. Conclusion: Due to the prevalence of UTI in neonates, urine culture is suggested in all infants hospitalized for jaundice even in those without prolonged jaundice.   91 97 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/10 1397/1/21 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/31 1397/10/10 حسین فیروزی Hosein Firoozi استادیار، گروه نوزادان و اطفال، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، واحد رامسر، رامسر، ایران ایران سهیل سیدان انبی Soheil Seidan Anbi دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، واحد رامسر، رامسر، ایران ایران جابر موسوی Jaber Mousavi استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، واحد رامسر، رامسر، ایران ایران فرشته فرشیدی Fereshteh Farshidi دانشجوی کارشناسی ارشد میکروبیولوژی، مرکز تحقیقات عفونی اطفال، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران محمد صادق رضایی Mohammad Sadegh Rezai دانشیار، فوق تخصص عفونت اطفال، مرکز تحقیقات عفونی اطفال، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران drmsrezaii@yahoo.com hyperbilirubinemia urinary tract infection prolonged jaundice neonates هایپر بیلی روبینمی ‌ عفونت ادراری ایکتر طول کشیده نوزادان 1. Eghbalian F, Monsef A. Prolonged jaundice as an early manifestation of asymptomatic urinary tract infection. J Urmia Univ Med Sci 2009; 20(2): 98-103 (Persian).##2. Huang MJ, Kua KE, Teng HC, Tang KS, Weng HW, Huang CS. Risk factors for severe hyperbilirubinemia in neonates. Pediatr Res 2004; 56(5): 682-689.##3. Sharif MR, Madani M, Kheirkhah D. Urinary tract infection in icteric infants younger than one week. J Kashan Univ Med Sc(Feys) 2014; 18(4): 383-388 (Persian).##4. Boskabadi H, Zakerihamidi M, Bagheri F. Frequency of major and minor risk factors associated with jaundice in hospitalized newborns. Tehran Univ Med J 2017; 75(2): 141-151 (Persian).##5. Boskabadi H, Maamouri G, Mafinejad SH. The effect of traditional remedies (Camel's Thorn, Flixweed and Sugar Water) on idiopathic neonatal jaundice. Iran J Pediatr 2011; 21(3): 325-330 (Persian).##6. American Academy of Pediatrics Subcommittee on Hyperbilirubinemia. Management of hyperbilirubinemia in the newborn infant 35 or more weeks of gestation. Pediatrics 2004; 114(1): 297-316.##7. Zahed Pasha Y, Ahmadpour Kachu M, Loukzadeh MH, Mazloumi A. Effect of clofibrate on prolonged jaundice of term neonates. Babol Univ Med Sci 2010; 11(5): 22-26 (Persian).##8. Sharif MR, Madani M. Evaluating the causes of prolonged jaundice among the newborns referred to Kashan Shahid-Beheshti hospital during 2011-2012. KAUMS (FEYZ) 2014; 18(1): 91-96 (Persian).##9. Boskabadi H, Ghodarzi M. Prevalence and etiology of prolonged neonatal jaundice. Scientific J Kurdistan Univ Med Sci (SJKU). 2016; 21(1): 84-92 (Persian).##10. Hosseini S, Jalali R, Hosseini R, Massror N, Abdifard E, Makeki-Jamasbi M, et al. Factors Associated with Urinary Tract Infection in Neonates with Prolonged Jaundice Admitted to Neonatal Intensive-Care Unit (NICU). J Isfahan Med School 2015; 33(348): 1403-1411 (Persian).##11. Bilgen H, Özek E, Ünver T, Biyikli N , Alpay H, Cebeci D. Urinary tract infection and hyperbilirubinemia. Turk J Pediatr 2006; 48(1): 51-55.##12. Hemmat Yar M, Emami P. Prevalence of Urinary Tract Infection in Yellow Neonates Admitted to Javaheri Hospital. Journal of Medical Council of Iran 2009; 27(3): 343-348 (Persian).##13. Rahimzadeh N, Aslani S, Hosseini R, Javadmoosavi G, Javadmoosavi A. The pattern of antibiotic resistance between the years 1992 to 2013 in children with urinary tract infections admitted to Rasoul-e-Akram and Ali Asghar hospitals. Razi J Med Sci 2016; 22(139): 128-133 (Persian).##14. Jung N, Byun HJ, Park JH, Kim JS, Kim HW, Ha JY. Diagnostic accuracy of urinary biomarkers in infants younger than 3 months with urinary tract infection. Korean J Pediatr 2018; 61(1): 24-29.##15. Xinias I, Demertzidou V, Mavroudi A, Kollios K, Kardaras P, Papachristou F, et al. Bilirubin levels predict renal cortical changes in jaundiced neonates with urinary tract infection. World J Pediatr 2009; 5(1): 42-45.##16. Boskabadi H, Maamouri GA, Kiani MA, Abdollahi A. Evaluation of urinary tract infections following. J Shahrekord Univ Med Sci 2010, 12(2): 95-100 (Persian).##17. Ozdogan EB, Mutlu M, Camlar SA, Bayramoglu G, Kader S, Aslan Y. Urinary tract infections in neonates with unexplained pathological indirect hyperbilirubinemia: Prevalence and significance. Pediatr Neonatol 2018; 59(3): 305-309.##18. Tola HH, Ranjbaran M, Omani-Samani R, Sadeghi M. Prevalence of U TI among Iranian infants with prolonged jaundice, and its main causes: A systematic review and meta-analysis study. J Pediatr Urol 2018; 14(2): 108-115.##19. Garcia FJ, Nager AL. Jaundice as an early diagnostic sign of urinary tract infection in infancy. Pediatrics 2002; 109(5): 846-851.##20. Ghaemi S, Fesharaki RJ, Kelishadi R. Late onset jaundice and urinary tract infection in neonates. Indian J Pediatr 2007; 74(2): 139-141.##21. Pashapour N, Nikibahksh AA, Golmohammadlou S. Urinary tract infection in term neonates with prolonged jaundice. Urol J 2009; 4(2): 91-94.##22. Nickavar A, Khosravi N, Doaei M. Early prediction of urinary tract infection in neonates with hyperbilirubinemia. J Renal Inj Prev 2015; 4(3): 92-95.##23. Biyikli NK, Alpay H, Ozek E, Akman I, Bilgen H. Neonatal urinary tract infections: analysis of the patients and recurrences. Pediatr Int 2004; 46(1): 21-25.##24. Chen HT, Jeng MJ, Soong WJ, Yang CF, Tsao PC, Lee YS, et al. Hyperbilirubinemia with urinary tract infection in infants younger than eight weeks old. J Chin Med Assoc 2011; 74(4): 159-163.##25. Rashed YK, Khtab AA, Alhalaby AM. Hyperbilirubinemia with urinary tract infection in infants younger than eight weeks old. J Pediatr Neonatal Care 2014; 1(6): 1-6.##26. Islami Z, Ghasemi A. A survey of the urinary tract infection in icteric neonates. Tehran Univ Med J 2008; 66(11): 843-347 (Persian).##27. Cleper R, Krause I, Eisenstein B, Davidovits M. Prevalence of vesicoureteral reflux in neonatal urinary tract infection. Clin Pediatr 2004; 43(7): 619-625.## ## #### ##

ارتباط پلی مورفیسم C3435T ژن MDR1 با پاسخ به درمان در بیماران سرطان پستان Relationship between C3435T MDR1 Gene Polymorphism and Treatment Response in Breast Cancer Patients 1 1 سابقه و هدف: سرطان سینه شایع‌ترین سرطان زنان و دومین عامل مرگ و میر زنان به علت سرطان می‌باشد. یکی از علت‌های مطرح شده در خصوص مقاومت دارویی در درمان بیماری سرطان پستان، پلی‌مورفیسم C3435T ژن MDR1 می‌باشد. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط این پلی‌مورفیسم با پاسخ به درمان در بیماران مبتلا به سرطان پستان در استان مازندران انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه طولی ابتدا DNA ژنومیک افراد بیمار، با استفاده از روش PCR-RFLP مورد بررسی قرار گرفت. سپس بیماران طبق پروتکل شیمی درمانی تحت درمان قرارگرفتند و پاسخ بیماران به درمان طبق پروتکل درمانی ارزیابی شد و بیماران به 2 دسته پاسخ بالینی به درمان و عدم پاسخ به درمان تقسیم شدند. یافته‌ها: در این مطالعه 152 زن مبتلا به سرطان سینه مورد بررسی قرار گرفتند که میانگین سنی آن‌ها 95/10±84/49 سال بود. بیش‌ترین ژنوتیپ مشاهده شده، ژنوتیپ CT (2/49 درصد) بود. 3/74 درصد بیماران به درمان‌های انجام شده پاسخ داده بودند و در 7/25 درصد، پاسخ مشاهده نشد. در نهایت اختلاف معنی‌داری در پاسخ به درمان در ژنوتیپ‌های مختلف مشاهده  نشد (485/0p=). استنتاج: بین پاسخ به درمان سرطان سینه و پلی مورفیسم C3435T ژن MDR1، ارتباط مستقیمی وجود نداشت.   2 Background and purpose: Breast cancer is the most common cancer in women. Most recently C3435T polymorphism of MDR1 gene is considered as one of the major causes of drug resistance in treatment of this disease. This study was conducted to investigate the relationship between C3435T MDR1 gene polymorphism and treatment response in breast cancer patients. Materials and methods: In this longitudinal study, blood samples were collected from all cases and gene polymorphism was performed by PCR-RFLP method. Then, all patients underwent chemotherapy and patient response to treatment was evaluated. They were divided into two categories according to clinical response to treatment and lack of treatment response. Results: This research included 152 women (mean age: 49.84±10.95 years) with breast cancer. The genotype found more frequently was CT (49.2%). Among the patients, 74.3% responded to treatments and in 25.7% there was no response to treatment. We found no significant differences between different genotypes in response to treatment (P=0.485). Conclusion: There was no direct relationship between the response of breast cancer to treatment and C3435T polymorphism of MDR1 gene.   98 107 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/31 1397/5/9 اکبر هدایتی زاده عمران Akbar Hedayatizadeh-Omran استادیار، مرکز تحقیقات سرطان دستگاه گوارش، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران رضا علیزاده نوایی Reza Alizadeh-Navaei استادیار، مرکز تحقیقات سرطان دستگاه گوارش، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران reza_nava@yahoo.com قاسم جان بابایی Ghasem Janbabaei دانشیار، گروه خونشناسی-آنکولوژی، مرکز تحقیقات سرطان گوارش، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران ام البنین امجدی Omolbanin Amjadi کارشناس ارشد بیولوژی سلولی و مولکولی، مرکز تحقیقات سرطان گوارش، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران نسیم بابایی Nasim Babaei دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران قاسم رحمت پور رکنی Ghasem Rahmatpour Rokni استادیار، گروه درماتولوژی، مرکز تحقیقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران غلامعلی گدازنده Gholamali Godazandeh دانشیار، گروه جراحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران breast cancer MDR1 gene gene polymorphism C3435T سرطان پستان ژن MDR1 پلی مورفیسم ژنی C3435T 1. Omar SA, Khatib OMN. Cancer magnitude, Challenges and Control in the Eastern Mediterranean negion. East Mediterr Health J 2007; 13(6): 1486-1496.##2. Janbabaei G, Hedayatizadeh-Omran A, Alizadeh- Navaei R, Moradi S, Omrani-Nava V, Rashidi Alashti M, et al. An epidemiological study of patients with breast cancer in Northern Iran, between 2006 and 2015. WCRJ 2016; 3(4): e803.##3. DeSantis C, Ma J, Bryan L, Jemal A. Breast Cancer Statistics, 2013. CA Cancer J Clin 2014; 64(1): 52-62.##4. Haghighi F, Mohamadifard M, Naseh GH, Hashem K, Saadatjoo SA. Prevalence of breast cancer among women over 30 years in Birjand between 2009 and 2010. J Birjand Univ Med Sci 2013; 20(1): 68-76.(Persian).##5. Kasper D, Fauci A, Hauser SL, Longo D, Jameson JL, Loscalzo J. Harrison's principles of internal medicine. 19th ed. New York: McGraw-Hill; 2015.##6. Oeffinger KC, Fontham ET, Etzioni R, Herzig A, Michaelson JS, Shih YC. Breast cancer screening for women at average risk: 2015 guideline update from the American Cancer Society. JAMA 2015; 314(15): 1599-1614.##7. Lacroix M. Significance, detection and markers of disseminated breast cancer cells. Endocr Relat Cancer 2006; 13(4): 1033-1067.##8. Hassey Dow K. Pocket guide to breast cancer. 3rd ed. Burlington, Massachusetts: Jones and Bartlet Learning; 2006.##9. American Institute for Cancer Prevention, Policy and Action for Cancer Prevention. World Cancer Research Fund, http://www. dietandcancerreport.org, 2014.##10. Taheri M, MahJoubi F, Omranipour R, Fereidini F. Investigation of C3435T Polymorphism in MDR1 Gene of Breast Cancer Patients. Zahedan J Res Med Sci 2009; 11(3): 9-15 (Persian).##11. Burger H, Foekens JA, Look MP, Meijer-van Gelder ME, Klijn JG, Wiemer EA, et al. RNA Expression of breast cancer resistance protein, lung resistance-related protein, multidrug resistance-associated proteins 1 and 2, and multidrug resistance gene 1 in breast cancer: correlation with chemotherapeutic response. Clin Cancer Res 2003; 9(2): 827-836.##12. Velaga R, Sugimoto M. Future Paradigm of Breast Cancer Resistance and Treatment, in Resistance to Targeted Therapies in Breast Cancer. 2017; Springer. 155-178.##13. Swerts K, De Moerloose B, Dhooge C, Laureys G, Benoit Y, Philippé J. Prognostic significance of multidrug resistance-related proteins in childhood acute lymphoblastic leukaemia. Eur J Cancer 2006; 42(3): 295-309.##14. Bakos E, Homolya L. Portrait of multifaceted transporter, the multidrug resistance-associated protein 1 (MRP1/ABCC1). Pflügers Arch 2007; 453(5): 621-641.##15. van der Deen M, de Vries EG, Timens W, Scheper RJ, Timmer-Bosscha H, Postma DS. ATP-binding cassette (ABC) transporters in normal and; pathological lung. Respir Res 2005; 6: 59.##16. Hoffmeyer S, Burk O, von Richter O, Arnold HP, Brockmöller J, Johne A. Functional polymorphisms of the human multidrug-resistance gene: multiple sequence variations and correlation of one allele with P-glycoprotein expression and activity in vivo. Proc Natl Acad Sci U S A 2000; 97(7): 3473-3478.##17. Saito S, Iida A, Sekine A, Miura Y, Ogawa C, Kawauchi S. Three hundred twenty-six genetic variations in genes encoding nine members of ATP-binding cassette, subfamily B (ABCB/MDR/TAP), in the Japanese population. Journal of Human Genetics 2002. 47(1): p. 38-50.##18. Taheri M, Mahjoubi F, Omranipour R. Effect of MDR1 polymorphism on multidrug resistance expression in breast cancer patients. J Hum Genet 2002; 47(1): 38-50.##19. Dong Q, Xu B, Tan Y, Liu Z, Tian L, Zhang B, et al. The genetic variability of MDR1 C3435T polymorphisms in four Southern Chinese populations. Biomed Pharmacother 2009; 63(9): 658-662.##20. Saitoh A, Singh KK, Powell CA, Fenton T, Fletcher CV, Brundage R, et al. An MDR1-3435 variant is associated with higher plasma nelfinavir levels and more rapid virologic response in HIV-1 infected children. Aids 2005; 19(4): 371-380.##21. Komoto C, Nakamura T, Sakaeda T, Kroetz DL, Yamada T, Omatsu H, et al. MDR1 haplotype frequencies in Japanese and Caucasian, and in Japanese patients with colorectal cancer and esophageal cancer. Drug Metab Pharmacokinet 2006; 21(2): 126-132.##22. Turgut S, Turgut G, Atalay EO. Genotype and allele frequency of human multidrug resistance (MDR1) gene C3435T polymorphism in Denizli province of Turkey. Mol Biol Rep 2006; 33(4): 295-300.##23. Morita N, Yasumori T, Nakayama K. Human MDR1 polymorphism: G2677T/A and C3435T have no effect on MDR1 transport activities. Biochem Pharmacol 2003; 65(11): 1843-1852.##24. Sakaeda T. MDR1 genotype-related pharmacokinetics: fact or fiction? Drug Metab Pharmacokinet 2005; 20(6): 391-414.##25. Hedayatizadeh-Omran A, Rafiei A, Alizadeh- Navaei R, Tehrani M, Valadan R, Moradzadeh K, et al. Role of HER2 in Brain Metastasis of Breast Cancer: a Systematic Review and Meta-Analysis. Asian Pac J Cancer Prev 2015; 16(4): 1431-1434.##26. Chang H, Rha Sy, Jeung Hc, Im CK, Ahn JB, Kwon WS et al. Association of the ABCB1 gene polymorphisms 2677G>T/A and 3435C>T with clinical outcomes of paclitaxel monotherapy in metastatic breast cancer patients. Ann Oncol. 2009. 20(2): 272-277.##27. Rodrigues FF, Santos RE, Melo MB, Silva MA, Oliveira AL, Rozenowicz RL, et al. Correlation of polymorphism C3435T of the MDR-1 gene and the response of primary chemotherapy in women with locally advanced breast cancer. Genet Mol Res 2008; 7(1): 177-183.##28. Taheri M, Mahjoubi F, Omranipour R, Fereidouni F. Investigation of C3435T Polymorphism in MDR1 Gene of Breast Cancer Patients. ZJRMS 2009; 11(3): 9-15 (Persian).##29. Thabet G, Salem S, Gammal M, Radwan E. MDR1 (C3435T) polymorphism: Impact on therapeutic outcome in breast cancer. Egypt J Labor Med 2013; 9: 24-33.##30. Buda G, Maggini V, Galimberti S, Martino A, Giuliani N, Morabito F, et al. MDR1 polymorphism influences the outcome of multiple myeloma patients. Br J Heamatol 2007; 137(5): 454-456.##31. Cizmarikova M, Wagnerova M, Schonova L, Habalova V, Kohut A. Linkova A et al. MDR1 (C3435T) polymorphism: relation to the risk of breast cancer and therapeutic outcome. Pharmacogenomics J 2010; 10(1): 62-69.##32. Li Y, Yan PW, Huang XE, Li CG. MDR1 gene C3435T polymorphism is associated with clinical outcomes in gastric cancer patients treated with postoperative adjuvant chemotherapy. Asian Pac J Cancer Prev 2011; 12(9): 2405-2409.##33. Kafka A, Sauer G, Jaeger C, Grundmann R, Kreienberg R, Zeillinger R,et al. Polymorphism C3435T of the MDR-1 gene predicts response to preoperative chemotherapy in locally advanced breast cancer. Int J Oncol 2003; 22(5): 1117-1121.##34. Tazzite A, Kassogue Y, Diakité B, Jouhadi H, Dehbi H, Benider A, et al. Association between ABCB1 C3435T polymorphism and breast cancer risk: a Moroccan case-control study and meta-analysis. BMC Genet 2016; 17(1): 126.##35. Urayama KY, Wiencke JK, Buffler PL, Wiemels JL. The role of MDR1 gene polymorphisms in the genetic susceptibility to childhood leukemia. Annal Epidemi 2002; 12: 497.## ## #### ##

