1399 30 190 0 179

بررسی اثر ماده موثره (EGCG) epigallocatechin-gallate بر تولید سلول های دندریتیک از مونوسیت های خون محیطی انسانی Effect of Epigallocatechin gallate (EGCG) on Production of Dendritic Cells from Peripheral Blood Monocytes 1 1 سابقه و هدف: سلول‌های دندریتیک، سلول‌های حرفه‌ای عرضه‌کننده آنتی‌ژن هستند که آغازگر و تعدیل‌کننده پاسخ‌های ایمنی می‌باشند. ماده شیمیایی epigallocatechin gallate (EGCG) چای سبز یکی از عوامل سرکوبگر تومور شناخته شده است. از آن‌جایی که اینترلوکین4 (IL-4) تولید سایتوکاین‌های پیش التهابی را مهار می‌کند و EGCG نیز دارای اثر ضد التهابی و تعدیل‌کننده ایمنی می‌باشد، لذا هدف از این مطالعه، بررسی اثر EGCG در تمایز مونوسیت‌ها به سلول‌های دندریتیک به عنوان جایگزینی مناسب برای IL-4 بوده است . مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، سلول‌های تک هسته‌ای خون محیطی با استفاده از فایکول جداسازی و سلول‌های مونوسیت CD14+ به روش MACS جمع‌آوری شدند. EGCG در دو غلظت µmol/l 5 و µmol/l 10 اضافه شد. سلول‌ها درروز ششم و هشتم از جهت شاخص‌های تمایزی CD83، HLA-DR  و  CD11bبه روش فلوسیتومتری ارزیابی شدند. IL-23 و IL-35 نیز در مایع رویی کشت سلولی بررسی شدند. یافته‌ها: مولکول‌های CD11b و CD83 در سلول‌های دندریتیک بالغ و نابالغ، تفاوت معنی‌داری بین دو روش داشت (05/0< P) مولکول HLA-DR در سلول‌های دندریتیک نیز تفاوت معنی‌داری داشت(05/0< P). IL-23 و IL-35 در مرحله نابالغ نسبت به سلول‌های دندریتیک بالغ تفاوت معنی‌داری نداشتند ولی در مرحله بالغ بین دو روش تفاوت معنی‌داری دیده شد (05/0< P). استنتاج: بر اساس نتایج این مطالعه، EGCG درمقایسه با IL-4 توانایی تمایز مونوسیت‌ها به سلول‌های دندریتیک نابالغ را دارد و به‌نظر می‌رسد این مولکول باعث تولید سلول‌هایی دندریتیک با خاصیت تولروژنیک نسبت به روش کلاسیک می‌شود.   2 Background and purpose: Dendritic cells are professional antigen presenting cells that initiate and modulate immune responses. Epigallocatechin gallate (EGCG) is identified as a prophylactic agent that can suppress tumor formation. This research aimed at investigating the effect of EGCG on differentiation of dendritic cells from monocytes and as a potential substitute for IL-4 in this process. Materials and methods: In this experimental study, blood samples were drawn and peripheral blood mononuclear cells were isolated using FICOL. The monocytes CD14 + were purified by MACS. EGCG was added in 5 μmol / l and 10 μmol / l. On days six and eight, the cells were analyzed and differentiation factors such as CD83, HLA-DR, and CD-b were evaluated using flow cytometry. In addition, IL-23 and IL-35 levels were measured. Results: CD-11 and CD11b levels in mature and immature dendritic cells were significantly different between the two paths (P<0.05), HLA-DR levels were also significantly different in dendritic cells (P<0.05). IL-23 and IL-35 levels in mature and immature dendritic cells were not significantly different, whereas these levels in mature dendritic cells showed significant differences between the two paths (P<0.05). Conclusion: This study showed that EGCG compared to IL-4 can initiate monocyte differentiation to dendritic cells and this molecule can turn monocytes to dendritic cells with tolerogenic qualities compared to the classic path. 1 10 2020/05/11 1399/2/22 2020/09/23 1399/7/2 محمد علی مفید نخعی Mohammad Ali Mofid Nakhaei دانشجوی کارشناسی ارشد ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران nakhaeilab@yahoo.com نبی اله محمدی Nabiallah Mohammadi دانشجوی دکترا ایمونولوژی، مرکز تحقیقات ژنتیک ایمنی، گروه ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران mohammadi.nabi@yahoo.com سعید عابدیان کناری Saeid Abediankenari استاد، مرکز تحقیقات ژنتیک ایمنی، گروه ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران EGCG IL-35 IL-23 EGCG اینترلوکین 35 اینترلوکین 23 1. Leichsenring A, Bäcker I, Furtmüller PG, Obinger C, Lange F, Flemmig J. Long-Term Effects of (–)-Epigallocatechin Gallate (EGCG) on Pristane-Induced Arthritis (PIA) in Female Dark Agouti Rats. PloS One 2016; 11(3): e0152518.##2. Saleh F, Raghupathy R, Asfar S, Oteifa M, Al Saleh N. Analysis of the effect of the active compound of green tea (EGCG) on the proliferation of peripheral blood mononuclear cells. BMC Complementary and Alternative Medicine 2014; 14(1): 322.##3. Wang T, Xiang Z, Wang Y, Li X, Fang C, Song S, et al. (–)-Epigallocatechin Gallate Targets Notch to Attenuate the Inflammatory Response in the Immediate Early Stage in Human Macrophages. Frontiers In Immunology 2017; 8: 433.##4. Abediankenari S, Janbabaei Mollae G, Ghasemi M, Yousefzadeh Y, Bahrami M, Alimoghaddam K. Vaccination of diffuse large B-cell lymphoma patients with antigen-primed dendritic cells.Acta Med Iran 2013; 51(5): 284-288 (Persian).##5. Abediankenari S, Mohammad Bagher Eslami, Abdolfattah Sarrafnejad, Mehrnosh Mohseni, Bagher Larijani. Dendritic Cells Bearing HLA-G Inhibit T-Cell Activation in Type 1 Diabetes. Iran J Allergy Asthma Immunol. 2007; 6(1): 1-7 (Persian).##6. Abediankenari S, Yousefzadeh Y, Azadeh H, Vahedi M. Comparison of several maturation inducing factors in dendritic cell differentiation. Iran J Immunol 2010; 7(2): 83-87 (Persian)##7. Wang ZM, Gao W, Wang H, Zhao D, Nie ZL, Shi JQ, et al. Green tea polyphenol epigallocatechin-3-gallate inhibits TNF-a-induced production of monocyte chemoattractant protein-1 in human umbilical vein endothelial cells. Cell Physiol Biochem 2014; 33(5): 1349-1358.##8. So Youn Min, Mei Yan, Bum Kim S, Ravikumar S, Ryuel kwon S, Vanarsa K, et al. Green Tea Epigallocatechin-3-Gallate Suppresses Autoimmune Arthritis Through Indoleamine-2,3-Dioxygenase Expressing Dendritic Cells and the Nuclear Factor, Erythroid 2-Like 2 Antioxidant Pathway. J Inflamm 2015; 12: 53.##9. Chung CYJ, Ysebaert D, Berneman ZN, Cools N. Dendritic cells: cellular mediators for immunological tolerance. Clin Dev Immunol 2013; 2013: 972865.##10. Yoneyama S, Kawai K, Tsuno NH, Okaji Y, Asakage M, Tsuchiya T, et al. Epigallocatechin gallate affects human dendritic cell differentiation and maturation. J Allergy Clin Immunol 2008; 121(1): 209-214.##11. Bell G, Anderson A, Diboll J, Reece R, Eltherington O, Harry R, et al. Autologous tolerogenic dendritic cells for rheumatoid and inflammatory arthritis. Annals of the Rheumatic Diseases 2017; 76(1): 227-234.##12. Rogers JL. Major tea catechin inhibits dendritic cell maturation in response to microbial stimulation. 2007.##13. Kenji Kuriya, Masahiro Nishio∗, Tomoko Matsuda, Hayato Umekawa., Tea extract increases cell fusion via regulation of cell surface DC-STAMP. Biochem Biophys Rep 2020; 22: 100759.##14. Sun B, Wang W, He Z, Zhang M, Kong F, Sain M, et al. Improvement of Stability of Tea Polyphenols: A Review. Curr Pharm Des 2018; 24(29): 3410-3423.## ##

اثر تمرین استقامتی با شدت متوسط و مصرف عصاره گل نسترن بر شاخص های آنزیمی کبد موش های صحرایی نر Effect of Moderate Endurance Training and Consumption of Rosa Canina L. Extract on Liver Enzyme Profile in Male Rats 1 1 سابقه و هدف: امروزه به علت ماشینی‏شدن کارها، افزایش بی‏تحرکی از مشکلات در حال گسترش در جوامع مختلف است که خطر بروز بیماری‏هایی مانند کبد چرب، چاقی و دیابت را در افراد افزایش می‏دهد. مطالعات تأثیر تمرینات ورزشی را بر سطوح شاخص‌های آنزیمی کبد گزارش کرده‌اند. به‏‌نظر می‌رسد محصولات گیاهی در مدیریت انواع بیماری‌ها نظیر کبد چرب مفید باشند. مواد و روش‌ها: پژوهش تجربی با نمونه حیوانی و گروه بندی تصادفی حاضر به بررسی پاسخ شاخص‏های آنزیمی آسپارتات آمینوترانسفراز(AST)، آلانین آمینوترانسفراز(ALT)، آلکالین فسفاتاز(ALP) و گاما گلوتامیل ترانس پپتیداز(GGT) و نیم‌رخ لیپید(تری‌گلیسرید و کلسترول‌تام) کبد موش‏های صحرایی پیرو 8 هفته تمرین استقامتی و مصرف عصاره گل‌نسترن پرداخته است. تعداد 36 سر موش به چهار گروه: کنترل-سالین، تمرین-سالین، کنترل-نسترن و تمرین-نسترن تقسیم شدند. در پایان دوره سطوح آنزیم‌های کبدی، تری‌گلیسرید و کلسترول اندازه‏گیری شد. یافته‌ها: تحلیل سطوح آنزیم‌های AST و ALT با استفاده از آنالیز واریانس یک‌طرفه نشان داد که سطوح این دو آنزیم در گروه‏‏های تمرین-سالین(024/0P=)(002/0P=) و کنترل- نسترن(004/0P=)(001/0P=) نسبت به کنترل- سالین کاهش یافته بود. اثر تعاملی تمرین و عصاره نسترن توانست کاهش معنی‏داری را در آنزیم‏های AST و ALT  نسبت به تمامی گروه‏ها ایجاد کند(001/0P=). سطوح ALP در گروه‌های تمرین- سالین(008/0P=)، کنترل-نسترن(002/0P=) و تمرین-نسترن(001/0P=) نسبت به گروه کنترل-سالین کاهش یافت. تحلیل سطوح GGT عدم اختلاف معنی‌دار را بین گروه‌ها نشان داد(172/0P=). تمرین استقامتی و عصاره گل نسترن موجب بهبود مقادیر تری‌گلیسرید و کلسترول تام کبدی شدند. استنتاج: اجرای تمرین استقامتی همراه با مصرف عصاره گل نسترن می‌تواند تأثیر بسزایی بر کاهش شاخص‏های آنزیمی، تری‌گلیسرید و کلسترول تام کبدی داشته باشد. 2 Background and purpose: Inactivity due to the mechanization of work is a growing health concern in many countries. It increases the risk of many diseases such as fatty liver, obesity and diabetes. There are evidences on the effect of exercise on levels of liver enzymatic parameters. Herbal products appear to be useful in managing some diseases, such as fatty liver. Materials and methods: This experimental study investigated the response of liver enzyme indices, including aspartate aminotransferase (AST), alanine aminotransferase (ALT), alkaline phosphatase (ALP), gamma glutamyl transpeptidase (GGT), and lipid profile (total triglyceride and total cholesterol) in rat liver after eight weeks of endurance training and consumption of Rosa canina L. extract. Thirty-six rats were randomly divided into four groups: control-saline, training-saline, control-Rosa canina L. and Rosa canina L.