مقایسه حساسیت و اختصاصیت روش سیتولوژی تماسی با روش سرجیکال پاتولوژی در تشخیص توده های پستان Comparing the Sensitivity and Specificity of Touch Preparation Cytology and Pathology in Diagnose of Breast Lesions 1 1 سابقه و هدف: سرطان پستان شایع‌ترین علت مرگ در اثر بدخیمی در زنان سنین 44- 40 ساله است. رایج‌ترین روش تشخیصی مورد قبول تا امروز، استفاده از روش پاتولوژی بوده است، اما پیشرفت سیتولوژی در پستان گستره خود را در تشخیص توده‌های پستان توسعه داده و پاتولوژیست‌های ماهر می توانند توده‌های بدخیم را از انواع خوش‌خیم تشخیص دهند. هدف از این مطالعه، بررسی دقت و صحت سیتولوژی تماسی در مقایسه با روش پاتولوژی در تشخیص توده‌های پستان در جراحی انجام شده پستان بوده است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه که یک مطالعه توصیفی- مقطعی است، کلیه بیماران در بیمارستان بوعلی همدان که در یک بازه دوساله طی سال‌های 96- 95 تحت عمل جراحی پستان قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفته و داده‌های مورد نیاز از برگه گزارش پاتولوژی بیماران استخراج شد. یافته‌ها: کل بیماران مورد بررسی 121 مورد بودند که 114 نفر (2/94 درصد) زن و 7 نفر (8/5 درصد) مرد با میانگین سن 7/40 سال (حداقل 15 و حداکثر 74 سال) گزارش شد. 61 نفر مبتلا به نوعی بدخیمی پستان و 60 نفر بقیه دارای ضایعه خوش‌خیم پستان بودند. سیتولوژی تماسی در مقایسه با پاتولوژی حساسیت 8/91 درصد و اختصاصیت 95 درصد داشت. ارزش اخباری مثبت و ارزش اخباری منفی نیز به ترتیب 91/94 درصد و 93/91 درصد به دست آمد. استنتاج: سیتولوژی تماسی علیرغم سادگی و عدم نیاز به تجهیزات گران و پیچیده از دقت و صحت بالایی در تشخیص ضایعات پستان برخوردار است. توصیه می شود که هنگام استفاده از روش برش انجمادی، هم زمان از سیتولوژی تماسی نیز استفاده شود تا با این کار، بالاترین میزان حساسیت و دقت کسب شود.   2 Background and purpose: Breast cancer is the common cancer in women and the major cause of death due to malignancy in women aged 40-44 years old. The routine method for diagnosis of biopsy specimens is pathologic procedure. Expert pathologists could accurately diagnose malignant and benign diseases using cytology methods. The aim of this study was to investigate the sensitivity and specificity of touch preparation cytology compared with pathology in diagnosis of breast lesions. Materials and methods: In this descriptive cross-sectional study we evaluated patients that had breast operation in Hamadan Bouali Hospital, 2016-2017 by analyzing pathologic recorded reports. Results: Totally 121 patients were studied including 114 (94.2%) females and 7 (5.8%) males. The mean age of the patients was 40.7 years (15-74 years). Malignant and benign diseases were observed in 61 and 60 patients, respectively. Sensitivity and specificity of touch preparation cytology were 91.8% and 95%, respectively. Positive predictive value and negative predictive value were 94.91% and 91.93%, respectively. Conclusion: Touch preparation cytology is an accurate and valid method for detecting benign breast lesions and is suggested to be used alongside frozen section to increase sensitivity and specificity of diagnosis.   108 117 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/21 1396/9/30 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/29 1397/5/7 اسماعیل صادقی Esmaeil Sadeghi دانشجوی پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ایران محمد جعفری Mohammad Jafari دانشیار، گروه پاتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ایران mj105105@yahoo.com touch preparation cytology pathology breast lesion sensitivity specificity سیتولوژی تماسی آسیب شناسی ضایعات پستان حساسیت اختصاصیت 1. Giuliano AE, Connolly JL, Edge SB, Mittendorf EA, Rugo HS, Solin LJ, et al. Breast Cancer—Major changes in the American Joint Committee on Cancer eighth edition cancer staging manual. CA Cancer J Clin 2017; 67(4): 290-303.##2. Mousavi SM, Montazeri A, Mohagheghi MA, Jarrahi AM, Harirchi I, Najafi M, et al. Breast cancer in Iran: an epidemiological review. Breast J 2007; 13(4): 383-391.##3. Nokiani FA, Akbari H, Madani H, Izadi B. Prevalence of breast cancer in breast sample reports in Iran, 2001-2001. Breast J 2007; 13(5): 536.##4. Shahkhodabande S, Piri Z, beiglou M, Asadi M, Chekhmachidovom N. Breast cancer in Iran: Iranian scientists approach to breast cancer researches in Medline database. Iran J Breast Dis 2009; 2(2): 49-59 (Persian).##5. Shoeb MFR, Pinate AR, Shingade PP. Breast cancer, Clinical presentations, Risk factors, Staging. Int Surg J(ISJ) 2017; 4(2): 645-649.##6. Petropoulou T, Kapoula A, Mastoraki A, Politi A, Spanidou-Karvouni E, Psychogios I, et al. Imprint cytology versus frozen section analysis for intraoperative assessment of sentinel lymph node in breast cancer. Breast Cancer(Dove Med Press) 2017; 9: 325-330.##7. Dabbs DJ. Breast Pathology E-Book: Philadelphia: Elsevier Health Sciences; 2016.##8. Kamatchi V, Babu N, Sankari S, Rajesh E. Imprint cytology. J Pharm Bioallied Sci 2015; 7(Suppl 1): S207- S208.##9. Horváth Z, Paszt A, Simonka Z, Látos M, Oláh V, Nagyszegi D, et al. Is intraoperative touch imprint cytology indicated in the surgical treatment of early breast cancers? Eur J Surg Oncol (EJSO) 2017; 43(7): 1252-1257.##10. St John ER, Al-Khudairi R, Ashrafian H, Athanasiou T, Takats Z, Hadjiminas DJ, et al. Diagnostic accuracy of intraoperative techniques for margin assessment in breast cancer surgery: a meta-analysis. Ann Surg 2017; 265(2): 300-310.##11. Kumar V, Abbas AK, Aster JC. Robbins Basic Pathology E-Book: Philadelphia: Elsevier Health Sciences; 2017.##12. Stewart B, Wild CP. World Health Organization. cancer report 2014. WHO; 2017.##13. Cox CE, Ku NN, Reintgen DS, Greenberg HM, Nicosia SV, Wangensteen S. Touch preparation cytology of breast lumpectomy margins with histologic correlation. Arch Surg 1991; 126(4): 490-493.##14. D'Halluin F, Tas P, Rouquette S, Bendavid C, Foucher F, Meshba H, et al. Intra-operative touch preparation cytology following lumpectomy for breast cancer: a series of 400 procedures. Breast 2009;18(4): 248-253.##15. Klevesath M, Godwin R, Bannon R, Munthali L, Coveney E. Touch imprint cytology of core needle biopsy specimens: a useful method for immediate reporting of symptomatic breast lesions. Eur J Surg Oncol (EJSO) 2005; 31(5): 490-494.##16. March DE, Walker MT, Bur M, Coughlin BF, Dziura B, Lorenzana RR, et al. Touch-preparation cytologic examination of breast core biopsy specimens: accuracy in predicting benign or malignant core histologic results. Acad Radi 1999; 6(6): 333-338.##17. Valdes EK, Boolbol SK, Cohen JM, Feldman SM. Intra-operative touch preparation cytology; does it have a role in re-excision lumpectomy? Ann Surg Oncol 2007; 14(3): 1045-1050.##18. Qureshi N, Beresford A, Sami S, Boparai R, Gosh S, Carmichael A. Imprint cytology of needle core-biopsy specimens of breast lesions: Is it a useful adjunt to rapid assessment breast clinics? The Breast 2007; 16(1): 81-85.##19. Bokun R, Tatomirović Z. Comparative analysis of agreement between cytologic diagnosis by examination of tissue imprints and pathohistologic findings in intraoperative breast biopsy. Vojnosanit Pregl 1996; 54(1): 27-30.##20. Barakat FH, Sulaiman I, Sughayer MA. Reliability of frozen section in breast sentinel lymph node examination. Breast Cancer 2014; 21(5): 576-582.##21. Boughey JC, Hieken TJ, Jakub JW, Degnim AC, Grant CS, Farley DR, et al. Impact of analysis of frozen-section margin on reoperation rates in women undergoing lumpectomy for breast cancer: evaluation of the National Surgical Quality Improvement Program data. Surgery 2014;156(1):190-197.##22. Jorns JM, Daignault S, Sabel MS, Wu AJ. Is intraoperative frozen section analysis of reexcision specimens of value in preventing reoperation in breast-conserving therapy? Am J Clin Pathol 2014; 142(5): 601-608.##23. Dener C, Inan A, Sen M, Demirci S. Intraoperative frozen section for margin assessment in breast conserving surgery. Scand J Surg 2009; 98(1): 34-40.##24. Forbes RC, Clovis P, Simpson JF, Balch GC, Kelley MC. Selective use of intraoperative touch prep analysis of sentinel nodes in breast cancer. Am Surg 2005;71(11): 955-962.##25. Chen JJ, Chen JY, Yang BL, Yang WT, Shao ZM, Wang YS, et al. Comparison of molecular analysis and touch imprint cytology for the intraoperative evaluation of sentinel lymph nodes in primary breast cancer: results of the China Breast Cancer Clinical Study Group (CBCSG) 001c trial. Eur J Surg Oncol (EJSO) 2013; 39(5): 442-449.##26. Pugliese MS, Kohr JR, Allison KH, Wang NP, Tickman RJ, Beatty JD. Accuracy of intraoperative imprint cytology of sentinel lymph nodes in breast cancer. Am J Surg 2006; 192(4): 516-519.##27. Nguyen FT, Zysk AM, Chaney EJ, Kotynek JG, Oliphant UJ, Bellafiore FJ, et al. Intraoperative evaluation of breast tumor margins with optical coherence tomography. Cancer Res 2009; 69(22): 8790-8706.##28. Verma R, Kumar M, Khan SS, Sachdev AS. Imprint cytology: an appraisal. Journal of Oral Medicine, Oral Surgery, Oral Pathology and Oral Radiology 2016; 2(2): 110-111.##29. Ahmed S, Ahmad M. Comparison of diagnostic accuracy of touch imprint cytology and frozen section techniques in detecting breast malignancies. J Pak Med Assoc 2016; 66(3): 292-295.##30. Ly A, Ono JC, Hughes KS, Pitman MB, Balassanian R. Fine-needle aspiration biopsy of palpable breast masses: patterns of clinical use and patient experience. J Natl Compr Canc Netw 2016; 14(5): 527-536.##31. Wang M, He X, Chang Y, Sun G, Thabane L. A sensitivity and specificity comparison of fine needle aspiration cytology and core needle biopsy in evaluation of suspicious breast lesions: A systematic review and meta-analysis. Breast 2017; 31: 157-166.##32. O'Kelly Priddy CM, Forte VA, Lang JE. The importance of surgical margins in breast cancer. J Surg Oncol 2016; 113(3): 256-263.## #### ## ##

ارزشیابی اقتصادی برنامه ملی پیشگیری از بتاتالاسمی ماژور در دانشگاه علوم پزشکی مازندران Economic Evaluation of Implementing National Beta Thalassemia Prevention Program in Mazandaran University of Medical Sciences 1 1 سابقه و هدف: تالاسمی ماژور یکی از مشکلات مهم سلامتی و قابل پیشگیری است. با توجه به گذشت دو دهه از اجرای برنامه ملی پیشگیری از بتا تالاسمی ماژور در ایران، مطالعه حاضر به منظور مقایسه هزینه‌ها و نتایج اجرای برنامه از سال 1389 لغایت 1393 در دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک پژوهش توصیفی- تحلیلی با رویکرد ارزشیابی اقتصادی است. داده‌های مورد نیاز از فرم‌های آماری معاونت بهداشتی و هزینه آزمایشات تشخیص ژنتیک و پزشکی قانونی براساس تعرفه‌های خدمات تشخیصی و درمانی استخراج شد. سایر هزینه ها با استفاده از مقالات استاندارد در کشور، مصاحبه با محققین و کارشناسان تعیین گردید. کلیه هزینه‌ها بر اساس ارزش اقتصادی سال 1393 و در نرم افزار Excel 2007 مورد محاسبه قرار گرفت. یافته‌ها: مجموع هزینه‌های مستقیم (متغیر و ثابت) پزشکی، مستقیم غیرپزشکی و غیرمستقیم اجرای برنامه ملی پیشگیری در یک سال به طور متوسط، بالغ بر 18,418,872,744 ریال بود. هم‌چنین متوسط هزینه پیشگیری از یک مورد تولد در سال 341،090،236 ریال برآورد شد. نسبت هزینه‌های پیشگیری به درمان 1 به 12 بود. طی 5 سال اجرای برنامه ملی از تولد 270 جنین مبتلا به بیماری تالاسمی پیشگیری به عمل آمد. موفقیت برنامه ملی پیشگیری در مازندران به میزان 95 درصد است. استنتاج: تحلیل هزینه- منفعت نشان داد که برنامه پیشگیری از تالاسمی در مازندران بسیار سودمند می‌باشد و فارغ از شیوع بالای تالاسمی در مازندران، اثربخشی اجرای این برنامه بهداشتی در این دانشگاه بسیار چشمگیر بوده است.   2   Background and purpose: Thalassemia is a preventable genetic disorder that is a major health problem. It is now two decades since implementation of the national program for preventing β-thalassemia major in Iran. This study was conducted to compare the costs and results of this program from 2010 to 2014 in Mazandaran University of Medical Sciences. Materials and methods: Economic evaluation was done in this descriptive analytic study. We extracted the data from surveillance reports of health deputy and costs of laboratory services from the private and public sectors and Legal Medicine Organization tariffs. Other cost items were determined using published reports and articles, and interviewing the administrators and researchers. All costs were calculated in Excel 2007 based on the economic value of 2014. Results: The total direct costs of medical services, direct non-medical and non-medical direct costs of implementation of national program for preventing β-thalassemia major in one year were over 18,418,872,744 Rials. The average cost of prevention of a β-thalassemia major birth case was estimated to be be 341,090,236 Rials. The cost ratio of prevention to treatment was 1:12. Five-year implementation of the national program prevented 270 babies born with thalassemia. The success rate of this program was 95% in Mazandaran. Conclusion: Cost benefit analysis showed that the national program for preventing β-thalassemia major was efficient and economically valuable in Mazandaran province. 118 129 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/30 1397/5/8 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/12 1397/10/22 حسن امامی Hassan Emami استادیار گروه فناوری اطلاعات سلامت ، دانشکده پیراپزشکی دانشکده شهید بهشتی، تهران، ایران ایران Haemami@sbmu.ac.ir محسن اعرابی Mohsen Aarabi استادیار دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران mohsen_aarabi@yahoo.com رقیه زکی زاد آبکنار Roghayeh Zakizad Abkenar دانشجوی کارشناسی ارشد MPH ، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران rz_maz@yahoo.com economic evaluation prevention thalassemia mazandaran ارزشیابی اقتصادی پیشگیری تالاسمی مازندران 1. Karami H. Cost-Utility Analysis of Bone Marraw Transplantation and Blood Transfusion Therapy and Iron Chelating Therapy in Beta-Thalassemia Major Patients in Shahid Dastqeib and Namazi Hospitals; [Dissertation]. Shiraz University of Medical Sciences: Shiraz, 2012.##2. Moradi G, Ghaderi E. Chronic disease program in Iran: Thalassemia control program. Chron Dis J 2013; 1 (2): 98-106 (Persian).##3. Samavat A, Azimian S, Mostafaee F. Report of Consequences of National Program for preventing Beta thalassemia major. Tehran: Seda, 2016. (Persian).##4. Saki N, Dorgalaleh A, Kashani khatib Z, Alizadeh S, Rahim F. Galehdari H, et al. Prevalence of Co-Inheritance of Alpha-Thalassemia with Beta-Thalassemia and Beta- Hemoglobinopathy in Ahvaz City. J Ardabil Univ Med Sci 2013; 13(3): 287-296 (Persian).##5. Zeinalian M, Samavat AS, fadaii Nobari, Azin SA. The incidence of β thalassemia major and its causes after the onset of the program of control and prevention of thalassemia major in Isfahan. Iran J Blood. 2009; 6(4): 238-247 (Persian).##6. Miri M, Tabrizi Naminni M, Hadipour Dehshal F, Sadeghian Varnosfaderani S, Ahmadvand A, Yousefi Darestani S, et al. Thalassemia in Iran in last twenty years: the carrier rates and the births trend. Iranian Journal Blood & Cancer 2013; 8(1): 11-17 (Persain).##7. Khorasani G, Kosaryan M, Vahidshahi K, Shakeri S, Nasehi MM. Results of the national program for prevention of beta-thalassemia major in the Iranian Province of Mazandaran. Hemoglobin 2008; 32(3): 263-271.##8. Valizadeh F, Mousav A, Hahemi Soteh MB. Prevalence of hemoglobinopathies in premarriage individuals referred to Babolsar, Iran (2006-09). J Gorgan Univ Med Sci 2012; 14(1): 106-112 (Persian).##9. Hashemi Soute SMB, Akhavane Niaki H, Kousarian M, Ali Asgharian A, Bani Hshem A. Frequency of beta-globin gene mutations in β-thalassemic patients East of Mazandaran (in Persian). J Mazandaran Univ Med Sci 2008; 18(67): 17-25 (Persian).##10. Abolghasemi H, Amid A, Zeinali S, Radfar MH, Eshghi P, Rahiminejad MS, et al. Thalassemia in Iran: Epidemiology, Prevention, and Management. J Pediatr Hematol Oncol 2007; 29(4): 233-238.##11. Fucharoen S, Winichagoon P. Prevention and control of thalassemia in Asia. Asian Biomedicine. 2007; 1: (1).##12. Esmaeilzadeh F, Azarkeivan A, Emamgholipour S, Akbari Sari A, Yaseri M, Ahmadi B, et al. Economic Burden of Thalassemia Major in Iran, 2015. J Res Health Sci 2016; 16(3): 111-115.##13. Sattari M, Sheykhi D, NikanfarA, Hosseyn Pourfeizi A, Nazari M, Dolatkhan R, et al. The financial and social impact of thalassemia and its treatment in Iran. Pharm Sci 2012; 18(3): 171-176.##14. Leung KY, Lee CP, Tang MH, Lau ET, Ng LK, Lee YP, et al. Cost-effectiveness of prenatal screening for thalassaemia in Hong Kong. Prenat Diagn. 2004; 24(11): 899-907.##15. Koren A, Profeta L, Azlman L, Palmor H, Levin C, Bril zamir, et al. Prevention of β Thalassemia in Northern Palestine is usurped (Israel) - a Cost-Benefit Analysis. Mediterr J Hematol Infect Dis 2014; 6(1): e2014012.##16. Christianson A, Streetly A, Darr A. Lessons From Thalassaemia Screening In Iran: Screening Programmes Must Consider Societal Values. B M J 2004; 329(7475): 1115-1117.##17. Ghotbi N, Tsukatan T. Evaluation of the national health policy of thalassaemia screening in the Islamic Republic of Iran. East Mediterr Health J 2005; 11(3): 308-318.##18. Joulaei H, Shahbazi M, Nazemzadegan B, Rastgar M, Hadibarhaghtalab M, Heydari M, et al. The Diminishing Trend of β-Thalassemia in Southern Iran From 1997 to 2011. Hemoglobin 2014; 38(1): 19-23.##19. Abolghasemi H. Evaluation and cost-effectiveness analysis of prevention program of major thalassemia in Sistan-Balouchestan and Fars provinces. Hakim Health Sys Res. 2006; 8(4): 8-14 (Persain).##20. Kosaryan M, Okhoovatian A, Babamahamodi F. To what extent have we succeeded in the country's plan to prevent major thalassemia in Mazandaran University of Medical Sciences. Mazandaran Univ Med Sci 2004; 41(13): 47-54 (Persian).##21. Abi Saad M, Haddad AG, Alam ES, Aoun S, Maatouk P, Ajami N, et al. Preventing Thalassemia in Lebanon :Successes and Challenges in Developing Country. Hemoglobin 2014; 38(5): 308-311.##22. Canatan D. Thalassemias and Hemoglobinopathies in Turkey. Hemoglobin 2014; 38(5): 305-307## ##

شناسایی و تعیین ژنوتایپ آکانتامبا در منابع آب آشامیدنی روستایی کاشان و آران بیدگل Genotyping of Acanthamoeba in Rural Drinking Water Sources in Kashan and Aran-Bidgol, Iran 1 1 سابقه و هدف: آکانتامبا تک یاخته فرصت طلبی که در طبیعت یافت می شود و قادر به ایجاد عفونت‌های تنفسی و کراتیت می‌باشد. این مطالعه با هدف بررسی آلودگی منابع آب آشامیدنی به ژنوتایپ های آکانتامبا در کاشان و آران-بیدگل انجام پذیرفت. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 162نمونه از 54 منبع آب آشامیدنی، در سال1396 جمع آوری و بعد از فیلتراسیون، روی آگار غیر مغذی کشت و از نظر آمیب های آزادزی بررسی گردید. پس از استخراج DNA، واکنش زنجیره ‌ای پلیمراز با استفاده از پرایمرهایJDP1 وJDP2، جهت شناسایی اکانتامبا انجام و ژنوتایپ 8 ایزوله آکانتامبا تعیین شد. داده‌ها در نرم افزار SPSS با آزمون آماری کای دو و فیشر تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: 2/35 درصد نمونه ها آلوده به آمیب های آزادزی بودند و 19 مورد( 7/11درصد) آکانتامبا تأیید شد. میزان آلودگی به آمیب‌های آزادزی و آکانتامبا درکاشان بیش‌تر از آران–بیدگل و به ترتیب 4/35 درصد و 8/11 درصد بود. میزان آلودگی به آمیب‌های آزادزی در قنات، چاه و چشمه به ترتیب 6/55 درصد، 2/30 درصد و 7/26 درصد و آلودگی آکانتامبا، 9/13درصد، 5/11درصد و 10 درصد تعیین شد. میزان آلودگی به آکانتامبا در چاه‌های سطحی بیشتر از عمیق بود. ژنوتایپ تمام ایزوله های آکانتامبا T4 تعیین شد. استنتاج: نتایج نشان دهنده آلودگی منابع آب آشامیدنی به آمیب های آزادزی و آکانتامبا بود و با توجه به این که تمامی ژنوتایپ های شناسایی شده از نوع بیماری زای T4 بودند، این منابع می توانند به عنوان یک فاکتور خطر برای سلامت عمومی تلقی گردند.   2 Background and purpose: Acanthamoeba spp. are an opportunistic protozoan in environmental sources that can cause respiratory infection and keratitis. The present study was conducted to determine the prevalence and genotypes of Acanthamoeba in rural drinking water sources in Kashan and Aran-Bidgol, Iran. Materials and methods: In this study, 162 samples from 54 drinking water sources were collected in 2017. After samples filtration, they were cultured on non-nutrient agar to isolate free-living amoeba. After DNA extraction, the Polymerase Chain Reaction using JDP1, JDP2 primers was performed to detect Acanthamoeba spp. and finally the genotype of eight isolates was determined. Data analysis was done in SPSS applying Chi-square and Fisher’s exact test. Results: Among the samples 35.2% were found to be contaminated with free-living amoeba, among which 19 isolates (11.7%) were confirmed as Acanthamoeba. The rates of free-living amoeba and Acanthamoba were 35.4% and 11.8%, respectively, in Kashan, which were higher than those in Aran-Bidgol. Frequency of free-living amoeba in Qanat, well, and spring was 55.6%, 30.2%, and 26.7%, respectively. Acanthamoeba contamination rates were 13.9%, 11.5% and 10%, respectively. Acanthamoeba contamination rate was higher in surface wells than that in deep wells. The genotype of all Acanthamoeba isolates belonged to T4. Conclusion: This study revealed that drinking water sources were contaminated with free-living amoeba and Acanthamoeba. All isolates were T4 genotype, therefore, these sources could be considered as a risk factor for public health. 130 139 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/14 1397/4/23 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/11 1397/6/20 غلامرضا مصطفایی Gholamreza Mostafaei دانشیار، گروه بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایران mostafai_gr@kaums.ac.ir منصوره صباغیان بیدگلی Mansooreh Sabbaghian Bidgoli کارشناسی ارشد بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایران hamidihelia@yahoo.com سیما راستی Sima Rasti استاد گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایران rasti_s@yahoo.com غلام عباس موسوی Gholam abbas Moosavi کارشناسی ارشد آمار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایران g.a.moosavi@gmail.com لیلا ایرانشاهی Leila Iranshahi کارشناسی ارشد بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایران iranshahi-l@kaums.ac.ir free-living amoeba Acanthamoeba drinking water sources آمیب های آزادزی آکانتامبا منابع آب آشامیدنی 1. Ghaderpoori M, Dehghani MH, Fazlzadeh M, Zarei A. Survey of microbialality of drinking water in rural areas of Saqqez, Iran. Am-Euras J Agric Environ Sci 2009; 5(5): 627-632.##2. Visvesvara GS, Moura H, Schuster FL. Pathogenic and opportunistic free-living amoebae: Acanthamoeba spp, Balamuthia mandrillaris, Naeglearia fowleri and Sappinia diploidea .FEMS Immunol Med Microbiol 2007; 50(1): 1-26.##3. Teixeira LH, Rocha S, Pinto RM, Caseiro MM, Costa SO. Prevalence of Potentially free living amoeba from Acantamoeba and Naegleria genera in nonhospital, public .internal environment from the city of Santos, Brazil. Braz J Infect Dis 2009; 13(6): 295-297.##4. Edrisiyan G, Rezaeian M, Mohebali M, Keshavarz H. Medical Protozoology. 1st ed. Tehran: University of Medical Sciences; 2008 (Persian).##5. Mosayebi M, Ghorbanzadeh B, Eslamirad Z, Ejtehadifar M, Rastad B. The Isolation and Detection of Acanthamoeba in Rural Water Sources of Arak, Iran. Med Lab J (MLJ) 2014; 7(4): 66-71 (Persian).##6. Niyyati M, Lorenzo-Morales J, Rezaie S, Rahimi F, Mohebali M, Maghsood AH, et al. Genotyping of Acanthamoeba isolates from clinical and environmental specimens in Iran. Exp Parasitol 2009; 121(3): 242-245.##7. Rezaian M, Hooshyar H. A Review of Medical important of free living-amoebas. J Med Council I.R. Iran 2011; 29(1): 69-83 (Persian).##8. Trabelsi H, Dendana F, Sellami A, Sellami H, Cheikhrouhou F, Neji S, et al. Pathogenic free-living amoebae: epidemiology and clinical review. Pathol Biol 2012; 60(6): 399-405.##9. Thomas V, Loret JF, Jousset M, Greub G. Biodiversity of amoebae and amoeba-resisting bacteria in a drinking water treatment plant . Environ Microbiol 2008; 10(10): 2728-2745.##10. Khan NA. pathogenesis of Acanthamoeba infections. Microb Pathog 2003; 34(6): 277-285.##11. Behera HS, Panda A, Satpathy G, Bandivadekar P, Vanathi M, Agarwal T, et al. Genotyping of Acanthamoeba spp. And characterization of the prevalent T4 type along with T10 and unassigned genotypes from amoebic keratitis patients in India. J Med Microbiol 2016; 65(5): 370-376.##12. Marciano-Cabral F, Cabral G. Acanthamoeba spp .as agents of disease in humans. Clin Microbiol Rev 2003; 16(2): 273-307.##13. Rezaeiaan M, FarniaSh, Niyyati M, Rahimi F. Amoebic keratitis in Iran (1997-2007). Iran J Parasitol 2007; 2(3): 1-6. ##14. Rasti S, Hooshyar H, Arbabi M .Text Book of Medical Parasitology. Morsal Poblication; 2017. (Persian)##15. Fuerst PA, Booton GC, Crary M. Phylogenetic analysis and the evolution of the 18SrRNA gene typing system of Acanthamoeba. J Eukaryot Microbiol 2015; 62(1): 69-84.##16. Coskun KA, Ozcelik S, Tutar L, Elaldi N, Tutar Y. Isolation and Identification of Free Living Amoebae form Tap water in Sivas, Turkey. Biomed Res Int 2013; 2013: 675145.##17. Yousuf FA, Sddiqui R, Subhani F, Khan NA. Status of free living amoebae (Acanthamoeba spp, Naegleria fowlleri, Balamuthia mandrillaris) in drinking water supplies in Karachi, Pakistan. J Water Health 2013; 11(2): 373-375.##18. Kao PM, Hsu BM, Hsu TK, Liu JH, Chang HY, JI WT. Seasonal distribution of potentially pathogenic Acanthamoeba species from drinking water reservoirs in Taiwan. Environ Sci Pollut Res Int 2015; 22(5): 3766-3773.##19. Sente C, Erume J, Naigaga I, Kimuda Magambo Ph, Mulindva J, chvo S, et al. Prevalence of pathogenic free-living amoeba and other protozoa in natural and communal piped tap water from Queen Elizabeth protected area, Uganda. Parasit Vect 2016; 9: 1-8.##20. Hooshyar H , Hosseinbigi B , Saraei M , Alizadeh S , Eftekhar M , Rasti S , et al. Genotyping of Acanthamoeba Isolated From Surface and Stagnant Waters of Qazvin, Central Iran. Iran Red Crescent Med J 2013; 15(6): 536–538.##21. Nazar M, Haghighian A, Niyyati M, Eftekhar M, Tahvildar-Biderouni F, Taghipour N, et al. Genotyping of Acanthamoeba isolated from water in recreational areas of Tehran, Iran. J Water Health 2011; 9(3): 603-608.##22. Niyyati M, Lasjerdi Z, Nazar M, Haghighi A, Nazemalhosseini Mojarad E. Screening of recreational areas of rivers for potentially pathogenic free-living amoebae in the suburbs of Tehran, Iran. J Water Health 2012; 10(1): 140-146.##23. Niyyati M, Babaei Z, Amini H, Badirzadeh H, Badirzadeh A, Rezaeian M. Isolation of Free-Living Amoebae from Sarein Hot Springs in Ardebil Province, Iran. Iran J Parasitol 2011; 6(2): 1-8.##24. Ghadar-ghadr Sh, Solhjoo K, Norouz nejad MJ. Isolation and identification of free living amoeba (Nagleria and Acanthamoeb) in Shiraz water resources by morphological criteria. J Jahrom Univ Med Sci 2012; 10(3): 33-41 (Persian).##25. Behravan M, Malekaneh M, Mesbahzadeh M, Sharifzadeh G, Namaei MH, Behnia Far H, et al. Microscopic Isolation and Characterization of Free Living Amoebae from Surface in Birjand , the Capital city of the South Khorasan. J of Birjand Univ Med Sci 2015; 22(2): 161-168 (Persian).##26. Behniafar H, Niyyati M, Lasjerdi Z. Molecular Characterization of Pathogenic Acanthamoeba Isolated from Drinking and Recreational water in East Azerbaijan, Northwest Iran. Environ Health Insights 2015; 9: 7-12.##27. Bergmanson JP, Wang E, Gire AL, Osato MS. In vitro effects of medium tonicity, nutrient concentration, and free chlorine content on Acanthamoeba. Cont Lens Anterior Eye 2011; 34(4): 164-168.##28. Instructions for microbiological sampling, National Water and Waste Water Enginearing Company. Water and Waste Water Company of Isfahan province. Document Code: L-W-507-503 (Persian).##29. Niyyati M, Lasjerdi Z, Jacob L. Detection and Molecular Characterization of Potentially Pathogenic Free-living Amoebae from Water Sources in Kish Island, Southern Iran. SAGA J 2015; 8(Suppl1): 1-6.##30. Golestani MH, Rasti S, Hooshyar H, Delavari M, Mousavi SGA, et al. Molecular Identification and Genotyping of Acanthamoeba Isolated from Environmental Sources in Kashan, Central Iran. Jundishapur J Microbiol 2018; 11(4): e55582.##31. Faraji M, Maghsood AH, Fallahi Sh, Chegeni A, Karimi A, Lasjerdi Z, Fallah M. Frequency and Genotyping of Acanthamoeba Species in the Swimming Pools and Ponds of Khoramabad, Iran, in 2016. Sci J Hamadan Univ Med Sci 2017; 24(3): 236-243 (Persian).##32. Montalbano Di Filippo M, Santoro M, Lovreglio P, Monno R, Capolongo C, Calia C, et al. Isolation and Molecular Characterization of Free-Living Amoebae from Different Water Sources in Italy. Int J Environ Res Public Health 2015; 12(4): 3417-3427.##33. Khezri A, Fallah E, Mostafazadeh M, Spotin A, Shahbazi A, Mahami-Oskouei M, et al. Molecular and Morphometric Characterization of Acanthamoeba spp.from different Water Sources of Northwest Iran as a Neglected Focus,Co-Bordered With the Country of Iraq. Jundishapur J Microbiol 2016; 9(11): e38481.##34. Leiva B, Clasdotter E, Linder E, Winiecka-Krusnell J. Free-living Acanthamoeba and Naegleria spp. Amebae in water sources of León, Nicaragua. Rev Biol Trop 2008; 56(2): 439-446.##35. Kuk S, Yazar S, Dogan S, Çetinkaya Ü, Sakalar Ç. Molecular characterization of Acanthamoeba isolated from Kayseri well water. Turk J Med Sci 2013; 43(1): 12-17.##36. Magnet A , Fenoy S, Galván AL, Izquierdo F, Rueda C, Fernandez Vadillo C, et al. A yearlong study of the presence of free living amoeba in Spain. Water Res 2013; 7(19): 6966-6972.##37. Ghamilouie MM, Valadkhani Z, Rahimi F, Khoshzaban F, Aghighi Z, Hassan N. Isolation and Genotyping of Acanthamoeba Strains from Corneal Scraps. Iran J Opthalm (IrJO) 2014; 26 (2): 97-101.## ##