+training. Liver enzyme levels, triglycerides and total cholesterol levels were measured. Results: ANOVA test showed that AST and ALT levels decreased significantly in training-saline (P=0.024 and P=0.002, respectively) and control-Rosa canina L. (P=0.004 and P=0.001, respectively) groups compared to control-saline group. The interaction effect of training and Rosa canina L. caused a significant decrease in AST and ALT levels compared to other groups (P=0.001). ALP levels reduced in training-saline (P=0.008), control-Rosa canina L. (P=0.002), and Rosa canina L.+ training (P=0.001) compared with control-saline. Analysis of GGT showed no significant difference between the groups (P=0.172). Endurance training and the extract of Rosa canina L. improved the levels of triglycerides and total cholesterol. Conclusion: Endurance training in combination with Rosa canina L. extract can have a significant effect on reducing liver enzyme indicators, triglycerides, and total cholesterol. 11 23 2020/05/112020/07/22 1399/5/1 2020/09/232020/08/25 1399/6/4 سروش علی اصغری جلودار Soroosh Ali Asghari Gelodar دانشجوی کارشناسی ارشد بیوشیمی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران ایران soroosh.a1996@gmail.com عباس قنبری نیاکی Abbass Ghanbari-Niaki استاد، گروه بیوشیمی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران ایران ghanbara@umz.ac.ir خدیجه نصیری Khadijeh Nasiri استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران ایران kh.nasiri@umz.ac.ir endurance training Rosa canina-L liver enzymes triglyceride total cholesterol تمرین استقامتی گل نسترن آنزیم‌های کبدی تری‌گلیسرید کلسترول تام 1. Oh S, Tanaka K, Tsujimoto T, So R, Shida T, Shoda J. Regular exercise coupled to diet regimen accelerates reduction of hepatic steatosis and associated pathological conditions in nonalcoholic fatty liver disease. Metab Syndr Relat Disord 2014; 12(5): 290-298.##2. Smart NA, King N, McFarlane JR, Graham PL, Dieberg G. Effect of exercise training on liver function in adults who are overweight or exhibit fatty liver disease: a systematic review and meta-analysis. Brit J Sport Med 2018; 52(13): 834-843.##3. Ajami Nezhad M, Sabet jahromi MJ. The effects of a single bout of aerobic exercise at different intensities on markers of liver function and blood hemoglobin in healthy untrained male. Horizon Med Sci 2014; 19(4): 184-191.##4. Fraser A, Harris R, Sattar N, Ebrahim S, Smith GD, Lawlor DA. Alanine aminotransferase, γ-glutamyltransferase, and incident diabetes: The British Women's Heart and Health Study and meta-analysis. Diabetes care 2009; 32(4): 741-750.##5. Rinella ME. Nonalcoholic fatty liver disease: a systematic review. JAMA 2015; 313(22): 2263-2273.##6. Krasnoff JB, Painter PL, Wallace JP, Bass NM, Merriman RB. Health related fitness and physical activity in patients with nonalcoholic fatty liver disease. J Hepatol 2008; 47(4): 1158-1166.##7. Torres DM, Williams CD, Harrison SAJCG, Hepatology. Features, diagnosis, and treatment of nonalcoholic fatty liver disease. Clin Gastroenterol Hepatol 2012; 10(8): 837-858.##8. Amirhamidi Z, Ejtahed H-S, Bahadoran Z, Mirmiran P, Azizi F. Association between food intakes and non-alcoholic fatty liver disease: a systematic review. Iranian Journal of Diabetes and Metabolism 2015; 14(4): 235-246 (Persian).##9. Zarei A, Changizi Ashtiyani S, Taheri S. The effects of hydroalcoholic extract of Portulaca oleracea on the serum concentreation of hepatic enzymes in rats. Iran South Med J 2014; 17(5): 889-899.##10. Bagheri M, Azamian Nazari A, Bani Talebi E, Nasr Esfahani MH. A comparison between the effects of eight weeks of high intensity interval training and low intensity endurance training on expression of hig2 and intrahepatic lipid content in rats with non-alcoholic fatty liver diseases. Armaghane Danesh 2019; 23(6): 666-682.##11. Yao J, Meng M, Yang S, Li F, Anderson RM, Liu C, et al. Effect of aerobic and resistance exercise on liver enzyme and blood lipids in Chinese patients with nonalcoholic fatty liver disease: a randomized controlled trial. Int J Clin Exp Med 2018; 11(5): 4867-4874.##12. Mohammdadi SM, Mosavi SA. Effect of Aqueous Berberis integerrima Extract on Fatty Liver and Triglyceridemia. J Shaheed Sadoughi Univ Med Sci 2019; 27(1): 1141-1149 (Persian).##13. Torabi S, Asad MR, Tabrizi A. The effect of endurance training with cinnamon supplementation on plasma concentrations of liver enzymes (ALT, AST) in women with type II diabetes. Tehran Uni Med J 2016; 74(6): 433-441.##14. Eslahi M, Mohammadifar M, Taghizadeh M, Khamechian T, Mehran M, Talaei SA. Effects of Ziziphus jujube Mill., Cynara scolymus L. and Cichorium intybus L. combination extract on nonalcoholic fatty liver disease in rats. Koomesh 2018; 20(4): 741-747.##15. Gorzi A, Ekradi S. The effect of intake duration of curcumin supplementation during strenuous endurance training on GPX activity and MDA levels of liver, heart and skeletal muscle in male Wistar rats. Sport Physiology 2020; 12(46): 139-156.##16. Saberian H. Comprsion of the quality properties of the rose Hip fruit powder from three regions of Iran with commercial sample. Food Sci Tech 2018; 15(82): 139-149.##17. Hannah WN, Harrison SA. Lifestyle and dietary interventions in the management of nonalcoholic fatty liver disease. Digest Dis Sci 2016; 61(5): 1365-1374.##18. Marcelino-Rodríguez I, Almeida Gonzalez D, Alemán-Sánchez JJ, Brito Díaz B, Rodríguez Pérez MD, Gannar F, et al. Inverse association of resistin with physical activity in the general population. Plos one 2017; 12(8): e0182493.##19. Fan C, Pacier C, Martirosyan DM. Rose hip (Rosa canina L): A functional food perspective. Funct Food Health Dis 2014; 4(12): 493-509.##20. Orhan DD, Hartevioğlu A, Küpeli E, Yesilada E. In vivo anti-inflammatory and antinociceptive activity of the crude extract and fractions from Rosa canina L. fruits. J Ethnopharmacol 2007; 112(2): 394-400.##21. Anwar S, Ahmed N, Speciale A, Cimino F, Saija A. Essential oils in food preservation, flavor and safety. Essential Oils in Food Preservation. Flavor and Safety 2016: 259-268.##22. Ghanbari-Niaki A, Khabazian BM, Hossaini-Kakhak SA, Rahbarizadeh F, Hedayati M. Treadmill exercise enhances ABCA1 expression in rat liver. Biochem Bioph Res Co 2007; 361(4): 841-846.##23. Folch J, Lees M, Stanley GS. A simple method for the isolation and purification of total lipides from animal tissues. J Biol Chem 1957; 226(1): 497-509.##24. Mahmoudi A, Siahkohian M, Iranparvar M, Seifi-Skishahr F, Anari H. Effect of endurance training on serum levels of alanine aminotransferase, aspartate aminotransferase, and resistin in men with non-alcoholic fatty liver disease. Sci J Rehabil Med 2018; 7(3): 125-132.##25. Shamsoddini A, Sobhani V, Chehreh ME, Alavian SM, Zaree A. Effect of aerobic and resistance exercise training on liver enzymes and hepatic fat in Iranian men with nonalcoholic fatty liver disease. Hepat Mon 2015; 15(10): e31434.##26. Rezaei M, Rahimi E, Bordbar S, Namdar S. The effects of three sessions of running on a negative slope on serum levels of liver enzymes in adult male rats. Zahedan J Res Med Sci 2000; 15(5): 47-49 (Persian).