بررسی میزان انتشار شار مغناطیسی از میدان‌های الکترومغناطیس با فرکانس بی نهایت پایین در اطراف خطوط انتقال برق فشار قوی Magnetic Flux Emission from Extremely Low Frequency Electromagnetic Fields around High Voltage Power Transmission Lines 1 1 سابقه و هدف: روند افزایش قابل توجه استفاده از وسایل الکتریکی، سبب افزایش مواجهه شغلی و عمومی افراد با میدان‌های الکترومغناطیس با فرکانس بی‌نهایت پایین شده است. مواجهه با این میدان‌ها به علت مخاطرات بهداشتی بالقوه از اهمیت قابل توجهی برخوردار می‌باشد. این مطالعه با هدف بررسی میزان انتشار شار مغناطیسی از میدان‌های الکترومغناطیس با فرکانس بی نهایت پایین در اطراف خطوط انتقال برق ولتاژ بالا در شهرستان نکا و هم چنین عوامل تاثیرگذار بر چگالی شار مغناطیسی انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، 50 نقطه در اطراف خطوط انتقال برق فشار قوی انتخاب و در 4 فاصله مختلف از خطوط چگالی شار مغناطیسی اندازه‌گیری شد. رطوبت و دما به منظور بررسی تأثیر آن‌ها بر میزان چگالی شار مغناطیسی اندازه گیری و ثبت شدند. میدان مغناطیسی با فرکانس بی‌نهایت پایین با استفاده از یک دستگاه میدان‌سنج (مدل TES 1394) اندازه‌گیری شد. آنالیز آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 17 و آمار توصیفی و هم چنین آزمون آنالیز واریانس یک طرفه استفاده شد. یافته‌ها: بالاترین میانگین چگالی شار مغناطیسی (36/1±11/2 میکروتسلا) مربوط به پست انتقال برق 400 کیلوولت بود. میانگین چگالی شار مغناطیسی در ظهر (55/2 میکروتسلا) بیش تر از صبح بود. میانگین چگالی شار مغناطیسی در زیر دکل 75/0±18/1 میکروتسلا و در بین دو دکل 42/1±55/2 میکروتسلا بود. چگالی شار مغناطیسی با افزایش فاصله از سیم‌ها و افزایش رطوبت محیط کاهش یافت. استنتاج: میانگین چگالی شار مغناطیسی پایین‌تر از میزان استاندارد تعیین شده توسط کمیسیون بین‌المللی حفاظت از پرتوهای غیر یون ساز و مجمع دولتی متخصصان بهداشت صنعتی آمریکا بود. لذا اثرات بهداشتی قابل اغماض هستند. 2 Background and purpose: Considerable increase on the use of electronic devices increased the rate of public occupational exposure to extremely low frequency electromagnetic fields. Assessment of exposure to these fields is highly important due to potential health hazards. This study aimed at investigating the magnetic flux emission from extremely low frequency electromagnetic fields around power lines of high voltage in Neka (north of Iran) and factors affecting the magnetic flux density. Materials and methods: In this cross-sectional study, 50 sites around high voltage transmission lines were selected and the magnetic flux density was measured at four different distances from the lines. Humidity and temperature were measured in order to assess their impact on magnetic flux density. The extremely low-frequency magnetic field was measured using an electromagnetic field tester (model TES 1394). Statistical analysis was performed in SPSS V17 applying descriptive statistics and one-way ANOVA. Results: The highest average magnetic flux density was at the 400 kV power transmission line (2.11 ± 1.36 µT). The average magnetic flux density was higher in the afternoon (2.55 µT) compared with that in the morning. The average values for magnetic flux density under the pylon and between two pylons were 1.18 ± 0.75 and 2.55 ± 1.42 µT, respectively. Magnetic flux density decreased by increasing distance from the wire and the environment moisture. Conclusion: The average magnetic flux density was lower than the standards set by the international commission on non-ionizing radiation protection and American Conference of Governmental Industrial Hygienists. Hence, the health effects would be negligible.   140 150 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/10 1396/2/20 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/16 1396/6/25 محمدعلی ززولی Mohammad Ali Zazouli استاد، گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران zazoli49@yahoo.com محمود محمدیان Mahmoud Mohammadyan2 دانشیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران سید نورالدین موسوی نسب Seyed Noroddin Mousavinasab دانشیار، گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران مصطفی مهاجر دارابی Mostafa Mohajer Darabi کارشناس GIS، واحد GIS، دفتر فناوری ارتباطات و مدیریت اطلاعات، شرکت برق منطقه‌ای مازندران و گلستان، ساری، ایران ایران عادله صارم صفاری Adele Sarem Safari دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی بهداشت محیط، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران adele.sarem@gmail.com magnetic flux density power transmission line extremely low-frequency magnetic field چگالی شارمغناطیسی خطوط انتقال برق میدان الکترومغناطیسی با فرکانس بی نهایت پایین 1. Ghotbi RavandiMR, Monazam M, Haghdoust A, Barsam T, Akbari H. Assessment of the risk of occupational exposure to extremely low frequency electromagnetic fields. J Mil Med 2011; 13(3): 133-140 (Persian).##2. Hemayatkhah Jahromi V, Fatahi E, Nazari M, Jowhary H, Kargar H. Study on the effects of mobile phones waves on the number of ovarian follicles and level of FSH, LH, estrogen and progesterone hormones in adult rats. Journal of Cell & Tissue 2010; ##1(1): 27-34 (Persian).##3. Shahna FG, Eshaghi M, Dehghanpour T, Karami Z. Assessment of extremely low frequency (elf) electric and magnetic fields in hamedan high electrical power stations and their effects on workers. Iranian Journal of Medical Physics 2011; 8(3): 61-71 (Persian).##4. de Groot MW, Kock MD, Westerink RH. Assessment of the neurotoxic potential of exposure to 50Hz extremely low frequency electromagnetic fields (ELF-EMF) in naive and chemically stressed PC12 cells. Neurotoxicology 2014; 44: 358-364.##5. Hu Y, Lai J, Wan B, Liu X, Zhang Y, Zhang J, et al. Long-term exposure to ELF-MF ameliorates cognitive deficits and attenuates tau hyperphosphorylation in 3xTg AD mice. Neurotoxicology 2016; 53: 290-300.##6. Center for Environment and work Health. Occupational exposure permisible limits (oel). Hamedan, Ministry of Health and Medical Education; Daneshjo Pub. 2011.##7. Aliabadi M. Health aspects of exposure to non-radiation beams. Hamedan; Kereshmeh Pub; 2012 (Persian).##8. Olsen JH, Nielsen A, Schulgen G. Residence near high voltage facilities and risk of cancer in children. BMJ 1993; 307(6909): 891-895.##9. Dib D, Mordjaoui M. Study of the influence high-voltage power lines on environment and human health (case study: The electromagnetic pollution in Tebessa city, Algeria). J Electrical Electron Eng 2014; 2(1): 1-8.##10. Ahmadi H, Mohseni S, Akmal SA. Electromagnetic fields near transmission lines-problems and solutions. Iran J Environ Health Sci Eng 2010; 7(2): 181-188.##11. Rifai AB, Hakami MA. Health hazards of electromagnetic radiation. Journal of Biosciences and Medicines 2014; 2(8): 1-12.##12. Ross C. Mechanisms of extra low frequency electromagnetic field (ELF-EMF) on human bone marrow stem/stromal cell (hHM-MSC) differentiation. JSM Biotech BME 3 2016; 3(2): 1055.##13. Belyaev I, Dean A, Eger H, Hubmann G, Jandrisovits R, Kern M, et al. EUROPAEM EMF Guideline 2016 for the prevention, diagnosis and treatment of EMF-related health problems and illnesses. Rev Environ Health 2016; 31(3): 363-397.##14. Balaji A. Effect of High Voltage Transmission Lines on Human Health, Plant Life, and Animal Activity. Int J Res Eng Technol 2015; 2(3): 441-446.##15. Dominici L, Villarini M, Fatigoni C, Monarca S, Moretti M. Genotoxic hazard evaluation in welders occupationally exposed to extremely low-frequency magnetic fields (ELF-MF). Int J Hyg Environ Health 2011; 215(1): 68-75.##16. Fard MS, Nasiri P, Monazzam MR. Measurement of the magnetic fields of high-voltage substations (230 kV) in Tehran (Iran) and comparison with the ACGIH treshold limit values. Radiat Prot Dosimetry 2011; 145(4): 421-425##17. Monazzam Monazzam M, Jalilian Jalilian HH, Najafi K, Zakerian A, Emkani MM, Hadadi MM. Environmental evaluation and employee’s exposure of a thermal power plant with extremely low frequency magnetic fields. IOH 2015; 12(3): 65-75 (Persian).##18. Nassiri P, Monazzam M, Yunesian M, Sowlat M, Safari M, Momen Bellah Fard S, et al. Extremely low frequency magnetic flux densities measured near hospital in Tehran. Int J Environ Res 2011; 5(4): 1035-1040.##19. Zazouli MA, Monazzam MR, Yazdani Charati J, Hosseinzadeh F. Evaluation of extremely low-frequency magnetic field (ELF) at Tehran City in 2012. J Mazandaran Univ Med Sci 2013; 22(2): 146-151 (Persian).##20. Zazouli MA, BarafrashtehPour M, Barafrashteh Pour Z, Vaisi F, Ghalandari V. Temporal and spatial variation of nitrate and nitrite concentration in drinking water resource in Kohgiluyeh county using geographic information system. J Mazandaran Univ Med Sci 2014; 23(109): 258-263 (Persian).##21. Aliabadi M, Oliaee Z, Farhadian M, Kamalinia M. Study of Occupational Exposure to Static Magnetic Field and its related health effects in Magnetic Resonance Imaging MRI´s Units. IOH 2013; 10(2): 45-53 (Persian).##22. Tukimin R, Mahadi W, Ali M, Thari M, editors. Extremely low frequency electromagnetic field (ELF EMF) survey of residential areas around transmission lines. Asia-Pacific Conference on Applied Electromagnetics (APACE 2007); IEEE. 2007##23. Al-Badi AH. Measurement and analysis of extremely low frequency electromagnetic field exposure in oman. JEMAA 2012; 8(4): 333-339.##24. Alkoot FM, Zaeri N. Experimental study on power frequency magnetic radiation from AC power lines in the State of Kuwait. Kuwait J SCI ENG 2011; 38(1): 79-104.##25. Joseph W, Verloock L, Martens L. Measurements of ELF electromagnetic exposure of the general public from Belgian power distribution substations. Health Physics 2008; 94(1): 57-66.##26. Ozovehe A, Ibrahim M, Hamdallh A. Analysis of electromagnetic pollution due to high voltage transmission lines. Journal of Energy Technologies and Policy 2012; 2(7): 1-11.## ##

تعیین بررسی وضعیت روانشناختی و رفتاری شایع و غیر شایع در معاف شدگان خدمت سربازی متقاضی دریافت گواهینامه رانندگی Common and Uncommon Psychological and Behavioral Situation in Applicants for Driving License Exempted from Military Service 1 1 سابقه و هدف: گروهی از افراد قبل از شروع دوره خدمت سربازی یا حین خدمت، مشمول معافیت پزشکی اعصاب و روان می‌شوند. این مطالعه با هدف تعیین وضعیت روانشناختی و رفتاری شایع و غیر شایع در معاف شدگان خدمت سربازی متقاضی دریافت گواهینامه رانندگی در ایران انجام پذیرفت. مواد و روش‌ها: دراین مطالعه توصیفی- مقطعی، جامعه آماری شامل افراد دارای بیماری های روانپزشکی معاف از خدمت سربازی متقاضی دریافت گواهینامه رانندگی در استان های خوزستان، لرستان و ایلام در سال 1394 بوده است. حجم نمونه 585 محاسبه گردید و ابزار کار، چک لیست‌های کمیسیون پزشکی ناجا بوده است که با تایید وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در اداره کل ناجا مورد استفاده قرار گرفتند. داده ها با نرم افزار SPSS.21 آنالیز گردید. یافته‌ها: 326 نفر از 585 نفر متقاضیان در حین خدمت سربازی دچار اختلالات روانی و معاف از خدمت شدند که تشنج (5/31 درصد) و اختلالات خلقی (2/29 درصد) دارای بالاترین فراوانی در بین مراجعان بوده است. 9/14 درصد از مراجعان از دریافت گواهینامه ممنوع، 63 درصد از افراد، مجاز به تمدید گواهینامه رانندگی و 22 درصد از افراد جهت درمان بیماری روانی ارجاع و تحت نظر قرارگرفتند تا پس از طی دوره درمان، تصمیمات لازم برای مجوز رانندگی آنان اتخاذ گردد. استنتاج: بالاترین شیوع اختلالات روانپزشکی در بین متقاضیان گواهینامه رانندگی مربوط به اختلالات خلقی است. کارشناسان حوزه ناجا می بایست احتیاط های لازم برای تمدید یا صدور گواهینامه افراد مبتلا به اختلالات خلقی خصوصاً اختلال افسردگی اساسی در نظر بگیرند و به شرط اثبات رفع اختلال با مدارک پزشکی مستدل، مجوز انجام رانندگی برای آنان صادر گردد. 2 Background and purpose: Some people are eligible for psychiatric exemptions before or during military service. This study aimed to investigate the common and uncommon psychological and behavioral situation in applicants for driving license exempt from military service. Materials and methods: In this cross-sectional study, the population included applicants for driving license with psychiatric disorders who were exempt from military service in Khuzestan, Lorestan and Ilam provinces, Iran 2015. The sample size was 585. Data were collected using the checklists provided by the medical commissions in The Law Enforcement Force of the Islamic Republic of Iran (NAJA) which was previously used by The General Department of NAJA with approval of the Ministry of Health. Data analysis was done in SPSS V21. Results: Among the applicants for driving license, 326 suffered mental disorders during military service and were exempted from military service. The disorders with highest frequency among the patients were seizure (31.5%) and mood disorders (29.2%). Among these individuals, 14.9% were banned from obtaining driving license, 63% were allowed to renew that, and 22% received treatment for mental disorders. The decisions for the driving license of the latter group were made after the treatment. Conclusion: Mood disorders were found to be the most prevalent psychiatric disorder among the applicants for driving license, so, necessary precautions should be taken when issuing or renewing the driving license to these people.   151 160 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/16 1397/5/25 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/16 1397/10/26 مهران ضرغامی Mehran Zarghami . استاد، مرکز تحقیقات روان پزشکی و علوم رفتاری، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران 2. استاد، گروه روان پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران mehran.zarghami@gmail.com عنایت اله جوادی Enayatollah Javadi کارشناس بهداشت حرفه ای، نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران(ناجا) ، اهواز ، ایران ایران sinahaji56@gmail.com ثریا سیار Soraya Sayar دکترای جامعه شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران، شمال ایران s.sayar65@yahoo.com مسعوده باباخانیان Masoudeh Babakhanian دانشجوی دکترای علوم رفتاری، کمیته تحقیقات دانشجویی، مرکز تحقیقات روان پزشکی و علوم رفتاری، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران babakhanian.m@gmail.com exemption military service driving license psychiatric disorders Iran معافیت خدمت سربازی گواهینامه رانندگی اختلالات روانپزشکی ایران 1. Whiteford HA, Degenhardt L, Rehm J, Baxter AJ, Ferrari AJ, Erskine HE, et al. Global burden of disease attributable to mental and substance use disorders: findings from the Global Burden of Disease Study 2010. Lancet 2013; 382(9904): 1575-1586.##2. Noorbala AA, Bagheri Yazdi SA, Faghihzadeh S, Kamali K, Faghihzadeh E, Hajebi A, et al. Trends of Mental Health Status in Iranian Population Aged 15 and above between 1999 and 2015. Arch Iran Med 2017; 20(11 Suppl:1): S2 (Persian).##3. Naghavi M, Abdolhassani F, Pourmalek F, Lakeh M, Jafari N, Vaseghi S, et al. The burden of disease and injury in Iran 2003. Popul Health Metr 2003; 7(9).##4. Mohammadi MR, Davidian H, Noorbala AA, Malekafzali H, Naghavi HR, Pouretemad HR, et al. An epidemiological survey of psychiatric disorders in Iran. Clin Pract Epidemiol Ment Health 2005; 1(16).