##27. Farzanegi P, Pour Amin Z, Habibian M. Changes of liver trans-aminases after a period of selected aerobic training in postmenopausal women. Med Lab J 2014; 8(1): 22-28 (Persian).##28. Mikami T, Sumida S, Ishibashi Y, Ohta S. Endurance exercise training inhibits activity of plasma GOT and liver caspase-3 of rats exposed to stress by induction of heat shock protein 70. J Appl Physiol 2004; 96(5): 1776-1781.##29. Haus JM, Solomon TP, Kelly KR, Fealy CE, Kullman EL, Scelsi AR, et al. Improved hepatic lipid composition following short-term exercise in nonalcoholic fatty liver disease. J Clin Endocrinol Metab 2013; 98(7): E1181-1188.##30. Hallsworth K, Avery L, Trenell MI. Targeting lifestyle behavior change in adults with NAFLD during a 20-min consultation: summary of the dietary and exercise literature. Curr Gastroenterol Rep 2016; 18(3): 11.##31. Slentz CA, Bateman LA, Willis LH, Shields AT, Tanner CJ, Piner LW, et al. Effects of aerobic vs. resistance training on visceral and liver fat stores, liver enzymes, and insulin resistance by HOMA in overweight adults from STRRIDE AT/RT. Am J Physiol Endocrinol Metab 2011; 301(5): E1033-1039.##32. Kaki A, Galedari M. The effect of 12 weeks high intensity interval training and resistancetraining on liver fat, liver enzymes and insulin resistance in menwith nonalcoholic fatty liver. Jundishapur J Health Sci 2017; 16(5): 493-505.##33. Sadigh-Eteghad S, Rahimi F, Mahmoudi J, Baradaran L. Effects of Rosa canina fruit hydroalcoholic extract on lipid profile and liver enzymes level in diabetic mice. Cell & Tissue Journal 2019; 10(1): 34-41.##34. Ninomiya K, Matsuda H, Kubo M, Morikawa T, Nishida N, Yoshikawa M. Potent anti-obese principle from Rosa canina: structural requirements and mode of action of trans-tiliroside. Bioorg Med Chem Lett 2007; 17(11): 3059-3064.##35. Selahvarzian A, Alizadeh A, Baharvand PA, Eldahshan OA, Rasoulian B. Medicinal properties of Rosa canina L. Herb Med J 2018; 3(2): 77-84.##36. Štajner D, Popović B, Čanadanović-Brunet J, Đilas S, Ćetković G. Nutritive composition and free radical scavenger activity of honey enriched with of Rosa spp. LWT-Food Sci Technol 2014; 55(1): 408-413.##37. Amintaheri N, Tehranipour M, Balanezhad SZ. The Effects of aqueous extracts of Rosa canina L fruit on hippocampus neuronal density in male mouse. Reserch in Medicine 2017; 41(4): 251-257.##38. Mármol I, Sánchez-de-Diego C, Jiménez-Moreno N, Ancín-Azpilicueta C, Rodríguez-Yoldi MJ. Therapeutic applications of rose hips from different Rosa species. Int J Mol Sci 2017; 18(6): 1137.##39. Ilchizadeh Kavgani A, Eidi M, Ghahramani R, Sasaninejad Z, Ahmarinezhad Z. Antidiabetic Effect of Rosa canina l. fruit in alloxan induced diabetic male rats. Qom Univ Med Sci J 2015; 9(5): 23-34.##40. Hyun YJ, Koh SJ, Chae JS, Kim JY, Kim OY, Lim HH, et al. Atherogenecity of LDL and unfavorable adipokine profile in metabolically obese, normal weight woman. Obesity 2008; 16(4): 784-789.##41. Sadeghi H, Hosseinzadeh S, Touri MA, Ghavamzadeh M, Barmak MJ, et al. Hepatoprotective effect of Rosa canina fruit extract against carbon tetrachloride induced hepatotoxicity in rat. Avicenna J Phytomed 2016; 6(2): 181-188.##42. Johnson NA, Sachinwalla T, Walton DW, Smith K, Armstrong A, Thompson MW, et al. Aerobic exercise training reduces hepatic and visceral lipids in obese individuals without weight loss. J Hepatol 2009; 50(4): 1105-1112.##43. Bacchi E, Negri C, Targher G, Faccioli N, Lanza M, Zoppini G, et al. Both resistance training and aerobic training reduce hepatic fat content in type 2 diabetic subjects with nonalcoholic fatty liver disease (the RAED2 Randomized Trial). Hepatolology 2013; 58(4): 1287-1295.## ##

بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی و خطر بروز بیماری مزمن کلیه در شرکت کنندگان مطالعه قند و لیپید تهران Association between Physical Activity and Incidence of Chronic Kidney Disease in Participants of Tehran Lipid and Glucose Study 1 1 سابقه و هدف: مطالعات در زمینه ارتباط بین فعالیت بدنی با بروز بیماری مزمن کلیوی (CKD) نتایج متناقصی گزارش کرده‌اند. هدف از انجام این پژوهش بررسی ارتباط فعالیت بدنی با بروز بیماری مزمن کلیوی در زنان و مردان در یک مطالعه مبتنی بر جمعیت است. مواد و روش‌ها: در مطالعه آینده نگر حاضر، 4226 شرکت‌کننده (1872 مرد و 2354 زن) بدون CKD در قالب مطالعه قند و لیپید تهران به مدت 6 سال از فاز3 (1386-1384) تا فاز 5 (1394-1391) پیگیری شدند. اطلاعات پایه فعالیت بدنی برای اندازه‌گیری معادل متابولیکی (MET) بر حسب ساعت در هفته مورد بررسی قرار گرفت. تخمین فیلتراسیون گلومرولی با استفاده از معادله اصلاح رژیم غذایی در بیماری‌های کلیوی(MDRD) محاسبه وCKD به صورت eGFR < 60 ml/min/1.73 m2 تعریف شد. برای بیان ارتباط بین بروز CKD با طبقه‌بندی‌‌های معادل متابولیکی، شانس خطر و 95 درصد فاصله اطمینان با استفاده از رگرسیون لجستیک محاسبه شد. یافته‌ها: میانگین MET در مردان و زنان به ترتیب 913 و 683 دقیقه در هفته و بروز  CKDبه ترتیب برابر 7/10 و 4/15 درصد بود.پس از تعدیل عوامل مخدوش‌کننده، در مردان با فعالیت بدنی سنگین‌تر نسبت به مردان با فعالیت بدنی سبک تر شانس بروز CKDبه میزان 30 درصد (فاصله اطمینان 95 درصد: 95/0-51/0) کاهش یافته بود(012/0P=). هیچ رابطه معنی‌داری بین سطوح مختلف فعالیت بدنی و بروز CKD در زنان ملاحظه نشد(059/0P=). استنتاج: فعالیت بدنی بیش‌تر با خطر بروز کم‌تر بیماری مزمن کلیوی بین مردان پس از 6 سال پیگیری در ارتباط است. 2 Background and purpose: There is controversy over the association between habitual physical activity and incidence of chronic kidney disease (CKD). The aim of this research was to investigate the association between physical activity and incidence of CKD in a population-based cohort study. Materials and methods: In Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS) a prospective investigation was performed in 4226 individuals (1872 males and 2354 females) with no known CKD who were followed-up for six years (from phase 3 (2005-2007) to phase 5 (2012-2015). Baseline physical activity was accessed, and the metabolic equivalent of task (MET) hours per week was calculated. Glomerular filtration estimation (eGFR) was done using Modification of Diet in Renal Disease (MDRD) and CKD was determined as eGFR <60 ml/min/1.73 m2. Logistic regression was used to evaluate the association between CKD and MET categories by reporting odds ratio (OR) and 95% confidence intervals (95%CI). Results: The average MET values in males and females were 913 and 638 min/week, respectively. The incidence of CKD was 10.7% in men and 15.4% in women. After adjusting for potential confounders, men with high physical activity had a 30% (95% CI: 0.51-0.95) lower risk of incident of CKD than those with light physical activity (P=0.012). There was no significant association between levels of physical activity and CKD in women (P=0.059). Conclusion: In this study, higher physical activity levels were associated with lower risk of CKD among men.     24 33 2020/05/112020/07/222019/12/28 1398/10/7 2020/09/232020/08/252020/08/25 1399/6/4 بهناز محمودی Behnaz Mahmoodi کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، مرکز تحقیقات تغذیه در بیماری های غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران mahmoodi16@yahoo.com گلاله اصغری Golaleh Asghari دکتری تغذیه، مرکز تحقیقات تغذیه در بیماری های غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران g_asghari@hotmail.com عماد یوزباشیان Emad Yuzbashian کارشناسی ارشد تغذیه، مرکز تحقیقات تغذیه در بیماری های غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران e_yuzbashian@yahoo.com پروین میرمیران Parvin Mirmiran استاد، مرکز تحقیقات تغذیه در بیماری های غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران mirmiran@endocrine.ac.ir فریدون عزیزی Fereidoun Azizi استاد، مرکز تحقیقات غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران azizi@endocrine.ac.ir physical activity chronic kidney disease metabolic equivalent of task فعالیت بدنی بیماری مزمن کلیه معادل متابولیکی 1. Hedayati SS, Minhajuddin AT, Toto RD, Morris DW, Rush AJ. Prevalence of major depressive episode in CKD. Am J Kidney Dis 2009; 54(3): 424-432.##2. K/DOQI clinical practice guidelines for chronic kidney disease: evaluation, classification, and stratification. Am J kidney Dis 2002; 39(2 Suppl 1): S1-266.##3. Eriksen BO, Ingebretsen OC. The progression of chronic kidney disease: a 10-year population- based study of the effects of gender and age. Kidney Int 2006; 69(2): 375-382.##4. Khajehdehi P, Malekmakan L, Pakfetrat M, Roozbeh J, Sayadi M. Prevalence of chronic kidney disease and its contributing risk factors in southern Iran: a cross-sectional adult population-based study. Iran J kidney Dis 2014; 8(2): 109-115 (Persian).##5. Hunsicker LG, Adler S, Caggiula A, England BK, Greene T, Kusek JW, et al. Predictors of the progression of renal disease in the Modification of Diet in Renal Disease Study. Kidney Int 1997; 51(6): 1908-1919.##6. Tohidi M, Hasheminia M, Mohebi R, Khalili D, Hosseinpanah F, Yazdani B, et al. Incidence of chronic kidney disease and its risk factors, results of over 10 year follow up in an Iranian cohort. PloS One 2012; 7(9): e45304..##7. Soucie JM, Coates RJ, McClellan W, Austin H, Thun M. Relation between geographic variability in kidney stones prevalence and risk factors for stones. Am J Epidemiol 1996; 143(5): 487-495.##8. Herber-Gast GC, Hulsegge G, Hartman L, Verschuren WM, Stehouwer CD, Gansevoort RT, et al. Physical Activity Is not Associated with Estimated Glomerular Filtration Rate among Young and Middle-Aged Adults: Results from the Population-Based Longitudinal Doetinchem Study. PloS One 2015; 10(10): e013.3864.##9. Warburton DE, Charlesworth S, Ivey A, Nettlefold L, Bredin SS. A systematic review of the evidence for Canada's Physical Activity Guidelines for Adults. Int J Behav Nutr Phys Act 2010; 7: 39.##10. Ashbury FD, Little J, Ioannidis JP, Kreiger N, Palmer LJ, Relton C, et al. A vision for chronic disease prevention intervention research: report from a workshop. Can J Public Health 2014; 105(2): e150-e153.##11. Bharakhada N, Yates T, Davies MJ, Wilmot EG, Edwardson C, Henson J, et al. Association of sitting time and physical activity with CKD: a cross-sectional study in family practices. Am J kidney Dis 2012; 60(4): 583-590.##12. Finkelstein J, Joshi A, Hise MK. Association of physical activity and renal function in subjects with and without metabolic syndrome: a review of the Third National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES III). Am J kidney Dis 2006; 48(3): 372-382.##13. Hallan S, de Mutsert R, Carlsen S, Dekker FW, Aasarod K, Holmen J. Obesity, smoking, and physical inactivity as risk factors for CKD: are men more vulnerable? Am J kidney Dis 2006; 47(3): 396-405.##14. Stengel B, Tarver-Carr ME, Powe NR, Eberhardt MS, Brancati FL. Lifestyle factors, obesity and the risk of chronic kidney disease. Epidemiology 2003; 14(4): 479-487.##15. White SL, Dunstan DW, Polkinghorne KR, Atkins RC, Cass A, Chadban SJ. Physical inactivity and chronic kidney disease in Australian adults: the AusDiab study. Nutr Metab Cardiovasc Dis 2011; 21(2): 104-112.##16. Azizi F, Ghanbarian A, Momenan AA, Hadaegh F, Mirmiran P, Hedayati M, et al. Prevention of non-communicable disease in a population in nutrition transition: Tehran Lipid and Glucose Study phase II. Trials 2009; 10(1): 5 (Persian).##17. Mancia G, De Backer G, Dominiczak A, Cifkova R, Fagard R, Germano G, et al. 2007 Guidelines for the Management of Arterial Hypertension: The Task Force for the Management of Arterial Hypertension of the European Society of Hypertension (ESH) and of the European Society of Cardiology (ESC). J Hypertens 2007; 25(6): 1105-11087.##18. Report of the expert committee on the diagnosis and classification of diabetes mellitus. Diabetes Care 2003; 26 (Suppl 1): S5-S20.##19. Kriska AM, Edelstein SL, Hamman RF, Otto A, Bray GA, Mayer-Davis EJ, etal. Physical activity in individuals at risk for diabetes: Diabetes Prevention Program. Med Sci Sports Exerc 2006; 38(5): 826-832.##20. Momenan AA, Delshad M, Sarbazi N, Rezaei Ghaleh N, Ghanbarian A, Azizi F. Reliability and validity of the Modifiable Activity Questionnaire (MAQ) in an Iranian urban adult population. Arch Iran Med 2012; 15(5): 279-282 (Persian).##21. Sesso HD, Paffenbarger RS Jr, Lee IM. Physical activity and coronary heart disease in men: The Harvard Alumni Health Study. Circulation 2000; 102(9): 975-980.##22. Ara A. Guidelines for data processing and analysis of the International Physical Activity Questionnaire (IPAQ)-short and long forms contents. http://www ipaq ki se/scoring pdf 2005.##23. Levey AS, Bosch JP, Lewis JB, Greene T, Rogers N, Roth D. A more accurate method to estimate glomerular filtration rate from serum creatinine: a new prediction equation. Modification of Diet in Renal Disease Study Group. Ann Intern Med 1999; 130(6): 461-470.##24. Bharakhada N, Yates T, Davies MJ, Wilmot EG, Edwardson C, Henson J, et al. Association of sitting time and physical activity with CKD: a cross-sectional study in family practices. Am J Kidney Dis 2012; 60(4): 583-590.##25. Lynch BM, White SL, Owen N, Healy GN, Chadban SJ, Atkins RC, et al. Television viewing time and risk of chronic kidney disease in adults: the AusDiab Study. Ann Behav Med 2010; 40(3): 265-274.##26. Hawkins MS, Sevick MA, Richardson CR, Fried LF, Arena VC, Kriska AM. Association between physical activity and kidney function: National Health and Nutrition Examination Survey. Med Sci Sports Exerc 2011; 43(8): 1457-1464.##27. Healy GN, Wijndaele K, Dunstan DW, Shaw JE, Salmon J, Zimmet PZ, et al. Objectively measured sedentary time, physical activity, and metabolic risk: the Australian Diabetes, Obesity and Lifestyle Study (AusDiab). Diabetes Care 2008; 31(2): 369-371.##28. Robinson-Cohen C, Katz R, Mozaffarian D, Dalrymple LS, De Boer I, Sarnak M, et al. Physical activity and rapid decline in kidney function among older adults. Arch Int Med 2009; 169(22): 2116-2123.##29. Hamilton MT, Hamilton DG, Zderic TW. Role of low energy expenditure and sitting in obesity, metabolic syndrome, type 2 diabetes, and cardiovascular disease. Diabetes 2007; 56(11): 2655-2667.##30. Kohzuki M, Kamimoto M, Wu X-M, Xu H-L, Kawamura T, Mori N, et al. Renal protective effects of chronic exercise and antihypertensive therapy in hypertensive rats with chronic renal failure. J Hypertens 2001; 19(10): 1877-1882.##31. Heifets M, Davis TA, Tegtmeyer E, Klahr S. Exercise training ameliorates progressive renal disease in rats with subtotal nephrectomy. Kidney Int 1987; 32(6): 815-820.##32. Boyce ML, Robergs RA, Avasthi PS, Roldan C, Foster A, Montner P, et al. Exercise training by individuals with predialysis renal failure: cardiorespiratory endurance, hypertension, and renal function. Am J Kidney Dis 1997; 30(2): 180-192.## ##

بررسی ده ساله یافته های بالینی و آزمایشگاهی کودکان مبتلا به سشبررسی ده ساله یافته های بالینی و آزمایشگاهی کودکان مبتلا به سندرم گیلن باره در بیمارستان بوعلی سینا ساریرم گیلن باره در بیمارستان بوعلی سینا ساری Ten-year Investigation of Clinical and Laboratory Findings in children with Guillain-Barre Syndrome in Sari Bou-Ali Sina Hospital 1 1 سابقه و هدف: سندرم گیلن باره یک اختلال اتوایمیون است که واجد یافته‌های متفاوت بالینی و پاتولوژیک است و تشخیص آن بر اساس یافته‌های بالینی استوار است. در این مطالعه به بررسی مشخصات بالینی و آزمایشگاهی مبتلایان به این بیماری در منطقه‌ای از شمال ایران پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی ده ساله، پرونده کودکان زیر 15 سال مراجعه‌کننده به یک مرکز ارجاع سطح 3 در شمال ایران که با تشخیص سندرم گیلن‌باره بستری شده بودند، بررسی شد. خصوصیات دموگرافیک، بالینی، آزمایشگاهی، بررسی‌های الکتروفیزیولوژیک، سیر بیماری و درمان‌های انجام شده، ثبت شد. یافته‌ها: در طی این بررسی 37 مورد بیمار گیلن باره وارد مطالعه شدند. میانه سن 4 سال با صدک 25 و 75 درصد به ترتیب 5/2 و 7 سال بود. تعداد پسران 27 (73 درصد) نفر و از دختران بیش‌تر بود (005/0=P). میانه سن پسران (4 سال) از دختران (7 سال) کم‌تر بود (034/0=P). در زمستان 1/35 درصد، پاییز 7/29 درصد، بهار 9/18 درصد و در تابستان 2/16 درصد از موارد بیماری ثبت شد (05/0<P). شایع‌ترین بیماری‌های شناخته شده شامل عفونت مجرای هوایی فوقانی (46/59 درصد) 22 نفر و سپس اسهال (3/24 درصد) 9 نفر بود و 1/54 درصد بیماران فاقد تب بودند. از میان علائم عصبی شایع‌ترین یافته‌ها به ترتیب ضعف عضلات اندام‌ها (3/97 درصد) 36، لنگش (7/75 درصد) 28 و آتاکسی (8/37 درصد) 14 مورد بودند. شایع‌ترین فرم بیماری نوع دمیلینیزان 9/64 درصد و سپس نوع اکسونال حسی- حرکتی 6/21 درصد و اکسونال حرکتی 5/13 درصد بودند. در نوع دمیلینیزان 79 درصد بیماران به بهبودی کامل رسیدند. استنتاج: در مطالعه حاضر پسران بیش‌تر از دختران به علت سندرم گیلن باره بستری شدند و سن ابتلا در پسران کم‌تر بود. فرم دمیلینیزان بیماری شایع‌ترین فرم آن بود و نیز با بهترین پیش‌آگهی نورولوژیک همراه بود. 2 Background and purpose: Guillain-Barre syndrome (GBS) is an autoimmune disorder that has different clinical and pathologic findings. Its diagnosis is based on clinical findings. This study aimed at investigating the characteristics of the disease in a region in north of Iran. Materials and methods: In this descriptive-analytical study, the records (2008-2018) of children under the age of 15 years old admitted to a third level referral center due to GBS were studied. Demographic and clinical findings, laboratory, electrophysiological, medical history, and treatment records were investigated. Results: During this period, 37 cases of GBS were admitted.  