##5. Kessler RC, Aguilar-Gaxiola S, Alonso J, Chatterji S, Lee S, Ormel J, et al. The global burden of mental disorders: an update from the WHO World Mental Health (WMH) surveys. Epidemiol Psichiatr Soc 2009; 18(1): 23-33.##6. Weeks M, Garber BG, Zamorski MA. Disability and Mental Disorders in the Canadian Armed Forces. Can J Psychiatry 2016; 61(1 suppl): 56s-63s.##7. Booth-Kewley S, Schmied EA, Highfill-McRoy RM, Larson GE, Garland CF, Booth-Kewley S, et al. Predictors of psychiatric disorders in combat veterans. BMC Psychiatry 2013; 13(1): 130.##8. Hoge CW, Toboni HE, Messer SC, Bell N, Amoroso P, Orman DT. The occupational burden of mental disorders in theU.S. military: psychiatric hospitalizations, involuntary separations, and disability. Am J Psychiatry 2002; 162(3): 585-591.##9. Hoge CW, Lesikar SE, Guevara R, Lange J, Brundage JF, Engel CC Jr, et al. Mental disorders among U.S. military personnel in the 1990s: association with high levels of health care utilization and early military attrition. Am J Psychiatry 2002; 159(9): 1576-1583.##10. Lazar SG. The mental health needsof military service members and veterans. Psychodyn Psychiatry 2014; 42(3): 459-478.##11. Hoggatt KJ, Prescott MR, Goldmann E, Tamburrino M, Calabrese JR, Liberzon I, et al. The prevalence and correlates of risky driving behavior among National Guard soldiers. Traffic Inj Prev 2015; 16(1): 17-23.##12. Hosseinchari, Davoudi H, Hooman HA, Paha Sharifi H. An Iranian Shortened Version of MMPI-2. Training Measurement 2010; 1(3): 1-20 (Persian).##13. Jafarpour S, Rahimi-Movaghar V. Determinants of risky driving behavior: a narrative review. Med J Islam Repub Iran 2014; 28: 142 (Persian).##14. Alavi SS, Mohammadi MR, Soori H, Ghanizadeh M. The cognitive and psychological factors (personality, driving behavior, and mental illnesses) as predictors in traffic violations. Iran J Psychiatry 2017; 12(2): 78-86 (Persian).##15. Gicquel L, Ordonneau P, Blot E, Toillon C, Ingrand P, Romo L. Description of various factors contributing to traffic accidents in youth and measures proposed to alleviate recurrence. Fron Inpsychiatry 2017; 8: 94.##16. Krumholz A, Hopp J. Driving restrictions for patients with seizures and epilepsy. [online] 2018 December. Available from: https://www. uptodate.com/contents/driving-restrictions-for- patients-with-seizures-and-epilepsy[cited 2018, October 11].##17. Beghi E, Sander JW. Epilepsy and driving Regulations in the European ::union:: need harmonisation as well as greater flexibility. BMJ 2005 9; 331(7508): 60-61.##18. L Devlin A, Odell M, L Charlton J, Koppel S. Epilepsy and driving: current status of research. Epilepsy Res 2012; 102(3): 135-152.##19. Meroni R, Beghi E, Beghi M, Brambilla G, Cerri C, Perin C, et al. Psychiatric disorders in patients suffering from an acute cerebrovascular accident or traumatic injury, and their effects on rehabilitation: an observational study. Eur J Phys Rehabil Med 2013; 49(1): 31-39.##20. Bragazzi NL, Dini G, Toletone A, Rahmani A, Montecucco A, Massa E, et al. Patterns of harmful alcohol consumption among truck drivers: implications for occupational health and work safety from a systematic review and meta-analysis. Int J Environ Res Public Health 2018; 15(6).##21. Skog OJ. Alcohol consumption and mortality rates from traffic accidents, accidental falls, and other accidents in 14 European countries. Addiction 2001; 96(suppl 1): 49-58.##22. Hashemi Nazari SS, Moradi A, Rahmani K. A systematic review of the effect of various interventions on reducing fatigue and sleepiness while driving. Chin J Traumatol 2017; 20(5): 249-258.##23. Fernandez WG, Hartman R, Olshaker J. Brief interventions to reduce harmful alcohol use among military personnel: lessons learned from the civilian experience. Military medicine. 2006; 171(6): 538-543.##24. Shadloo B, Motevalian A, Rahimi-Movaghar V, Amin-Esmaeili M, Sharifi V, Hajebi A, et al. Psychiatric disorders are associated with an increased risk of injuries: Data from the iranian Mental Health Survey (IranMHS). Iran J Public Health 2016; 45(5): 623-635 (Persian).##25. Nordfjærn T, Şimşekoğlu Ö, Fallah Zavareh M, Mohamadi Hezaveh A, Mamdoohi AR, Rundmo T. Road traffic culture and personality traits related to traffic safety in Turkish and Iranian samples. Safety Science 2014; 66: 36-46.##26. Kalantari Meibodi M, Esfandyari S, Siyabi V, Roosta S. Illicit drug abuse in drivers of motor vehiclecollisions. Galen Medical Journal (GMJ) 2015; 4(1): 39-46 (Persian).##27. Derakhshanfar H, Kalantari Meibodi M, Kariman H, Arhamidolatabadi A, Safari S. Substance abuse among drivers of motor vehicle collisions. Trauma Mon 2012; 17(1): 236-238 (Persian).##28. Reisfield GM, Goldberger BA, Bertholf RL. ‘False-positive’and ‘false-negative’test results in clinical urine drug testing. Bioanalysis 2009; 1(5): 937-952.##29. Association AP. Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM-5®) 5th ed. American Psychiatric Pub; 2013.##30. Ansari H, Jadidfard K, Karami Dehbaghi M. Comparison of the symptoms of mental disorders of high risk events drivers in the general population of Tehran (April 2015-March 2016). Police Medicine 2016; 5(4): 265-672 (Persian).##31. Bakhtiyari M, Soori H.Epidemiology of traffic crashes outcomes and related factors in Iran. Journal of Safety Promotion and Injury Prevention 2013; 1(3): 150-159 (Persian).##32. Tabrizi R, Moosazadeh M, Razzaghi A, Akbari M, Heydari ST, Kavari SH, et al. Prevalence of sleep quality disorder among Iranian drivers: a systematic review and meta-analysis. J Inj Violence Res 2018; 10(1): 53-59.##33. Amra B, Dorali R, Mortazavi S, Golshan M, Farajzadegan Z, Fietze I, et al. Sleep apnea symptoms and accident risk factors in Persian commercialvehicle drivers. Sleep Breath 2012; 16(1): 187-191.##34. Lu B, Budhiraja R, Parthasarathy S. Sedating medications and undiagnosed obstructive sleep apnea: physician determinants and patient consequences. J Clin Sleep Med 2005; 1(4): 367-371.##35. Al-Abdallat IM, Al Ali R, Hudaib AA, Salameh GA, Salameh RJ, Idhair AK. The prevalence of alcohol and psychotropic drugs in fatalities of road-traffic accidents in Jordan during 2008–2014. J Forensic Leg Med 2016; 39: 130-134.## ##

رابطه آلودگی هوا بر مرگ و میر ناشی از ابتلا به بیماری های مزمن ریوی و انسداد ریه (COPD) در شهر مشهد Relationship between Air Pollution and Mortality Rate due to Chronic Obstructive Pulmonary Diseases in Mashhad, Iran 1 1 سابقه و هدف: آلودگی هوا، با رخداد بیماری‌های تنفسی از قبیل بیماری‌های مزمن ریوی (COPD) ارتباط دارد. هدف مطالعه حاضر، مدل‌بندی آماری تاثیرات آلودگی هوا بر مرگ و میر ناشی از ابتلا به بیماری مزمن ریوی و انسداد ریه در شهر مشهد با کاربرد رگرسیون دو جمله‌ای منفی می‌باشد. مواد و روش‌ها: اطلاعات مرگ و میر مبتلایان به بیماری‌های مزمن ریوی مربوط به شهر مشهد در سال 1390 و هم‌چنین میزان متوسط آلاینده‌های هوا در طول 24 ساعت شبانه روز از 12 ایستگاه ثبت آلاینده‌ها واقع در شهر مشهد، گردآوری و محاسبه شد. مدل آماری مناسب برای آنالیز داده‌های گسسته، رگرسیون دوجمله‌ای منفی در نظر گرفته شد. یافته‌ها: با روش رگرسیون دوجمله‌ای منفی، اثرات تمام آلاینده‌ها به جز ذرات PM  و ازن (O3) بر مرگ و میر ناشی از بیماری مزمن ریوی، تاثیر مستقیم و معنی‌دار داشته است. نسبت نرخ بروز مرگ و میر مبتلایان به بیماری مزمن ریوی به ترتیب بیش‌ترین مقدار برای CO با 37/1 IRR= (001/0p<)، SO2 با 04/1IRR= (001/0p<)، NO2 با 01/1=IRR (001/0p<)،  NO003/1IRR= (001/0p<) و ازن با تاثیر معکوس بر مرگ و میر مزمن ریوی با 96/0IRR= (001/0p<) محاسبه شد. استنتاج: در میان آلاینده‌ها،  COبیش‌ترین اثر و ازن اثر معکوس و معنی‌داری بر نسبت نرخ بروز مرگ و میر تنفسی داشته است.در ابتدای فصل زمستان (دی ماه)، میزان مرگ و میر و آلایندگی هوا به حداکثر رسیده است.   2 Background and purpose: Air pollution causes respiratory diseases such as chronic obstructive pulmonary disease (COPD). In this study we aimed at statistical modeling of the effects of air pollution on mortality due to chronic pulmonary disease and COPD in Mashhad, Iran, using negative binomial regression. Materials and methods: Mortality data due to chronic pulmonary diseases and the average amount of air pollutants per 24 hr were collected from 12 air pollution monitoring stations in Mashhad, 2011. Negative binomial regression was used as an appropriate statistical model to analyze discrete data. Results: The effects of all pollutants, except PM particles and ozone particles, were found to have direct significant effect on mortality due to chronic pulmonary disease. The ratio of the incidence rate of mortality among patients with chronic pulmonary disease was highest for CO (IRR= 1.37, p<0.001), SO2 (IRR= 1.04, p<0.001), NO2 (IRR= 1.01, p<0.000), NO (IRR=1.003, p<0.000). But ozone had an inverse effect on chronic pulmonary mortality (IRR= 0.96, p<0.000). Conclusion: Among the pollutants, CO had the highest effect and O3 had a significant reverse effect on the rate of respiratory mortality. At the beginning of winter (January) we observed maximied rate of mortality and air pollution.   considered                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             161 168 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/162017/06/21 1396/3/31 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/162018/12/17 1397/9/26 نرگس قربانی Narges Ghorbani دانشجوی کارشناسی ارشد آمار زیستی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران جمشید یزدانی چراتی Jamshid Yazdani-Charati دانشیار، گروه آمار زیستی، مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران jamshid.charati@gmail.com سیاوش اعتمادی نژاد Siavash Etemadinejad دانشیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه ای و ارگونومی، مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران نسرین قربانی Nasrin Ghorbani تکنسین مدارک پزشکی، بیمارستان امید، مشهد، ایران ایران air pollution negative binomial regression mortality COPD PM10 O3 آلودگی هوا رگرسیون دو جمله‌ای منفی PM10 ازن مرگ و میر COPD 1. Smith RL, Davis JM, Sacks J, Speckman P, Styer P. Regression models for air pollution and daily mortality: analysis of data from Birmingham, Alabama. Environmetrics 2000; 11(6): 719-743.##2. Brook RD, Franklin B, Cascio W, Hong Y, Howard G, Lipsett M, et al. Air pollution and cardiovascular disease A statement for healthcare professionals from the expert panel on population and prevention science of the American Heart Association. Circulation 2004; 109(21): 2655-2671.##3. Daly A, Zannetti P. An introduction to air pollution–definitions, classifications, and history In: Ambient air pollution, Zannetti P, Al-Ajmi D, Al-Rashied S. Egypt, The Arab School for Science and Technology and The EnviroComp Institute; 2007.p: 1-14.##4. Anderson ML. As the Wind Blows: The Effects of Long-Term Exposure to Air Pollution on Mortality. NBER Working Paper. 2015. Available at: https://www.nber. org/papers/w21578.pdf.##5. Ghorbani M, Firouz ZA. Valuation of different characteristics of air pollution in Mashhad 2010; 44(89): 215-241 (Persian).##6. Miri M, Derakhshan Z, Allahabadi A, Ahmadi E, Conti GO, Ferrante M, et al. Mortality and morbidity due to exposure to outdoor air pollution in Mashhad metropolis, Iran. The AirQ model approach. Environ Res 2016; 151: 451-457.##7. Ghaneian MT, Ehrampoush MH, Alidadi H, Najafpour AA. Sadeghi A, Bonyadi Z. Analysis of PM2. 5 Concentration in Mashhad City, Iran in 2013. Journal of Health Chimes 2014; 2(2): 19-24.##8. Ghorbani N, Yazdani Charati J, Etemadinejad S. Relationship between Air Pollution and Mortality Rate due to Cardiovascular Diseases in Mashhad, Iran 2011. J Mazandaran Univ Med Sci 2017; 26(146): 47-55 (Persian).##9. Ito K, De Leon SF, Lippmann M. Associations between ozone and daily mortality: analysis and meta-analysis. Epidemiology 2005; 16(4): 446-457.##10. Wong T, Tam W, Yu T, Wong A. Associations between daily mortalities from respiratory and cardiovascular diseases and air pollution in Hong Kong, China. Occup Environ Med 2002; 59(1): 30-35.##11. Agresti A, Kateri M. Categorical data analysis. Berlin. Springer; 2011.##12. Greene WH. Accounting for excess zeros and sample selection in Poisson and negative binomial regression models. New York, University Stern School of Business. 1994.##13. Peng RD, Dominici F, Louis TA. Model choice in time series studies of air pollution and mortality. Journal of the Royal Statistical Society: Series A (Statistics in Society) 2006; 169(2): 179-203.##14. Samet JM, Dominici F, Curriero FC, Coursac I, Zeger SL. Fine particulate air pollution and mortality in 20 US cities, 1987–1994. N Engl J Med 2000; 343(24): 1742-1749.##15. Verhoeff AP, Hoek G, Schwartz J, van Wijnen JH. Air pollution and daily mortality in Amsterdam. Epidemiology 1996; 7(3): 225-230.##16. Sunyer J, Castellsagué J, Sáez M, Tobias A, Antó JM. Air pollution and mortality in Barcelona. J Epidemiol Community Health 1996; 50(Suppl 1): s76-s80.##17. Yaser HS, Narges K, Yaser S, Rasoul M. Air Pollution and Cardiovascular Mortality in Kerman from 2006 to 2011. American Journal of Cardiovascular Disease Research 2014; 2(2): 27-30.##18. Zidek JV, Wong H, Le N, Burnett R. Causality, measurement error and multicollinearity in epidemiology. Environmetrics 1996; 7(4): 441-451.## ###### ##