There were 27 (73%) boys (P= 0.005). The median age was lower in boys (4 years) than girls (7 years) (P=0.034). Of these cases, 35.1% were recorded in winter, 29.7% in autumn, 18.9% in spring, and 16.2% in summer (P>0.05). The most common underlying conditions were upper airway infections (59.46%, n=22), followed by diarrhea (24.3%, n=9). Among the cases, there were 54.1% afebrile. The most common neurological findings were muscle weakness (97.3%), limping (75.7%), and ataxia (37.8%). The most common forms of the disease were demyelinating (64.9%), motion-sensory-axonal (21.6%), and motion-axonal (13.5%). In those with demyelinating type, 79% recovered completely. Conclusion: In our study, boys were admitted more often than girls due to GBS, and the age of onset was lower in boys. The demyelinating form of the disease was the most common form which was associated with best neurological prognosis. 34 43 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/21 1398/4/30 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/21 1399/6/31 محمدرضا نوایی فر Mohammad Reza Navaeifar استادیار، مرکز تحقیقات عفونی اطفال، پژوهشکده بیماری های واگیر، بیمارستان بوعلی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران dr.navaifar@gmail.com علی عباسخانیان Ali Abbaskhanian دانشیار،مرکز تحقیقات عفونی اطفال، پژوهشکده بیماری های واگیر، بیمارستان بوعلی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران snali45@yahoo.com مهناز برادران Mahnaz Baradaran دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران baradaranmahnaz@gmail.com Guillain-Barre syndrome children clinical laboratory سندرم گیلن باره کودکان بالینی آزمایشگاهی 1. Kuwabara S. Guillain-Barre syndrome: epidemiology, pathophysiology, and management. Drugs 2004; 64: 597-610.##2. Kliegman RM, Behrman RE, Jenson HB, Stanton BF. Nelson Textbook of Pediatrics 20th ed. 2016.##3. Govoni V, Granieri E. Epidemiology of the Guillain-Barre syndrome. Curr Opin Neurol 2001; 14(5): 605-613.##4. Krauer F, Riesen M, Reveiz L, Oladapo OT, Martinez-Vega R, Porgo TV, et al. Zika virus infection as a cause of congenital brain abnormalities and Guillain–Barré syndrome: systematic review. PLoS Medicine 2017; 14(1): e1002203.##5. Pacheco LD, Saad AF, Hankins GD, Chiosi G, Saade G. Guillain-Barre syndrome in pregnancy. Obstetrics & Gynecology 2016; 128(5): 1105-1110.##6. Asbury A. New concepts of Guillain-Barre syndrome. J Child Neurol 2000; 15: 183-191.##7. Sladky J. Guillain-Barre syndrome in children. J Child Neurol 2004; 19(3): 191-200.##8. Hicks C, Kay B, Worley S, Moodley M. clinical picture of Guillain-Barré syndrome in children in the United States. J Child Neurol 2010; 25(12): 1504-1510.##9. Hui AC, Chow KM, Tang AS, Fu M, Kay R, Wong KS. Electrophysiological, clinical and epidemiological study of Guillain–Barré syndrome in Hong Kong Chinese. J Clin Neurosci 2005; 12(2): 134-136.##10. Momen AA, Shakurnia A. An epidemiological analysis of acute flaccid paralysis in Khuzestan Province, southwest Iran, from 2006 to 2010. Epidemiol Health 2016; 38: e2016030 (Persian).##11. Naeini AE, Ghazavi M, Moghim S, Sabaghi A, Fadaei R. Acute flaccid paralysis surveillance: A 6 years study, Isfahan, Iran. Adv Biomed Res 2015; 4(99): 2277-9175 (Persian).##12. Mazaheri S, Rezaie AA, Hossein Zadeh A. The Ten Years Survey on Clinical and Epidemiologic Features of Guillain-Barre Syndrome in Sina Hospital, Hamadan, Iran. Avicenna Journal of Clinical Medicine 2007; 14(2): 56-60 (Persian).##13. Nasiri J, Ghazavi M, Yaghini O, Chaldavi M. Clinical Features and Outcome of Guillain-Barre Syndrome in Children. Iran J Child Neurol 2018; 12(2): 49-57 (Persian).##14. Amin R, Al-Yaseen S, Rafie SM. Guillain Barre Syndrome: a 20-year study on pediatrics. Feyz Journal of Kashan University of Medical Sciences 2005; 8(4): 63-68 (Persian).##15. Willison HJ, Jacobs BC, van Doorn PA. Guillain-Barre syndrome. Lancet 2016; 388(10045): 717-727.##16. Barzegar M, Toopchizadeh V, Maher MHK, Sadeghi P, Jahanjoo F, Pishgahi A. Predictive factors for achieving independent walking in children with Guillain-Barre syndrome. Pediatr Res 2017; 82(2): 333-339 (Persian).##17. Ashrafzadeh F, Ariamanesh A. Outcome of Guillain-Barre syndrome in children. Iranian Journal of Pediatrics 2005; 15(4): 309-314 (Persian).##18. Karalok ZS, Taskin BD, Yanginlar ZB, Gurkas E, Guven A, Degerliyurt A, et al. Guillain-Barre syndrome in children: subtypes and outcome. Childs Nerv Syst 2018; 34(11): 2291-2297.##19. Barzegar M, Kargar Maher MH, Pour Hosein D, Bonyadi MR. Clinical and Laboratory Features of Childhood Guillain-Barre Syndrome Associated with Campylibacter Jejuni Infection. Pajoohande 2010; 14(6): 307-312 (Persian).##20. Sudulagunta SR, Sodalagunta MB, Sepehrar M, Khorram H, Bangalore Raja SK, Kothandapani S, et al. Guillain-Barre syndrome: clinical profile and management. Ger Med Sci 2015; 21(13): Doc16.##21. Park YS, Lee KJ, Kim SW, Kim KM, Suh BC. Clinical Features of Post-Vaccination Guillain-Barre Syndrome (GBS) in Korea. J Korean Med Sci 2017; 32(7): 1154-1159.##22. Webb K, Venkatesan P. Guillain Barre syndrome associated with bladder instillation of Bacille Calmette Guerin (BCG): JMM Case Rep 2018; 5(8): e005164.##23. Wajih Ullah M, Qaseem A, Amray A. Post Vaccination Guillain Barre Syndrome: A Case Report: Cureus 2018; 10(4): e2511.##24. Esteghamati A, Keshtkar A, Gooya MM, Zahraee M, Dadras MN, Moosavi T. Relationship between Occurrence of Guillan-Barre Syndrome and Mass Campaign of Measles and Rubella Immunization in Iranian 5-14 Years Old Children. Iran J Pediatr 2007; 17(2): 217-223 (Persian).##25. Rahimi jaberi A, Manafi A, Mossallaiepoor A, Ebrahimi Mm, Khazforoosh S, Shirazi zade mehraban S, et al. The Epidemiologic, Clinical and Laboratory Findings of Patients with Guillain Barre´ Syndrome in Southern Iran Since 2007 to 2012. J Fasa Univ Med Sci 2014; 3(4): 343-347 (Persian).##26. Ropper A, Wijdicks E, Truax B. Chapter 6. Guillain-Barré syndrome. Plum F, ed. Contemporary Neurology Series. Philadelphia: FA Davis Company; 1991:57.##27. Zochodne DW. Autonomic involvement in Guillain–Barré syndrome: a review. Muscle & Nerve 1994; 17(10): 1145-1155.##28. Roodbol J, de Wit MY, van den Berg B, Kahlmann V, Drenthen J, Catsman Berrevoets CE, et al. Diagnosis of Guillain-Barre syndrome in children and validation of the Brighton criteria. J Neurol 2017; 264(5): 856-861.##29. Sakakibara R, Uchiyama T, Kuwabara S, Mori M, Ito T, Yamamoto T, et al. Prevalence and mechanism of bladder dysfunction in Guillain–Barré syndrome. Neurourol Urodyn 2009; 28(5): 432-437.##30. Yazdchi M, Mikaeili H, Arami MA, Najmi S, Masourpoor L. Mortality of Guillain-Barre syndrome in intensive care unite. Zahedan Journal of Research in Medical Sciences 2005; 7(4): e94926 (Persian).##31. Barzegar M, Moghaddam A, Bilan N, Topchizadeh V, Pezeshki S. Risk Factors of Respiratory Failure in Children with Guillain Barre syndrome. Med J Tabriz Univ Med Sciences Health Services 2007; 29(1): 17-21 (Persian).##32. Tekgul H, Serdaroglu G, Tutuncuoglu S. Outcome of axonal and demyelinating forms of Guillain-Barre syndrome in children. Pediatr Neurol 2003; 28(4): 295-299.##33. Korinthenberg R, Mönting JS. Natural history and treatment effects in Guillain-Barré syndrome: a multicentre study. Arch Dis Child 1996; 74(4): 281-287.##34. Raphael JC, Chevret S, Hughes RA, Annane D. Plasma exchange for Guillain-Barre syndrome. Cochrane Database Syst Rev 2012; 11(7): CD001798.##35. Hughes RA, Swan AV, van Doorn PA. Intravenous immunoglobulin for Guillain-Barre syndrome. Cochrane Database Syst Rev 2014; 19(9): CD002063.##36. Xiao J, Simard AR, Shi FD, Hao J. New strategies in the management of Guillain-Barre syndrome. Clin Rev Allergy Immunol 2014; 47(3): 274-488.## ##

تاثیر آموزش بازخورد محور بر تبعیت از درمان در بیماران سندرم کرونری حاد: یک مطالعه نیمه تجربی Effect of Teach- Back on Treatment Adherence in Patients with Acute Coronary Syndrome: A Semi-Experimental Study 1 1 سابقه و هدف: بیماران مبتلا به سندرم کرونری حاد به علت عدم تبعیت از درمان در معرض عود بیماری و پیشرفت ناتوانی هستند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش بازخوردمحور بر تبعیت از درمان بیماران با سندرم کرونری حاد انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه نیمه تجربی که درسال 1398 انجام شد، 70 بیمار با سندرم کرونری حاد در بخش‌های قلب بیمارستان‌های آموزشی زاهدان با نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. ابزار مطالعه پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه تبعیت از درمان ضیایی بود. مداخله به صورت آموزش بازخوردمحور طی سه جلسه انفرادی 45-30 دقیقه ای و به صورت یک روز در میان و از 24 ساعت بعد از پذیرش بیمار انجام شد. یک و سه ماه بعد از مداخله، ابزار تبعیت از درمان در مورد هر دو گروه تکمیل شد. سپس داده‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نمره تبعیت از درمان بیماران گروه مداخله یک ماه بعد از مداخله 98/12±22/56 بود که سه ماه بعد به 51/11±22/61 افزایش یافت و این افزایش معنی‌دار بود (05/0< P). در گروه کنترل میانگین نمره تبعیت از درمان در اندازه‌گیری یک ماه بعد 64/11±97/46 و سه ماه بعد 36/12±61/45 بود و تفاوت نمره یک و سه ماه بعد از مداخله معنی‌دار بود، اما میانگین نمره تبعیت از درمان کاهش یافته بود (04/0= P). استنتاج: آموزش بازخوردمحور می‌تواند باعث بهبود تبعیت از درمان بیماران سندرم کرونری حاد شود و پرستاران می‌توانند از این شیوه آموزشی در جهت ارتقاء تبعیت و متعاقبا بهبود پیامدهای بیماری استفاده نمایند.   شماره ثبت کارآزمایی بالینی : 1N20190311043013IRCT   2 Background and purpose: Patients with acute coronary syndrome suffer from relapse and progression of disability due to poor adherence to treatment plans. The current study aimed to determine the effect of teach-back on treatment adherence in patients with acute coronary syndrome. Materials and methods: A semi-experimental study was carried out in 70 patients with acute coronary syndrome in cardiac care units in educational hospitals of Zahedan, Iran, 2019. The patients were selected by convenience sampling and randomly assigned into intervention group or control group. Demographic information questionnaire and treatment adherence questionnaire developed by Ziaee were used. The intervention group received individual trainings based on teach-back method during three sessions of 30-45 min, every other day, 24 hr after admission to hospital. Treatment adherence questionnaire was completed for both groups, one and three months after the intervention. Data analysis was performed in SPSS V21. Results: In intervention group, treatment adherence score was 56.22 ± 12.98 one month after the intervention, which increased to 61.22 ± 11.51 after three months (P<0.05). In control group, the mean score for treatment adherence was 46.97 ± 11.64 after one month and 45.61 ± 12.36 after three months post-intervention, respectively (P=0.04), and the score significantly decreased. Conclusion: Teach-back training can improve treatment adherence in patients with acute coronary syndrome and nurses can use this method to promote adherence and subsequently improve disease outcomes.   (Clinical Trials Registry Number: IRCT20190311043013N1) 44 55 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/23 1399/3/3 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/5 1399/5/15 حمیدرضا عزیزی Hamid Reza Azizi کارشناس ارشد پرستاری مراقبت های ویژه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران ایران hamid9511111@gmail.com نازنین یوسفیان میاندآب Nazanin Yousefian Miandoab مربی، گروه پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران ایران n.yoosefian@yahoo.com فریبا یعقوبی نیا Fariba Yaghoubinia دانشیار، گروه پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری جامعه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران ایران yaghoubinia@gmail.com teach-back training treatment adherence acute coronary syndrom آموزش بازخوردمحور تبعیت از درمان سندرم کرونری حاد 1. Khodadadi A, Sayadi A, Smaeli H. Evolution of Knowledge of the principles of self care in acute coronary syndrome patients admitted to Aliebn Abitaleb Rafsanjan university hospital during 2009. Journal of Community Health 2017; 5(1): 8-16 (Persian).##2. Koohi F, Salehiniya h, Mohammadian HA. Trends in mortality from cardiovascular disease in Iran from 2006-2010. Journal of Sabzevar University of Medical Sciences 2015; 22(4): 630-638 (Persian).##3. Shahsavari S, Nazari F, Karimyar Jahromi M, Sadeghi M. Epidemiologic study of hospitalized cardiovascular patients in Jahrom hospitals in 2012-2013. Iranian Cardiac Nurses Society 2013; 2(2): 14-21 (Persian).##4. Lane D, Carroll D, Ring C, Beevers DG, Lip GY. Mortality and quality of life 12 months after myocardial infarction: effects of depression and anxiety. Psychosom Med 2001; 63(2): 221-230.##5. Niakan M, Paryad E, Shekholeslam F, Kazemnezhad Leili E, Assadian Rad M, Bonakdar HR, et al. Self care behaviors in patients after myocardial infarction. J Holist Nurs Midwifery 2013; 23(2): 63-70 (Persian).##6. Zakerimoghadam M, Ebrahimi S, Shahsavari H, Haghani H. The effect of self-management program after discharging on therapeutic adherence in patient with ischemic heart disease. Iranian Journal Nursing Research 2016; 11(1): 17-24 (Persian).##7. Kosobucka A, Michalski P, Pietrzykowski Ł, Kasprzak M, Obońska K, Fabiszak T, et al. Adherence to treatment assessed with the Adherence in Chronic Diseases Scale in patients after myocardial infarction. Patient Prefer Adher 2018; 12: 333-340.##8. Dehghanzadeh S, Jafaraghaee F, Shishegaran M. Compliance and associated factors in patients with chronic heart failure. Iranian Journal Nursing Research 2015; 9(4): 36-46 (Persian).##9. Kamrani F, Nikkhah S, Borhani F, Jalali M, Shahsavari S, Nirumand-Zandi K. The effect of patient education and nurse-led telephone follow-up (telenursing) on adherence to treatment in patients with acute coronary syndrome. Iranian Cardiac Nurses Society 2015; 4(3): 16-24 (Persian).##10. Pang SK, Ip WY, Chang AM. Psychosocial correlates of fluid compliance among Chinese haemodialysis patients. Journal of Advanced Nursing 2001; 35(5): 691-698.##11. Marcum ZA, Sevick MA, Handler SM. Medication nonadherence: a diagnosable and treatable medical condition. JAMA 2013; 309(20): 2105-2106.##12. Dianati M, Mahdavi Nejad B, Taghadosi M. Medication adherence rate and related factors in patients with acute coronary syndrome after discharge from Shahid Beheshti Hospital in Kashan during 2017-2018. Feyz 2019; 23(2): 201-208 (Persian).##13. Shidfar M, Hosseini M, Shojaei Zadeh D, Asasi N, Majlesi F, Nazemi S. Effectiveness of an educational program on knowledge and attitudes of angina patients in Mashhad, Iran: Results of an intervention. J Birjand Univ Med Sci 2007; 14(1): 9-15 (Persian).##14. Ghotbi N. Seyed Bagher Maddah S, Dalvandi A, Arsalani N, Farzi M. The effect of education of self care behaviors based ##on family-centered empowerment model in type II diabetes. Advances in Nursing & Midwifery 2014; 23(83): 35-42 (Persian).##15. Dinh TTH, Bonner A, Clark R, Ramsbotham J, Hines S. The effectiveness of the teach-back method on adherence and self-management in health education for people with chronic disease: a systematic review. JBI Database System Rev Implement Rep 2016; 14(1): 210-247.##16. Karimi Moonaghi H, Dalir Z. Teach Back Method for Patient Education. Strides in Development of Medical Education 2017; 13(6): 640-643 (Persian).##17. Ghanbari A, Nourozi TK, Dalvandi A, Kavari SH, Noroozi M. Effect of an educational program based on the teach-back method on adherence to treatment regimen in dialysis patients with end stage renal disease referred to Sina Hospital during 2015-2016. Iran J Rehabil Res Nurs 2017; 4(1): 24-30 (Persian).