بررسی تاثیر عصاره اتانولی کندر بر بیان ژنCaMKIIα در سلول‌های B65 و PC12 Effect of the Ethanolic Extract of Olibanum on the Expression of CaMKIIα Gene in B65 and PC12 Cells 1 1 سابقه و هدف: در گذشته، از کندر به عنوان عطر و بخور و در درمان بیماری‌های مختلف استفاده می‎شد. امروزه، مشخص شده است کندر بر بهبود حافظه و درمان/پیشگیری بیماری آلزایمر نیز تاثیر می‌گذارد. ژن CaMKIIα به علت دخالت داشتن در فرآیندهای سلولی مرتبط با حافظه، تحت‌عنوان حافظه مولکولی نامیده می‌شود. بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر عصاره اتانولی کندر بر بیان ژن CaMKIIα در سلول‌های B65 و PC12 می‌باشد. مواد و روش‌ها: برای تعیین تاثیر عصاره در زیستایی سلول‌ها، از آزمون MTT استفاده شد و سلول‌ها در غلظت‌ها و زمان‌های متفاوت با عصاره تیمار شدند. جهت مطالعه بیان ژن، سلول‌ها با دو غلظت عصاره و در چهار بازه زمانی تیمار شدند. سپس RNA استخراج شده، cDNA سنتز شد و میزان بیان CaMKIIα توسط  qPCRبررسی شد. یافته‌ها: نتایج واکنشqPCR  نشان داد که کندر بیان CaMKIIα را در سلول‌های B65 با پیشرفت زمان به طور متناوب افزایش و کاهش می‌دهد. با این وجود، عصاره نتوانست بیان این ژن را در سلول‌های PC12 القا کند. استنتاج: با توجه به اهمیت CaMKIIα به عنوان حافظه مولکولی و تاثیر مثبت کندر در تقویت حافظه، نتایج این مطالعه می‌تواند گامی در جهت شناخت بیش‌تر مکانیسم های مولکولی تاثیر کندر در تقویت حافظه باشد.     2 Background and purpose: In the past, olibanum was used as an incense and perfume and a remedy for treating various diseases. Now, it is confirmed that olibanum improves memory and has a role in treatment and prevention of Alzheimer disease. CaMKIIα gene is known as molecular memory because of its role in cellular processes associated with memory. The aim of this research was to study the effect of ethanolic extract of olibanum on the expression of CaMKIIα in B65 and PC12 cells. Materials and methods: To determine the effect of olibanum on cell viability, MTT assay was done and cells were treated with the extract in different concentrations and times. To study the gene expression, the cells were treated by two concentrations of the extract at four time points. Then, RNA was extracted, cDNA was synthesized, and the expression of CaMKIIα was quantified by qPCR. Results: The qPCR data revealed that olibanum alternately changed the expression of CaMKIIα in a reducing and increasing pattern over time in B65 cells. However, the extract could not induce the expression of this gene in PC12 cells. Conclusion: According to the role of CaMKIIα as molecular memory and the positive effect of olibanum in memory improvement, current results could be helpful in understanding the molecular mechanisms by which olibanum affects memory performance.   169 174 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/162017/06/212017/07/5 1396/4/14 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/162018/12/172018/07/30 1397/5/8 آسیه جبلی Asiyeh Jebelli دانشجوی دکترای تخصصی ژنتیک، گروه زیست‌شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ایران محمد خلج کندری Mohammad Khalaj-Kondori دانشیار، گروه زیست‌شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ایران khalaj@tabrizu.ac.ir مرتضی بنیادی Mortaza Bonyadi دانشیار، گروه زیست‌شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ایران محمدعلی حسین‌پور فیضی Mohammad Ali Hosseinpour Feizi استاد، گروه زیست‌شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ایران محمد رحمتی یامچی Mohammad Rahmati-Yamchi دانشیار، گروه بیوشیمی بالینی و مرکز تحقیقات کاربردی داروئی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران olibanum memory CaMKIIα gene کندر حافظه ژنCaMKIIα 1. Hamidpour R, Hamidpour S, Hamidpour M, Shahlari M. Frankincense (Rǔ Xiāng; Boswellia Species): from the selection of traditional applications to the novel phytotherapy for the prevention and treatment of serious diseases. J Tradit Complement Med 2013; 3(4): 221-226.##2. Shehata AM, Quintanilla-Fend L, Bettio S, Singh C, Ammon H. Prevention of multiple low-dose streptozotocin (MLD-STZ) diabetes in mice by an extract from gum resin of Boswellia serrata (BE). Phytomedicine 2011; 18(12): 1037-1044.##3. Ammon H. Modulation of the immune system by Boswellia serrata extracts and boswellic acids. Phytomedicine 2010; 17(11): 862-867.##4. Hosseini Sharifabad M, Esfandiary E. A morphometeric study on CA3 hippocampal field in young rats following maternal administration of Boswellia serrata resin during gestation. IJBMS 2007; 10(3): 176-182 (Persian)##5. Hosseini-Sharifabad M, Esfandiury E, Alaei I, Moatar F. Effect of maternal consumption of aqueous extract of the resin of Boswellia serrate during lactation on increasind power of learning and memny in adult Offspning. IJBMS 2003; 6(3): 207-211 (Persian).##6. Yassin N, El-Shenawy S, Mahdy KA, Gouda N, Marrie A, Farrag A, et al. Effect of Boswellia serrata on Alzheimer’s disease induced in rats. J Arab Soc Med Res 2013; 8: 1-11.##7. Estelami N, Khalaj-Kondori M, Sheikhzadeh- Hesari F, Hosseinpour-Feizi M. Aqueous Extract of Frankincense Impedes Aluminum Chloride-Induced Memory Impairment in Adult Male Rats. JPPA 2016; 6(2): 839-845.##8. Khalaj-kondori M, Amiri S, Hosseinpour feizi Ma, Shaikhzadeh-Hesari F. Comparing the Effects of Rivastigmin and Aqueous Extract of Olibanum on Gene Expression of Amyloid Precursor Protein in Rats Treated with Aluminum Chloride. J Police Med 2016; 4(4): 279-286 (Persian).##9. Khalaj-Kondori M, Sadeghi F, Hosseinpourfeizi MA, Shaikhzadeh-Hesari F, Nakhlband A, Rahmati-Yamchi M. Boswellia serrata gum resin aqueous extract upregulatesBDNF but not CREB expression in adult male rat hippocampus. Turk J Med Sci 2016; 46(5): 1573-1578.##10. Yamauchi T. Neuronal Ca2+/calmodulin-dependent protein kinase II—discovery, progress in a quarter of a century, and perspective: implication for learning and memory. Biol Pharm Bull 2005; 28(8): 1342-1354.##11. Irvine EE, von Hertzen LS, Plattner F, Giese KP. αCaMKII autophosphorylation: a fast track to memory. Trends Neurosci 2006; 29(8): 459-465.##12. Lisman J, Schulman H, Cline H. The molecular basis of CaMKII function in synaptic and behavioural memory. Nature Rev Neurosci 2002; 3(3): 175-190.##13. Strack S, Choi S, Lovinger DM, Colbran RJ. Translocation of autophosphorylated calcium/ calmodulin-dependent protein kinase II to the postsynaptic density. J Biol Chem 1997; 272(21): 13467-13470.##14. Lisman J, Yasuda R, Raghavachari S. Mechanisms of CaMKII action in long-term potentiation. Nature Rev Neurosci 2012; 13(3): 169-182.## #### ##

درمان اندوسکوپیک نشت آناستوموز به دنبال گاسترکتومی اسلیو: گزارش مورد Endoscopic Treatment of Anastomotic Leakage Following Sleeve Gastrectomy: A Case Report 1 1 جراحی‌های باریاتریک از جمله درمان‌های موثر برای چاقی مفرط بوده که از این میان (SG) sleeve gastrectomy محبوبیت بیش تری یافته است. از عوارض نگران‌کننده این روش می‌توان به نشت آناستوموزها اشاره کرد که به وسیله جراحی مجدد و یا اندوتراپی درمان می‌شوند. اخیراً استفاده از کلیپ‌ها به عنوان گزینه‌ای ایمن و موثر در درمان نشت به دنبال جراحی‌های باریاتریک پیشنهاد شده است. این مقاله به معرفی خانم مسنی می‌پردازد که به دنبال گاسترکتومی اسلیو، دچار تب و علائم سپسیس شده و با تشخیص نشت آناستوموز، تحت درمان با کلیپ اندوسکوپیک قرار گرفت. خانم ۵۷ ساله با وزن 140 کیلوگرم (6/54BMI=) که به دلیل چاقی بعد از یائسگی و آپنه خواب تحت جراحی گاسترکتومی اسلیو قرارگرفته بود، به دنبال جراحی بیمار دچار تب، درد شکم و لکوسیتوز می‌شود. با شک به عوارض ناشی از جراحی، تحت بررسی با گاستروگرافین قرار گرفته و نشت در محل اتصال کاردیا به فوندوس مشاهده شد. بلافاصله تغذیه از طریق دهان قطع و درمان با آنتی‌بیوتیک وریدی آغاز شد. با توجه به بروز علائم سپسیس و عدم بهبودی بیمار، آندوسکوپی فوقانی انجام و فیستول با ovesco clip ترمیم شد. بیمار پس از 4 روز با حال عمومی خوب ترخیص گردید. نشت آناستوموز از عوارض نادر SG بوده که با خطر مرگ و میر و ناتوانی بالایی همراه است. در این موارد، پیگیری دقیق بیمار و ظن بالینی، از بروز عوارض شدید و کشنده جلوگیری خواهد کرد.   2 Background and purpose: Bariatric surgeries are effective treatments for morbid obesity, among which sleeve gastrectomy (SG) has become more popular. One of the most serious complications of this method is anastomosis leak which is treated by reoperation or endotherapy. The use of clips is recently proposed as a safe and effective option for treatment of leaks following bariatric surgeries. This article presents the case of a woman with sepsis following sleeve gastrectomy who was diagnosed with anastomosis leak. A 57 year -old woman weighing 140 kg (BMI: 54.6) underwent sleeve gastrectomy due to menopause obesity and sleep apnea. She had abdominal pain, fever, and leukocytosis following surgery. With suspicion of surgical complications, the patient underwent gastrografin study and leakage was seen at the junction of cardia and fundus. Oral feeding stopped immediately and intravenous antibiotics started. Then, signs of sepsis were seen and the patient underwent upper GI endoscopy and the fistula was closed using an Ovesco clip. She was discharged four days later in good general situation. Anastomosis leak is a rare complication following sleeve gastrectomy which is associated with significant mortality and morbidity. Patient’s follow-up and a clinical suspicion help clinicians to make appropriate decisions for management of these patients.   175 180 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/162017/06/212017/07/52018/05/26 1397/3/5 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/162018/12/172018/07/302018/10/9 1397/7/17 احمد حرمتی Ahmad Hormati استادیار، گروه داخلی، مرکز تحقیقات بیماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران. ایران محمد سعیدی Mohammad Saeedi استادیار، گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران ایران محمدرضا قدیر Mohammadreza Ghadir استاد، گروه داخلی، مرکز تحقیقات بیماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران ایران سمیرا دستجانی فراهانی Samira Dastjani Farahani پزشک عمومی، مرکز تحقیقات بیماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران ایران رقیه عبادی زاده Roghayeh Ebadizadeh پزشک عمومی، مرکز تحقیقات بیماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران ایران rebadi2015@gmail.com sleeve gastrectomty Ovesco clip leak گاسترکتومی اسلیو کلیپ اووسکو نشت 1. Fazel E. Surgical Treatment of Morbid Obesity. Iran J Surg 2011; 19(2): 1-20 (Persian).##2. Ravesloot MJ, Maanen JP, Hilgevoord AA, van Wagensveld BA, de Vries N. Obstructive sleep apnea is underrecognized and underdiagnosed in patients undergoing bariatric surgery. Eur Arch Otorhinolaryngology 2012; 269(7): 1865-1871.##3. Nguyen NT, Nguyen XM, Dholakia C. The use of endoscopic stent in management of leaks after sleeve gastrectomy. Obes Surg 2010; 20(9): 1289-1292.##4. Paspatis GA, Dumonceau JM, Barthet M, Meisner S, Repici A, Saunders BP, et al. Diagnosis and management of iatrogenic endoscopic perforations: European Society of Gastrointestinal Endoscopy (ESGE) Position Statement. Endoscopy 2014; 46(8): 693-711.##5. Goenka MK, Goenka U. Endotherapy of leaks and fistula. World J Gastrointest Endosc 2015; 7(7): 702-713.##6. Aurora AR, Khaitan L, Saber AA. Sleeve gastrectomy and the risk of leak: a systematic analysis of 4,888 patients. Surg Endosc 2012; 26(6): 1509-1515.##7. Moghimi M, Marashi S, Kamani F, Kabir A, Mofid J. Evaluation of gastric surgery complications and their management in patients hospitalized at Ayatollah Taleghani hospital. J Qazvin Univ Med Sci 2009; 13(2): 11-16 (Persian).##8. Qu H, Liu Y, Bi DS. Clinical risk factors for anastomotic leakage after laparoscopic anterior resection for rectal cancer: a systematic review and meta-analysis. Surg Endosc 2015; 29(12): 3608-3617.##9. Dişibeyaz S, Köksal AS, Parlak E, Torun S, Şaşmaz N. Endoscopic closure of gastrointestinal defects with an over-the-scope clip device. A case series and review of the literature. Clin Res Hepatol Gastroenterol 2012; 36(6): 614-621.##10. Anastasiou J, Hussameddin A, Al Quorain A. Mind the Gap: Successful Endoscopic Closure of a Large Gastric Sleeve Leak Using an Endoscopic Stent and Over-the-Scope Clips. Case Rep Gastroenterol 2017; 11(3):763-768.##11. Serra C, Baltasar A, Andreo L, Pérez N, Bou R, Bengochea M, et al. Treatment of gastric leaks with coated self-expanding stents after sleeve gastrectomy. Obes Surg 2007; 17(7): 866-872.##12. Hormati A, Ghadir MR, Alavinejad P, Sarkeshikian SS, Modares MP. Repair of post polypectomy colonic perforation by Endoclip: a case report. J Coloproctol 2015; 35(4): 227-229.##13. Hormati A, Ghadir MR, Sarkeshikian SS, Iranikhah A, Rezvan S. Esophageal Perforation due to Swallowing a Glass Body. Govaresh 2016; 21(4): 244-249 (Persian).##14. Shehab H, Abdallah E, Gawdat K, Elattar IA. Large bariatric-specific stents and over-the-scope clips in the management of post-bariatric surgery leaks. Obes Surg 2018; 28(1): 15-24.##15. Tan JT, Kariyawasam S, Wijeratne T, Chandraratna HS. Diagnosis and management of gastric leaks after laparoscopic sleeve gastrectomy for morbid obesity. Obes Surg 2010; 20: 403–409.##16. on Renteln D, Denzer UW, Schachschal G, Anders M, Groth S, Rösch T. Endoscopic closure of GI fistulae by using an over-the-scope clip (with videos). Gastrointest Endosc 2010; 72(6): 1289-1296.##17. Nishiyama N, Mori H, Rafiq K, Kobara H, Fujihara S, Kobayashi M, Masaki T. Over-the-scope clip system is effective for the closure of post-endoscopic submucosal dissection ulcer, especially at the greater curvature. Endoscopy. 2014; 46 (Suppl 1) UCTN: E130-E131.##18. Kobara H, Mori H, Fujihara S, Nishiyama N, Chiyo T, Yamada T, et al. Outcomes of gastrointestinal defect closure with an over-the-scope clip system in a multicenter experience: An analysis of a successful suction method. World J Gastroenterol 2017; 23(9):1645- 1656.##19. Wedi E, Susana G, Detlev M, Elene K, Kai M, Jurgen H. One hundred and one over-the-scope-clip applications for severe gastrointestinal bleeding, leaks and fistulas. World J Gastroenterol 2016; 22(5): 1844-1853.##20. Sakran N, Goitein D, Raziel A, Keidar A, Beglaibter N, Grinbaum R, et al. Gastric leaks after sleeve gastrectomy: a multicenter experience with 2,834 patients. Surg Endosc 2013; 27(1): 240-245.##21. Sulz MC, Bertolini R, Frei R, Semadeni GM, Borovicka J, Meyenberger C. Multipurpose use of the over-the-scope-clip system (“Bear claw”) in the gastrointestinal tract: Swiss experience in a tertiary center. World J Gastroenterol 2014; 20(43): 16287-16292.## #### ##

شیوع اختلالات رفتاری در کودکان ایران Prevalence of Behavioral Disorders in Iranian Children 1 1 سابقه و هدف: اختلالات رفتاری درکودکان زمینه اختلالات روانی در بزرگسالی آنان را فراهم خواهد آورد. با توجه به ناهمگن بودن مطالعات انجام شده در زمینه شیوع اختلالات رفتاری کودکان، هدف این مطالعه مروری ساختارمند و متاآنالیز جهت تعیین شیوع کلی اختلالات رفتاری در کودکان ایرانی می‌باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مروری سیستماتیک و متاآنالیز، مقالات مرتبط با اختلال رفتاری در سال‌های1396-1379، از طریق جستجو در پایگاه‌‌های Barakat Knowledge Network System، Magiran، SID، MEDLINE(PubMed)، ScienceDirect و Google Scholar به‌ دست آمد. ناهمگنی مطالعات با استفاده از شاخص I2 بررسی شد و تحلیل داده‌‌ها به وسیله نرم‌افزار CmprehensiveMeta-Analysis انجام گردید. یافته ها: در 18 مقاله مورد بررسی، شیوع کلی اختلالات رفتاری در کودکان ایرانی 23 درصد (5/33-1/15 درصد، حدود اطمینان 95 درصد) به دست آمد که بیش‌ترین اختلالات رفتاری در کودکان همدان با 7/54 درصد (6/59-8/49 درصد، حدود اطمینان 95 درصد) و کم‌ترین شیوع اختلالات رفتاری در کودکان اردبیل با 8/1 درصد (7/3-9/0 درصد، حدود اطمینان 95 درصد) بوده است. براساس تحلیل متا رگرسیون، با افزایش حجم نمونه شیوع اختلالات رفتاری در کودکان ایرانی کاهش یافت و با افزایش سال انجام مطالعه، شیوع اختلالات رفتاری در کودکان افزایش پیدا کرد که این اختلاف نیز از نظر آماری معنی‌دار بود (05/0 p<). استنتاج: با توجه به شیوع بالای اختلالات رفتاری در کودکان کشور، لازم است تا اقدامات موثر و کارآمدی از طرف سیاست گذاران سلامت در زمینه پیشگیری، کنترل و درمان این اختلالات انجام گیرد.   2 Background and purpose: Behavioral disorders in children will provide a basis for mental disorders in adulthood. Various studies reported different results on the prevalence of behavioral disorders in children, so, this systematic review and meta-analysis aimed at determining the prevalence of these disorders in Iranian children. Methods and Materials: A meta-analysis was performed in scientific databases including SID, Magiran, Barakat Knowledge Network System, ScienceDirect, Medline (PubMed), and Google Scholar for relevant articles published in 2000-2017. Reference lists of articles identified were reviewed for additional articles. Heterogeneity between the studies was checked using index. Data were analyzed using the Comprehensive Meta-analysis (CMA) software. Results: The overall prevalence of behavioral disorders was 23% (95% Cl 15.1%-33.5%) in Iranian children. The highest and lowest rates of behavioral disorders in children were recorded in Hamedan (54.7% [95% Cl: 49.8%-56.9%]) and Ardebil (1.8% [95% Cl: 0.9%-3.7%]), respectively. According to the meta-regression diagram, the prevalence of behavioral disorders in Iranian Children decreased with an increase in the sample size and increased by the year (time) (p<0.05). Conclusion: High prevalence of behavioral disorders in Iranian children highlights the need for effective measures to prevent, control and treat these disorders.   181 191 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/162017/06/212017/07/52018/05/262018/05/13 1397/2/23 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/162018/12/172018/07/302018/10/92018/07/30 1397/5/8 مسعود محمدی Masoud Mohammadi کارشناس ارشد اپیدمیولوژی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ایران Masoud.mohammadi1989@yahoo.com علی اکبر ویسی رایگانی Ali Akbar Vaisi Raiegani استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ایران رستم جلالی Rostam Jalali دانشیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ایران اکرم قبادی Akram Ghobadi کارشناس ارشد پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ایران پروین عباسی Parvin Abbasi استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ایران prevalence behavioral disorders children Iran meta-analysis شیوع اختلالات رفتاری کودکان ایران متاآنالیز 1. Yazdanparast A, Hemmatzadeh M. The epidemiology of social behavioral disorders in male teenagers between13-18 in Booshehr. Iran South Med J 2006; 9(1): 77-84 (Persian).##2. Pandina GJ, Zhu Y, Cornblatt B. Cognitive function with long-term risperidone in children and adolescents with disruptive behavior disorder. J Child Adolesc Psychopharmacol 2009; 19(6): 749-756.##3. Andersson G, Paxling B, Wiwe M, Vernmark K, Felix CB, Lundborg L, et al. Therapeutic alliance in guided internet-delivered cognitive behavioural treatment of depression, generalized anxiety disorder and social anxiety disorder. Behav Res Ther 2012; 50(9): 544-550.##4. Gumpel TP, Sutherland KS. The relation between emotional and behavioral disorders and school-based violence. Aggression and Violent Behavior 2010; (15): 349-356.##5. Shear MK, Simon N, Wall M, Zisook S, Neimeyer R, Duan N, et al. Complicated grief and related bereavement issues for DSM-5. Depress Anxiety 2011; 28(2): 103-117.##6. McPartland JC, Reichow B, Volkmar FR. Sensitivity and specificity of proposed DSM-5 diagnostic criteria for autism spectrum disorder. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry 2012; 51(4): 368-383.##7. Kraemer HC, Kupfer DJ, Narrow WE, Clarke DE, Regier DA. Moving toward DSM-5: the field trials. Am J Psychiatry 2010; 167(10): 1158-1160.##8. Attari A, Aminoroaia M. Diagnostic and statistical manual of mental disorders, fifth edition. J Res Behav Sci 2013; 11(2): 147-155.##9. McCarter SJ, Howell MJ. Importance of Rapid Eye Movement Sleep Behavior Disorder to the Primary Care Physician. Mayo Clin Proc 2016; 91(10): 1460-1466.##10. Baldaçara L, Ferreira JR, Filho LC, Venturini RR, Coutinho OM, Camarço WC, et al. Behavior disorder after encephalitis caused by dengue. J Neuropsychiatry Clin Neurosci 2013; 25(1): E44.##11. Ravaghie, K, Shahgholian, N, Mehralian, H. Prevalence of Behavioral Disorders in Children at Primary Schools of Shahr- Kord. J Occup Health (IJN) 2001; 13(27): 35-41 (Persian).##12. Koshan M, Behnam vashani HR. Study of some behavioral disorders and effective family factors in primary school children in Sabzevar. J Sabzevar Univ Med Sci 2001; 8(4): 40-46 (Persian).##13. Shams-Esfandabadi H, Emami-Pour S, Sadrosadat SJ. A Study on Prevalence of Behavioral Disorders in Primary School Students in Abhar. J Rehab 2003; 4(1): 34-41 (Persian).##14. Khazaie T, Khazaie M, Khazaie MA. Prevalence of behavioral disorders among school children of Birjand. J Birjand Univ Med Sci (JBUMS) 2005; 12(1,2): 79-86 (Persian).##15. Heydari J, Azimi H, Mahmoudi G, Mohammadpour R. Prevalence of behavior-emotional disorders and its associated factors among the primary school students of Sari township in 2006. J Mazandaran Univ Med Sci 2007; 16 (56):91-100 (Persian).##16. Khoushabi K, Moradi S, Shojaei S, Hemmati-A'lamdarlou G, Dehshiri G R, Issa-Morad A. The Evaluation of Behavioral Disorder Prevalence in Ilam Province Primary Students. J Rehab 2007; 8:28-33 (Persian).##17. Ghiasi N, Nazarpour F, Bakhti F, Pournajaf AH, Shirini KH. Prevalence of Behavioral Disorders among School-boys & girls in Ilam During 2005-6. J Ilam Univ Med Sci 2008; 16 (1):26-32 (Persian).##18. Islamieh MM. Prevalence of Behavioral Disorders among Primary School Students in Tehran. Research on Exceptional Children 2008; 8(1): 98-109 (Persian).##19. Saberi H. Epidemiology of emotional and behavioral disorders in elementary school children. Iran J Psychiatry Clin Psychol 2008; 2(8): 19-34 (Persian)##20. Ghobari-Bonab B, Parand A, Hossein Khanzadeh Firoozjah A, Movallali G, Nemati S. Prevalence of Children with Behavioral Disorders in Primary Schools in Tehran. Journal of Exceptional Children (JOEC) 2009; 9 (3):223-239 (Persian).##21. Khodam H, Modanloo M, Ziaei T, Keshtkar AA. Behavioral disorders and related factors in school age children of Gorgan. Iran J Nurs Res (IJNR) 2009; 4(14): 29-37 (Persian).##22. Sajedi ZH, Zarabian MK, Sadeghian E. Prevalence Behavior Disorders in 3 to 6 Years' Children in Hamadan City. Sci J Hamadan Nurs Midwifry Fac 2010; 18(1):11-21 (Persian).##23. Mohammadi H, Naderi E. Comparison of Prevalence of Behavioral Disorders among Primary School Students with Special Needs in Learning and Normal in Ardabil. Psychology of Exceptional Individuals 2011; 1(1): 1-25 (Persian).##24. Nejati V. Prevalence of Behavioral Disorder in Elementary School Students in Tehran Province. J Med Counc I.R. Iran 2012; 30(2): 162-167(Persian).##25. Khodakarami B, Faradmal J, Asghari SZ, Zaini E. Behavioral Disorders among Students of Girl’s Guidance Schools of Hamadan City and Affecting Factors. Sci J Hamadan Nurs Midwifery Fac 2013; 21(1): 59-69 (Persian).##26. Meysamie A, Ghalehtaki R, Borjian A, Daneshvar-fard M, Mohammadi MR, Saboohi F. Prevalence of behavioral inhibition among preschool aged children in Tehran, Iran. Acta Med Iran 2014; 52(4): 298-302 (Persian).##27. Pourhossein R, Habibi M, Ashoori A, GhanbariN, Riahi Y, Ghodrati S. Prevalence of behavioral disorders among preschool children. J Fundament Mental Health 2015; 17(5): 234-239 (Persian).##28. Abdollah Zadeh Rafi M, Hassanzade M, Nesayan A, Assadi Gandomani R. Prevalence of behavioral disorders in students and prediction of that based on emotional abuse. Research in Psychology Health 2016; 10(2): 28-41(Persian).##29. Matsuura M, Okubo Y, Kojima T, Takahashi R, Wang YF, Shen YC, et al. A cross-national prevalence study of children with emotional and behavioural problems--a WHO collaborative study in the Western Pacific Region. J Child Psychol Psychiatr 1993; 34(3): 307-315.##30. Malhota S, Kohli A, Arun P. Prevalence of psychiatric disorders in school children in Chandigarn, India. Indian J Med Res 2002; 116: 8-21.##31. Eglund N, Hansen KF. Behavioral disorders in Danish schools: Aquantitative survey. European Journal Special Needs Education 2000; 15(2): 158-170.##32. Wogelius P, Poulsen S, Toft Sørensen H. Prevalence of dental anxiety and behavior management problems among six to eight years old Danish children. Acta Odontol 2003; 61(3): 178-183.##33. Khamis V. Post-traumatic stress disorder among school age Palestinian children. Child Abuse Negl 2005; 29(1): 81-95.##34. Kessler RC, Avenevoli S, Ries Merikangas K. Mood disorders in children and adolescents: an epidemiologic perspective. Biol Psychiatry 2001; 49(12): 1002-1014.##35. World Health Organization (WHO). The ICD 10 Classification of Mental and Behavioral Disorder. Geneva: Switzerland Fiats; 1999. Available at: www.who.int/classifications/ icd/en/GRNBOOK.pdf##36. Kauffman JM. Characteristics of emotional and behavior Disorder of Children and Youth (7th ed). Upper Saddle River, NJ: Merill Prentice Hall; 2001.##37. Gables C, Quay HC, Peterson DR. Manual for the Revised Behavior Problem Checklis. Florida: University of Miamai; 1987.##38. Smith LS. What do parents of children with, ADHD. Pediatr Nurs 2002; 3(22): 254-257.##39. Kellam SG, Brown CH, Poduska J, Ialongo N, Wang W, Toyinbo P, et al. Effects of a universal classroom behavior management program in first and second grades on young adult behavioral, psychiatric, and social outcomes. Drug Alcohol Depend 2008; 95(1): S5-S28.##40. Taanila A, Ebeing H, Heikura U, Jarvelin MR. Behavioral Problems of 8-year-old children with and without intellectual disability. J Pediatr Neurol 2003; 1(1):15-24.##41. Cheraghi F, Shamsaei F. Comparative study of school age children's behavior in Hamedan. Sci J Hamedan Nurs Midwifery Fac 2000; 8(16): 7-14.##42. Baezzat F, Izadifar R, Peyvastegar M. Comparison of Attachment Styles of Students with Conduct Disorder, Dyslexic and Normal. Journal of Behavioral Sciences 2009; 3(3): 231-236.## ###### ##

نقش microRNA-21 در سرطان کولورکتال و قابلیت آن به عنوان یک بیومارکر پیش بینی کننده، تشخیصی و پیش آگهی: مقاله مروری The Role of MicroRNA-21 in Colorectal Cancer and Its Potential Value as a Predictive, Diagnostic and Prognostic Biomarker: A Review Article 1 1 سرطان کولورکتال یکی از رایج‌ترین انواع سرطان‌ها در سراسر جهان می‌باشد. مرگ‌ومیر و شیوع سرطان کولورکتال با وجود پیشرفت روش‌های تشخیصی و درمانی و برنامه‌های غربال‌گری هنوز قابل ملاحظه می‌باشد. در حال حاضر، کولونوسکوپی و سنجش خون مخفی مدفوع (FOBT) رایج‌ترین روش‌ها برای تشخیص سرطان کولورکتال هستند. به علت ماهیت تهاجمی کولونوسکوپی و حساسیت پایین روش FOBT، یافتن روش‌های دقیق و غیرتهاجمی برای تشخیص اولیه، پایش و کنترل سرطان کولورکتال ضروری به نظر می‌رسد. در سال‌های اخیر، علاقه زیادی به یافتن بیومارکرهای مولکولی حساس و غیر تهاجمی با ارزیابی پروفایل‌های بیانی miRNA‌ها در بیماران دارای سرطان کولورکتال به وجود آمده است. مطالعات بسیاری نقش مهم microRNAها را در تنظیم بیان ژن‌های دخیل در تومورزایی نشان داده است که محققین را به ارزیابی قابلیت آن‌ها در تشخیص و درمان سرطان‌های مختلف از قبیل سرطان کولورکتال واداشته است. در این زمینه، miR-21 در مطالعات بسیاری مورد توجه قرار گرفته است. miR-21 یکی از اولین oncomiR‌های شناخته شده در القای سرطان است که ژن‌های سرکوبگر تومور متعددی که مرتبط با تکثیر، آپوپتوز و تهاجم هستند را مورد هدف قرار می‌دهد. بیان بیش از حدmiR-21  در سرطان کولورکتال و برخی از سرطان‌های دیگر مشاهده شده است. مطالعات اخیر بر ارزش تشخیصی و پیش‌آگهی miR-21 و همچنین نقش آن در مقاومت دارویی سرطان‌های انسان تمرکز کرده‌اند. مطالعه حاضر، مروری بر یافته‌های اخیر مرتبط با نقش miR-21 در تنظیم ژن‌های هدف دخیل در سرطان زایی کولورکتال و قابلیت آن به‌عنوان یک بیومارکر تشخیصی و پیش‌آگهی در این سرطان می‌باشد.   2 Colorectal cancer (CRC) is one of the most common types of cancers worldwide. Despite the improved therapeutic and diagnostic strategies and screening programs, morbidity and mortality of CRC is still considerable. Currently, most common approaches for diagnosis of CRC are colonoscopy and fecal occult blood test (FOBT). Because of the invasive nature of colonoscopy and low sensitivity of FOBT, it is essential to find precise and noninvasive methods for early diagnosis, monitoring, and control of colorectal cancer. In recent years, there has been growing interest in finding sensitive and non-invasive molecular biomarkers by evaluating expression profiles of miRNAs in patients with colorectal cancer. Many studies have shown the important role of microRNAs in regulating the expression of genes involved in tumorigenesis, which has led researchers to evaluate their ability in diagnosis and treatment of various cancers such as colorectal cancer. In this regard, miR-21 was studied in many researches. miR-21 is one of the earliest identified cancer-promoting ‘oncomiRs’, targeting numerous tumor suppressor genes associated with prolifera­tion, apoptosis, and invasion. Overexpression of miR-21 is observed in colorectal cancer and some other cancers. Recent studies have focused on the diagnostic and prognostic value of miR-21 and its implication in drug resis­tance of human cancers. The present study is a review of recent findings on the role of miR-21 in the regulation of target genes involved in colorectal carcinogenesis and its potential as a diagnostic and prognosis biomarker in this cancer.   192 209 2018/09/92018/09/302018/07/42017/10/222018/05/262017/12/312018/03/32017/07/172018/04/152018/04/102018/07/312017/12/212018/07/302018/07/142017/05/102018/08/162017/06/212017/07/52018/05/262018/05/132018/05/18 1397/2/28 2019/01/62019/01/132019/01/82018/09/102018/08/52018/07/292018/08/52018/08/12018/12/312018/07/292019/01/122018/09/112017/09/162019/01/162018/12/172018/07/302018/10/92018/07/302018/08/20 1397/5/29 طیبه رنجبرنژاد Tayebeh Ranjbarnejad کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران tayebeh.ranjbar1992@gmail.com فاطمه رنجبرنژاد Fatemeh Ranjbarnejad کارشناسی ارشد ژنتیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران ایران f.ranjbarnejad@yahoo.com مسعود سعیدی جم Massoud Saidijam استاد، گروه ژنتیک و پزشکی مولکولی، مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ایران sjam110@yahoo.com colorectal neoplasms miR-21 biomarker سرطان کولورکتال miR-21 بیومارکر 1. Siegel R, Naishadham D, Jemal A. Cancer statistics for hispanics/latinos, 2012. CA Cancer J Clin 2012; 62(5): 283-298.##2. Yin C, Zhou X, Dang Y, Yan J, Zhang G. Potential role of circulating MiR-21 in the diagnosis and prognosis of digestive system cancer: a systematic review and meta-analysis. Medicine (Baltimore) 2015; 94(50): e 2123.##3. Conev NV, Donev IS, Konsoulova-Kirova AA, Chervenkov TG, Kashlov JK, Ivanov KD. Serum expression levels of miR-17, miR-21, and miR-92 as potential biomarkers for recurrence after adjuvant chemotherapy in colon cancer patients. Biosci Trends 2015; 9(6): 393-401.##4. Dolatkhah R, Somi MH, Bonyadi MJ, Asvadi Kermani I, Farassati F, Dastgiri S. Colorectal cancer in Iran: molecular epidemiology and screening strategies. J Cancer Epidemiol 2015; 2015.##5. Ranjbarnejad T, Saidijam M, Moradkhani S, Najafi R. Methanolic extract of Boswellia serrata exhibits anti-cancer activities by targeting Microsomal Prostaglandin E Synthase-1 in human colon cancer cells. Prostaglandins Other Lipid Mediat 2017; 131: 1-8.##6. O’Connell JB, Maggard MA, Ko CY. Colon cancer survival rates with the new American Joint Committee on Cancer sixth edition staging. J Nati Cancer Inst 2004; 96(19): 1420-1425.##7. Zeng W, Tu Y, Zhu Y, Wang Z, Li C, Lao L, et al. Predictive power of circulating miRNAs in detecting colorectal cancer. Tumor Biol 2015; 36(4): 2559-2567.##8. Bastaminejad S, Taherikalani M, Ghanbari R, Akbari A, Shabab N, Saidijam M. Investigation of microRNA-21 expression levels in serum and stool as a potential non-invasive biomarker for diagnosis of colorectal cancer. Irani Biomed J 2017; 21(2): 106-113 (Persian).##9. Jafarzadeh-Samani Z, Sohrabi S, Shirmohammadi K, Effatpanah H, Yadegarazari R, Saidijam M. Evaluation of miR-22 and miR-20a as diagnostic biomarkers for gastric cancer. Chin Clin Oncol 2017; 6(2): 16.##10. Effatpanah H, Yadegarazari R, Karami M, Majlesi A, Shabab N, Saidijam M. Expression analysis of mir-21 and mir-221 in cancerous tissues from Iranian patients with gastric cancer. Iran Biomed J 2015; 19(4): 188-193.##11. Mahdavinezhad A, Mousavi-Bahar SH, Poorolajal J, Yadegarazari R, Jafari M, Shabab N, et al. Evaluation of miR-141, miR-200c, miR-30b expression and clinicopathological features of bladder cancer. Int J Mol Cell Med 2015; 4(1): 32-39.