##18. Brown MM, Mack KM, Guzzetta CE, Tefera E. The feasibility of using teach-back to reinforce discharge instructions and its influence on the number of 30-day readmissions of heart failure patients. Heart Lung 2014; 43(4): 379.##19. Kassab Y, Hassan Y, Aziz NA, Ismail O, AbdulRazzaq H. Patients’ adherence to secondary prevention pharmacotherapy after acute coronary syndromes. Int J Clin Pharm 2013; 35(2): 275-280.##20. Heydari A, Ziaee ES, Ebrahimzade S. The frequency of rehospitalization and its contributing factors in patient with cardiovascular diseases hospitalized in selected hospitals in Mashhad in 2010. Horizon Med Sci 2011; 17(2): 65-71 (Persian).##21. Dastoom M, Elahi N, Baraz S, Latifi SM. The effects of group education with the teach-back method on hospital readmission rates of heart failure patients. Jundishapur J Chronic Dis Care 2016; 5(1): e30377 (Persian).##22. Moeini M, Khajavi A, Shafiei D. The Impact of a Web-Based Family-Oriented Supportive Education Program in Adher-ence to Treatment of The Heart Failure Patients After Discharge From Hospital; A Randomized Clinical Trial. J Clin Nurs Midwife 2018; 7(4): 286-295 (Persian).##23. Rosvall M, Engström G, Hedblad B, Janzon L, Berglund G. The role of preclinical atherosclerosis in the explanation of educational differences in incidence of coronary events. Atherosclerosis 2006; 187(2): 251-256.##24. Hardarson T, Gardarsdottir M, Gudmundsson KT, Thorgeirsson G, Sigvaldason H, Sigfusson N. The relationship between educational level and mortality. The Reykjavik Study. J Intern Med 2001; 249(6): 495-502.##25. Nasiri A, Poodineh moghadam M. Effect of an educational plan based on Teach Back method on hemodialysis patients' self care deficits. Mod Care J 2012; 9: 344-354 (Persian).##26. Pistoria M, Peter D, Robinson P, Jordan K, Lawrence S. Using teach back to reduce readmission rates in hopitalized heart failure patients. Lehigh Valley Health Network, LVHN Scholarly works. Pensilvania US, 2012.##27. Dalir Z, Reihani Z, Mazlom SR, Vakilian F. Effect of training based on teach back method on self-care in patients with heart failure. J Mazandaran Univ Med Sci 2016; 25(134): 209-220 (Persian).##28. Chow CK, Thiagalingam A, Santo K, Kok C, Thakkar J, Stepien S, et al. TEXT messages to improve MEDication adherence and Secondary prevention (TEXTMEDS) after acute coronary syndrome: a randomised clinical trial protocol. BMJ Open 2018; 8(1): e019463.##29. Slater B, Dalawari P, Huang Y. Does the teach-back method increase patient recall of discharge instructions in the emergency department? Ann Emerg Med 2013; 62(4): S20.##30. White M, Garbez R, Carroll M, Brinker E, Howie Esquivel J. Is “teach-back” associated with knowledge retention and hospital readmission in hospitalized heart failure patients? J Cardiovasc Nurs 2013; 28(2): 137-146.##31. Incorvaia C, Riario Sforza G. Effect of patient education on adherence to drug treatment for chronic obstructive pulmonary disease. Ann Thorac Med 2011; 6(4): 242-243.##32. Kandula NR, Malli T, Zei CP, Larsen E, Baker DW. Literacy and retention of information after a multimedia diabetes education program and teach-back. J Health Commun 2011; 16(suppl 3): 89-102.##33. Atak N, Köse K, Gürkan T. The impact of patient education on Diabetes Empowerment Scale (DES) and Diabetes Attitude Scale (DAS-3) in patients with type 2 diabetes. Turk J Med Sci 2008; 38(1): 49-57.## ##

پیش بینی رفتارهای پیشگیرانه از کووید-19 بر اساس سازه های مدل اعتقاد بهداشتی (HBM): مطالعه مبتنی بر اینترنت در جمعیت استان مازندران Predicting Covid-19 Preventive Behaviors Based on Health Belief Model: An Internet-Based Study in Mazandaran Province, Iran 1 1 سابقه و هدف: کووید-19 یک بیماری عفونی است که بر اثر ویروس کرونای جدید، ایجاد می‌شود و پاندمی آن موجب مرگ و میر و خسارات زیادی در دنیا شده است. این پژوهش با هدف تعیین پیش‌بینی‌کنندگی سازه‌های مدل اعتقاد بهداشتی در انجام رفتارهای پیشگیرانه از کووید ۱۹ در استان مازندران انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی (مقطعی) بر روی 400 نفر از مردم استان مازندران با سن 18 سال و بالاتر در سال 1399 انجام شد. نمونه‌ها به صورت دردسترس و از طریق رسانه‌های اجتماعی جمع‌آوری شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر الگوی اعتقاد بهداشتی به صورت آنلاین جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از محاسبه فراوانی، میانگین، انحراف معیار، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته‌ها: بین رفتارهای پیشگیرانه از کووید-19 و سازه‌های حساسیت (2/0=r ، 000/0P=)، منافع (127/0=r ، 011/0P=)، موانع (189/0= r ، 000/0P=) و خودکارآمدی (302/0= r ، 000/0P=) همبستگی مثبت و معنی‌داری مشاهد شد. سازه‌های الگوی اعتقاد بهداشتی در مجموع توانستند 26 درصد از واریانس رفتارهای پیشگیرانه از بیماری کووید-19 را پیش‌بینی‌ کنند که سازه خودکارآمدی(220/0= β) قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود. استنتاج: بر اساس نتایج، نقش پیش‌بینی‌کنندگی مفهوم خودکارآمدی را برای رفتارهای پیشگیری‌کننده از کووید-19 بر طبق الگوی اعتقاد بهداشتی تایید می‌کند، بنابراین از شیوه‌های افزایش خودکارآمدی از قبیل ترغیب کلامی، افزایش آگاهی نسبت به توانایی‌های افراد و ارائه الگوهای مناسب برای آن‌ها می‌توان به عنوان عوامل ارتقادهنده رفتارهای پیشگیرانه از کووید-19 استفاده کرد. 2 Background and purpose: Coronavirus disease (COVID-19) is an infectious disease caused by the new corona virus. The disease has led to high death toll and extensive damage throughout the world. The aim of this study was to determine the predictors of COVID-19 preventive behaviors in Iranian population based on the Health Belief Model. Materials and methods: A descriptive-analytical cross-sectional study was carried out in 400 individuals older than 18 years of age in Mazandaran Province, Iran 2020. They were selected using convenience sampling in social networks. Data were collected by a researcher-made scale based on Health Belief Model. Data analysis was done applying Pearson correlation coefficient and linear regression. Results: There were significant positive correlations between preventive behaviors of COVID-19 and perceived susceptibility (r=0.2, P=0.000), perceived benefits (r=0.127, P=0.011), perceived barriers (r=0.189, P=0.000), and perceived self-efficacy (r=0.302, P=0.000). The Health Belief Model constructs predicted 26% of variance for preventive behaviors of COVID-19, among which, perceived self-efficacy (β=0.220) was the most powerful predictor. Conclusion: This study confirmed the predictive role of self-efficacy in COVID-19 preventive behaviors according to the Health Belief Model. Thus, providing ways to increase self-efficacy such as verbal persuasion, increasing awareness about people abilities, and providing them with suitable models could promote preventive behaviors toward COVID-19. 56 66 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/27 1399/5/6 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/27 1399/7/6 مریم خزائی پول Maryam Khazaee-Pool . استادیار، گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران khazaie_m@yahoo.com شکوه شهروسوند Shokoh Shahrousvand دانشجوی کارشناسی ارشد اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران sh.shahrusvand@gmail.com سید ابوالحسن نقیبی Seyed Abolhassan Naghibi . استادیار، گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران anaghibi1345@yahoo.com COVID-19 Coronavirus Health Belief Model preventive behavior کووید-19 ویروس کرونا الگوی اعتقاد بهداشتی رفتارهای پیشگیرانه 1. World Health Organization (WHO). Risk communication and community engagement readiness and response to coronavirus disease (COVID-19): interim guidance, WHO; 2020. Available from: https://apps.who.int/iris/ bitstream/handle/10665/331513/WHO-2019-nCoV-RCCE-2020.2-eng.pdf. Accessed May 2, 2020.##2. World Health Organization (WHO). Coronavirus disease 2019 (COVID-19)-WHO; 2020 Available from: https://www.who.int/docs/ default-source/coronaviruse/situation-reports/ 20200430-sitrep-101-covid-19.pdf?sfvrsn= 2ba4e093_2. Accessed May 2, 2020.##3. Covid CD, Team R. Severe outcomes among patients with coronavirus disease 2019 (COVID-19)—United States, February 12–March 16, 2020. MMWR Morb Mortal Wkly Rep 2020; 69(12): 343-346.##4. World Health Organization. Coronavirus disease 2019 (COVID-19): Situation report, 72. 