##12. Mahmoudian-sani MR, Mehri-Ghahfarrokhi A, Ahmadinejad F, Hashemzadeh-Chaleshtori M, Saidijam M, Jami MS. MicroRNAs: effective elements in ear-related diseases and hearing loss. Eur Arch Otorhinolaryngol 2017; 274(6): 2373-1380.##13. Khoshinani HM, Afshar S, Pashaki AS, Mahdavinezhad A, Nikzad S, Najafi R, et al. Involvement of miR-155/FOXO3a and miR-222/PTEN in acquired radioresistance of colorectal cancer cell line. Jpn J Radiol 2017; 35(11): 664-672.##14. Hong L, Han Y, Zhang Y, Zhang H, Zhao Q, Wu K, et al. MicroRNA-21: a therapeutic target for reversing drug resistance in cancer. Expert Opin Ther Targets 2013; 17(9):1073-1080.##15. Selcuklu SD, Donoghue MT, Spillane C. miR-21 as a key regulator of oncogenic processes. Portland Press Limited; 2009. ##16. Buscaglia LE, Li Y. Apoptosis and the target genes of microRNA-21. Chin J Cancer 2011; 30(6): 371-380.##17. Tazawa H, Kagawa S, Fujiwara T. MicroRNAs as potential target gene in cancer gene therapy of gastrointestinal tumors. Expert Opin Biol Ther 2011; 11(2): 145-55.##18. Li S, Liang Z, Xu L, Zou F. MicroRNA-21: a ubiquitously expressed pro-survival factor in cancer and other diseases. Mol Cell Biochem 2012; 360(1-2): 147-158.##19. Asangani I, Rasheed S, Nikolova D, Leupold J, Colburn N, Post S, et al. MicroRNA-21 (miR-21) post-transcriptionally downregulates tumor suppressor Pdcd4 and stimulates invasion, intravasation and metastasis in colorectal cancer. Oncogene 2008; 27(15): 2128-2136.##20. Shibuya H, Iinuma H, Shimada R, Horiuchi A, Watanabe T. Clinicopathological and prognostic value of microRNA-21 and microRNA-155 in colorectal cancer. Oncology 2010; 79(3-4): 313-320.##21. Chang K, Miller N, Kheirelseid E, Ingoldsby H, Hennessy E, Curran C, et al. MicroRNA-21 and PDCD4 expression in colorectal cancer. Eur J Surg Oncol (EJSO) 2011; 37(7): 597-603.##22. Horiuchi A, Iinuma H, Akahane T, Shimada R, Watanabe T. Prognostic significance of PDCD4 expression and association with microRNA-21 in each Dukes' stage of colorectal cancer patients. Oncol Rep 2012; 27(5): 1384-1392.##23. Yu Y, Kanwar SS, Patel BB, Oh P-S, Nautiyal J, Sarkar FH, et al. MicroRNA-21 induces stemness by downregulating transforming growth factor beta receptor 2 (TGFβR2) in colon cancer cells. Carcinogenesis 2011; 33(1): 68-76.##24. Feng YH, Wu CL, Shiau AL, Lee JC, Chang JG, Lu PJ, et al. MicroRNA-21-mediated regulation of Sprouty2 protein expression enhances the cytotoxic effect of 5-fluorouracil and metformin in colon cancer cells. Int J Mol Med 2012; 29(5): 920-926.##25. Jiang BH, Liu LZ. PI3K/PTEN signaling in tumorigenesis and angiogenesis. Biochim Biophy Acta 2008; 1784(1): 150-158.##26. Meng F, Henson R, Wehbe Janek H, Ghoshal K, Jacob ST, Patel T. MicroRNA-21 regulates expression of the PTEN tumor suppressor gene in human hepatocellular cancer. Gastroenterology 2007; 133(2): 647-658.##27. Xiong B, Cheng Y, Ma L, Zhang C. MiR-21 regulates biological behavior through the PTEN/PI-3 K/Akt signaling pathway in human colorectal cancer cells. International Journal of Oncology 2013; 42(128-219).##28. Bakirtzi K, Hatziapostolou M, Karagiannides I, Polytarchou C, Jaeger S, Iliopoulos D, et al. Neurotensin signaling activates microRNAs-21 and-155 and Akt, promotes tumor growth in mice, and is increased in human colon tumors. Gastroenterology 2011; 141(5): 1749-1761.##29. Wickramasinghe NS, Manavalan TT, Dougherty SM, Riggs KA, Li Y, Klinge CM. Estradiol downregulates miR-21 expression and increases miR-21 target gene expression in MCF-7 breast cancer cells. Nucleic Acids Res 2009; 37(8): 2584-2595.##30. Deng J, Lei W, Fu JC, Zhang L, Li JH, Xiong JP. Targeting miR-21 enhances the sensitivity of human colon cancer HT-29 cells to chemoradiotherapy in vitro. Biochem Biophys Res Commun 2014; 443(3): 789-795.##31. Ziyan W, Shuhua Y, Xiufang W, Xiaoyun L. MicroRNA-21 is involved in osteosarcoma cell invasion and migration. Med Oncol 2011; 28(4): 1469-1474.##32. Zhang Z, Li Z, Gao C, Chen P, Chen J, Liu W, et al. miR-21 plays a pivotal role in gastric cancer pathogenesis and progression. Lab Invest 2008; 88(12):1358-1366.##33. Zhu S, Si ML, Wu H, Mo YY. MicroRNA-21 targets the tumor suppressor gene tropomyosin 1 (TPM1). J Biol Chemy 2007; 282(19):14328-14336.##34. Mahadev K, Raval G, Bharadwaj S, Willingham MC, Lange EM, Vonderhaar B, et al. Suppression of the transformed phenotype of breast cancer by tropomyosin-1. Exp Cell Res 2002; 279(1): 40-51.##35. Bullock M, Pickard KM, Nielsen B, Sayan A, Jenei V, Mellone M, et al. Pleiotropic actions of miR-21 highlight the critical role of deregulated stromal microRNAs during colorectal cancer progression. Cell Death Dis 2013; 4(6): e684.##36. Cottonham CL, Kaneko S, Xu L. miR-21 and miR-31 converge on TIAM1 to regulate migration and invasion of colon carcinoma cells. J Biol Chem 2010; 285(46): 35293-35302.##37. Vicinus B, Rubie C, Faust SK, Frick VO, Ghadjar P, Wagner M, et al. miR-21 functionally interacts with the 3′ UTR of chemokine CCL20 and down-regulates CCL20 expression in miR-21 transfected colorectal cancer cells. Cancer Lett 2012; 316(1): 105-112.##38. Liu M, Tang Q, Qiu M, Lang N, Li M, Zheng Y, et al. miR 21 targets the tumor suppressor RhoB and regulates proliferation, invasion and apoptosis in colorectal cancer cells. FEBS Lett 2011; 585(19): 2998-3005.##39. Wang P, Zou F, Zhang X, Li H, Dulak A, Tomko RJ, et al. microRNA-21 negatively regulates Cdc25A and cell cycle progression in colon cancer cells. Cancer Res 2009; 69(20): 8157-8165.##40. Queiroz de Oliveira PE, Zhang L, Wang Z, Reese C. Hypoxia-mediated regulation of Cdc25A phosphatase by p21 and miR-21. Cell Cycle 2009; 8(19): 3157-3164.##41. Ranjbarnejad T, Saidijam M, Tafakh MS, Pourjafar M, Talebzadeh F, Najafi R. Garcinol exhibits anti-proliferative activities by targeting microsomal prostaglandin E synthase-1 in human colon cancer cells. Hum Exp Toxicol 2017; 36(7): 692-700.##42. Schetter AJ, Leung SY, Sohn JJ, Zanetti KA, Bowman ED, Yanaihara N, et al. MicroRNA expression profiles associated with prognosis and therapeutic outcome in colon adenocarcinoma. JAMA 2008; 299(4): 425-436.##43. Schetter AJ, Nguyen GH, Bowman ED, Mathé EA, Yuen ST, Hawkes JE, et al. Association of inflammation-related and microRNA gene expression with cancer-specific mortality of colon adenocarcinoma. Clin Cancer Res 2009; 15(18): 5878-5887.##44. Lu L, Byrnes K, Han C, Wang Y, Wu T. miR-21 targets 15-PGDH and promotes cholangiocarcinoma growth. Mol Cancer Res 2014; 12(6): 890-900.##45. Mima K, Nishihara R, Yang J, Dou R, Masugi Y, Shi Y, et al. MicroRNA MIR21 (miR-21) and PTGS2 expression in colorectal cancer and patient survival. Clin Cancer Res 2016; 22(15): 3841-3848.##46. Kosaka N, Iguchi H, Ochiya T. Circulating microRNA in body fluid: a new potential biomarker for cancer diagnosis and prognosis. Cancer Sci 2010; 101(10): 2087-2092.##47. Xu F, Xu L, Wang M, An G, Feng G. The accuracy of circulating micro RNA 21 in the diagnosis of colorectal cancer: a systematic review and meta analysis. Colorectal Dis 2015; 17(5): 0100-0107.##48. Volinia S, Calin GA, Liu CG, Ambs S, Cimmino A, Petrocca F, et al. A microRNA expression signature of human solid tumors defines cancer gene targets. Proc Nati Acad Sci U S A 2006; 103(7): 2257-2261.##49. Schee K, Boye K, Abrahamsen TW, Fodstad Ø, Flatmark K. Clinical relevance of microRNA miR-21, miR-31, miR-92a, miR-101, miR-106a and miR-145 in colorectal cancer. BMC Cancer 2012; 12(1): 505.##50. Link A, Balaguer F, Shen Y, Nagasaka T, Lozano JJ, Boland CR, et al. Fecal MicroRNAs as novel biomarkers for ##colon cancer screening. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev 2010; 19(7): 1766-1774.##51. Kanaan Z, Rai SN, Eichenberger MR, Roberts H, Keskey B, Pan J, et al. Plasma miR-21: a potential diagnostic marker of colorectal cancer. Ann Surg 2012; 256(3): 544-551.##52. Brunet Vega A, Pericay C, Moya I, Ferrer A, Dotor E, Pisa A, et al. microRNA expression profile in stage III colorectal cancer: circulating miR-18a and miR-29a as promising biomarkers. Oncoly Rep 2013; 30(1): 320-366.##53. Bovell LC, Shanmugam C, Putcha BDK, Katkoori VR, Zhang B, Bae S, et al. The prognostic value of microRNAs varies with patient race/ethnicity and stage of colorectal cancer. Clin Cancer Res 2013; 19(14): 3955-3965.##54. Faltejskova P, Besse A, Sevcikova S, Kubiczkova L, Svoboda M, Smarda J, et al. Clinical correlations of miR-21 expression in colorectal cancer patients and effects of its inhibition on DLD1 colon cancer cells. Int J Colorectal Dis 2012; 27(11):1401-1408.##55. Vicinus B, Rubie C, Stegmaier N, Frick VO, Kölsch K, Kauffels A, et al. miR-21 and ##its target gene CCL20 are both highly overexpressed in the microenvironment of colorectal tumors: significance of their regulation. Oncol Rep 2013; 30(3): 1285-1292.##56. Oue N, Anami K, Schetter AJ, Moehler M, Okayama H, Khan MA, et al. High miR 21 expression from FFPE tissues is associated with poor survival and response to adjuvant chemotherapy in colon cancer. Int J Cancer 2014; 134(8): 1926-1934.##57. Vickers MM, Bar J, Gorn-Hondermann I, Yarom N, Daneshmand M, Hanson JE, et al. Stage-dependent differential expression of microRNAs in colorectal cancer: potential role as markers of metastatic disease. Clin Exp Metastasis 2012; 29(2): 123-132.##58. Toiyama Y, Takahashi M, Hur K, Nagasaka T, Tanaka K, Inoue Y, et al. Serum miR-21 as a diagnostic and prognostic biomarker in colorectal cancer. J Nati Cancer Inst 2013; 105(12): 849-859.##59. Slaby O, Svoboda M, Fabian P, Smerdova T, Knoflickova D, Bednarikova M, et al. Altered expression of miR-21, miR-31, miR-143 and miR-145 is related to clinicopathologic features of colorectal cancer. Oncology 2007; 72(5-6): 397-402.##60. Kulda V, Pesta M, Topolcan O, Liska V, Treska V, Sutnar A, et al. Relevance of miR-21 and miR-143 expression in tissue samples of colorectal carcinoma and its liver metastases. Cancer Genet Cyogenet 2010; 200(2): 154-160.##61. Dong Y, Yu J, Ng SS. MicroRNA dysregulation as a prognostic biomarker in colorectal cancer. Cancer Manag Res 2014; 6: 405- 422.##62. Nielsen BS, Jørgensen S, Fog JU, Søkilde R, Christensen IJ, Hansen U, et al. High levels of microRNA-21 in the stroma of colorectal cancers predict short disease-free survival in stage II colon cancer patients. Clin Exp Metastasis 2011; 28(1): 27-38.##63. Zhang JX, Song W, Chen ZH, Wei JH, Liao YJ, Lei J, et al. Prognostic and predictive value of a microRNA signature in stage II colon cancer: a microRNA expression analysis. Lancet Oncol 2013; 14(13): 1295-1306.##64. Xie L, Qian X, Liu B. MicroRNAs: novel biomarkers for gastrointestinal carcinomas. Mol Cell Biochem. 2010; 341(1-2): 291-299.##65. Yang L, Belaguli N, Berger DH. MicroRNA and colorectal cancer. World J Surg 2009; 33(4): 638-646.##66. Yanaihara N, Caplen N, Bowman E, Seike M, Kumamoto K, Yi M, et al. Unique microRNA molecular profiles in lung cancer diagnosis and prognosis . Cancer Cell 2006; 9(3): 189-198.##67. Kjaer-Frifeldt S, Hansen T, Nielsen B, Joergensen S, Lindebjerg J, Soerensen F, et al. The prognostic importance of miR-21 in stage II colon cancer: a population-based study. Br J Cancer 2012; 107(7): 1169-1174.##68. Giovannetti E, Funel N, Peters GJ, Del Chiaro M, Erozenci LA, Vasile E, et al. MicroRNA-21 in pancreatic cancer: correlation with clinical outcome and pharmacologic aspects underlying its role in the modulation of gemcitabine activity. Cancer Res. 2010; 70(11): 4528-4538.##69. Yan LX, Huang XF, Shao Q, Huang MY, Deng L, Wu QL, et al. MicroRNA miR-21 overexpression in human breast cancer is associated with advanced clinical stage, lymph node metastasis and patient poor prognosis. RNA 2008; 14(11): 2348-2360.##70. Avissar M, McClean MD, Kelsey KT, Marsit CJ. MicroRNA expression in head and neck cancer associates with alcohol consumption and survival. Carcinogenesis. 2009; 30(12): 2059-2063.##71. Li J, Huang H, Sun L, Yang M, Pan C, Chen W, et al. MiR-21 indicates poor prognosis in tongue squamous cell carcinomas as an apoptosis inhibitor. Clin Cancer Res. 2009;15(12): 3998-4008.##72. Zhi F, Chen X, Wang S, Xia X, Shi Y, Guan W, et al. The use of hsa-miR-21, hsa-miR-181b and hsa-miR-106a as prognostic indicators of astrocytoma. Eur J Cancer 2010; 46(9):1640-1649.##73. Rossi S, Shimizu M, Barbarotto E, Nicoloso MS, Dimitri F, Sampath D, et al. microRNA fingerprinting of CLL patients with chromosome 17p deletion identify a miR-21 score that stratifies early survival. Blood 2010; 116(6): 945-952.##74. Bovell L. Clinical Consequences of MicroRNAs in Colorectal Cancer. USA: University of Alabama at Birmingham, Graduate School; 2012.##75. Mitchell PS, Parkin RK, Kroh EM, Fritz BR, Wyman SK, Pogosova-Agadjanyan EL, et al. Circulating microRNAs as stable blood-based markers for cancer detection. Proc Nati Acad Sci USA 2008; 105(30): 10513-1058.##76. Keller S, Sanderson MP, Stoeck A, Altevogt P. Exosomes: from biogenesis and secretion to biological function. Immunol Lett 2006; 107(2): 102-108.##77. Taylor DD, Gercel-Taylor C. MicroRNA signatures of tumor-derived exosomes as diagnostic biomarkers of ovarian cancer. Gynecol Oncol 2008; 110(1): 13-21.##78. Cheshmi H. Glioblastoma microvesicles transport RNA and proteins that promote tumour growth and provide diagnostic biomarkers. New Cell Mol Biotechnol J 2011; 1(3): 75-88.##79. Ogata-Kawata H, Izumiya M, Kurioka D, Honma Y, Yamada Y, Furuta K, et al. Circulating exosomal microRNAs as biomarkers of colon cancer. PloS One 2014; 9(4): e92921.##80. Yamada A, Horimatsu T, Okugawa Y, Nishida N, Honjo H, Ida H, et al. Serum miR-21, miR-29a, and miR-125b are promising biomarkers for the early detection of colorectal neoplasia. Clin Cancer Res 2015; 21(18): 4234-4242.##81. Yin J, Bai Z, Song J, Yang Y, Wang J, Han W, et al. Differential expression of serum miR-126, miR-141 and miR-21 as novel biomarkers for early detection of liver metastasis in colorectal cancer. Chin J Cancer Res 2014; 26(1): 95-103.##82. Liu GH, Zhou ZG, Chen R, Wang MJ, Li Y, Sun XF. Serum miR-21 and miR-92a as biomarkers in the diagnosis and prognosis of colorectal cancer. Tumor Biol 2013; 34(4): 2175-2181.##83. Wu CW, Ng SS, Dong YJ, Ng SC, Leung WW, Lee CW, et al. Detection of miR-92a and miR-21 in stool samples as potential screening biomarkers for colorectal cancer and polyps. Gut 2012; 61(5): 739-745.##84. Xie Y, Todd NW, Liu Z, Zhan M, Fang H, Peng H, et al. Altered miRNA expression in sputum for diagnosis of non-small cell lung cancer. Lung Cancer 2010; 67(2): 170-176.##85. Vera J, Lai X, Schmitz U, Wolkenhauer O. MicroRNA-regulated networks: the perfect storm for classical molecular biology, the ideal scenario for systems biology. MicroRNA Cancer Regulation: Springer; 2013. p. 55-76.##86. Hong L, Han Y, Zhang H, Zhao Q, Qiao Y. miR-210: a therapeutic target in cancer. Expert Opin Ther Targets 2013; 17(1): 21-28.##87. Valeri N, Gasparini P, Braconi C, Paone A, Lovat F, Fabbri M, et al. MicroRNA-21 induces resistance to 5-fluorouracil by down-regulating human DNA MutS homolog 2 (hMSH2). Proc Nati Acad Sci USA 2010; 107(49): 21098-21103.##88. Krichevsky AM, Gabriely G. miR 21: a small multi faceted RNA. J Cellular Mol Med 2009; 13(1): 39-53.#### ##