2020. Available from: https://apps.who. int/iris/bitstream/handle/10665/331685/nCoVsitrep01Apr2020-eng.pdf. Accessed May 2, 2020.##5. Lauer SA, Grantz KH, Bi Q, Jones FK, Zheng Q, Meredith HR, Azman AS, Reich NG, Lessler J. The incubation period of coronavirus disease 2019 (COVID-19) from publicly reported confirmed cases: estimation and application. Ann Intern Med 2020; 172(9): 577-582.##6. Turista DD, Islamy A, Kharisma VD, Ansori AN. Distribution of COVID-19 and phylogenetic tree construction of SARS-CoV-2 in Indonesia. J Pure Appl Microbiol 2020; 14(Suppl 1): 1035-1042.##7. Takian A, Raoofi A, Kazempour-Ardebili S. COVID-19 battle during the toughest sanctions against Iran. Lancet 2020; 395(10229): 1035-1036.##8. Movahed E, Arefi Z, Ameri M. The effect of health belief model-based training (HBM) on self-medication among the male high school students. Iran J Health Educ Health Promot 2014; 2(1): 65-72 (Persian).##9. Fallahi A, Mahdavifar N, Ghorbani A, Mehrdadian P, Mehri A, Joveini H, Shahrabadi R. Public Knowledge, Attitude and Practice regarding Home Quarantine to Prevent COVID-19 in Sabzevar city, Iran. Journal Mil Med 2020; 22(6): 580-588 (Persian).##10. Kwok KO, Li KK, Chan HH, Yi YY, Tang A, Wei WI, Wong SY. Community responses during early phase of covid-19 epidemic, Hong Kong. Emerg Infect Dis 2020; 26(7): 3210-3201.##11. Lin Y, Hu Z, Alias H, Wong LP. Influence of mass and social media on psychobehavioral responses among medical students during the downward trend of COVID-19 in Fujian, China: Cross-Sectional study. Journal of Medical Internet Research 2020; 22(7): e19982. ##12. Jose R, Narendran M, Bindu A, Beevi N, Manju L, Benny PV. Public perception and preparedness for the pandemic COVID 19: A Health Belief Model approach. Clinical Epidemiology and Global Health 2020.##13. Raamkumar AS, Tan SG, Wee HL. Use of Health Belief Model–Based Deep Learning Classifiers for COVID-19 Social Media Content to Examine Public Perceptions of Physical Distancing: Model Development and Case Study. JMIR Public Health and Surveillance 2020; 6(3): e20493.##14. Clark C, Davila A, Regis M, Kraus S. Predictors of COVID-19 voluntary compliance behaviors: An international investigation. Global Transitions 2020; 2: 76-82.##15. Li Q, Guan X, Wu P, Wang X, Zhou L, Tong Y, et al. Early transmission dynamics in Wuhan, China, of novel coronavirus–infected pneumonia. N Engl J Med 2020; 382(13): 1199-1207.##16. Weinstein ND. Perceived probability, perceived severity, and health-protective behavior. Health Psychology 2000; 19(1): 65-74.##17. Seale H, McLaws ML, Heywood AE, Ward KF, Lowbridge CP, Van D, et al. The community's attitude towards swine flu and pandemic influenza. Med J Aust 2009; 191(5): 267-269.##18. Qian M, Wu Q, Wu P, Hou Z, Liang Y, Cowling BJ, et al. Psychological responses, behavioral changes and public perceptions during the early phase of the COVID-19 outbreak in China: a population based cross-sectional survey. MedRxiv 2020.## ##

عوامل مادری و مداخلات زایمانی پیش بینی کننده دیستوشی شانه Maternal Factors and Labor Interventions Predicting Shoulder Dystocia 1 1  سابقه و هدف: دیستوشی شانه یک اورژانس مامایی است و با شناسایی عوامل پیش‌بینی‌کننده آن می‌توان اقدامات کارآمدتری جهت پیشگیری عوارض ناشی از دیستوشی انجام داد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط عوامل مادری و مداخلات حین زایمان با دیستوشی شانه انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی 6520 پرونده زایمان سال‌های 97-96 در بیمارستان شهیدان مبینی شهر سبزوار مورد بررسی قرار گرفت. مقایسه بین دو گروه با (212 زایمان) و بدون دیستوشی شانه (6308 زایمان) انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها چک لیست محقق ساخته بود. نمونه‌گیری به روش سرشماری بر روی کلیه زایمان‌های واژینال 37 تا 42 هفته با پرزانتاسیون سفالیک انجام شد. آنالیز داده‌ها با استفاده از آزمون‌های من‌ویتنی، کای‌دو و رگرسیون لجستیک انجام شد. یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان داد که میانگین سن (001/0> P)، شاخص توده بدنی (001/0> P)و وزن مادر (002/0=P)، لیبر خودبخود (001/0>P)، تقویت زایمان با اکسی‌توسین (001/0 =P) و واکیوم (001/0> P) تفاوت آماری معنی‌داری در دو گروه با و بدون دیستوشی شانه دارند. در آنالیز رگرسیون لجستیک چندگانه تنها فاکتور خطر مستقل دیستوشی شانه، واکیوم (52/2=OR، 95 درصد فاصله اطمینان: 978/3-596/1، 001/0>P) بود. استنتاج: براساس یافته‌های مطالعه می‌توان دیستوشی شانه را در زایمان‌های انجام شده با واکیوم پیش‌بینی نمود. بنابراین با کاهش انجام زایمان واژینال با واکیوم و استفاده از روش‌های جایگزین مانند سزارین می‌توان از عارضه زایمانی دیستوشی شانه پیشگیری نمود. 2  Background and purpose: Shoulder dystocia is an obstetrics emergency which could be prevented by identifying its predictors and taking effective measures. The aim of this study was to determine the relationship between maternal factors and interventions for shoulder dystocia. Materials and methods: In this descriptive correlational study, we studied 6520 delivery files in a hospital in Sabzevar, Iran 2017-2018. All vaginal deliveries at 37-42 weeks with cephalic presentation were investigated and data of deliveries with shoulder dystocia (n=212) and without this condition (n=6308) were extracted using a researcher-made checklist. Mann-Whitney, Chi-square and logistic regression were applied for data analysis. Results: Findings showed significant differences between the two groups in mean age (P<0.001), body mass index (P<0.001), maternal weight (P=0.002), spontaneous labor (P<0.001), oxytocin augmentation (P=0.001), and vacuum extraction (P<0.001). In multiple logistic regression analysis, the only independent risk factor for shoulder dystocia was vacuum extraction (OR= 2.52, 95% CI: 1.596-3.978, P<0.001). Conclusion: According to this study, shoulder dystocia can be predicted in vacuum-assisted vaginal deliveries which could be prevented by reducing this procedure and using alternative methods such as Caesarean section. 67 75 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/19 1399/2/30 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/25 1399/6/4 صدیقه سادات کاظمی نیا Sedighe sadat Kazemi nia کارشناسی ارشد آموزش مامایی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران ایران kazemigh60@gmail.com رقیه رحمانی بیلندی Roghayeh Rahmani Bilandi استادیار گروه مامایی، مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران ایران roghaiehrahmany@yahoo.com فاطمه هادی زاده طلاساز Fatemeh Hadizadeh-Talasaz استادیار گروه مامایی، مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران ایران shahnazhadizadeh@yahoo.com حسین نظامی Hosein Nezami دانشجوی دکترای آمار زیستی، گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران ایران nezamih921@gmail.com shoulder dystocia labor dystocia risk factors دیستوشی شانه زایمان سخت فاکتورهای خطر 1. Rahimikian F, Moddares M. Graphic analysis of labor progression. Hayat 2005; 11(2): 97-106 (Persian).##2. Filippi V, Chou D, Ronsmans C, Graham W, Say L. Levels and causes of maternal mortality and morbidity. Reproductive, Maternal, Newborn, and Child Health 2016; 51.##3. Moni S, Lee C, Goffman D. Shoulder Dystocia: Quality, Safety, and Risk Management Considerations. Clin Obstet Gynecol 2016; 59(4): 841-852.##4. Ouzounian JG. Shoulder Dystocia: Incidence and Risk Factors. Clin Obstet Gynecol 2016; 59(4): 791-794.##5. Anderson JE. Complications of labor and delivery: shoulder dystocia. Prim Care 2012; 39(1): 135-144.##6. Gurewitsch ED, Allen RH. Reducing the risk of shoulder dystocia and associated brachial plexus injury. Obstet Gynecol Clin North Am 2011; 38(2): 247-269, x.##7. Tsur A, Sergienko R, Wiznitzer A, Zlotnik A, Sheiner E. Critical analysis of risk factors for shoulder dystocia. Arch Gynecol Obstet 2012; 285(5): 1225-1229.##8. Parantainen J, Palomaki O, Talola N, Uotila J. Clinical and sonographic risk factors and complications of shoulder dystocia - a case-control study with parity and gestational age matched controls. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2014; 177: 110-114.##9. Moons KG, Royston P, Vergouwe Y, Grobbee DE, Altman DG. Prognosis and prognostic research: what, why, and how? BMJ 2009; 338: b375.##10. Mansor A, Arumugam K, Omar SZ. Macrosomia is the only reliable predictor of shoulder dystocia in babies weighing 3.5 kg or more. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2010; 149(1): 44-46. ##11. Cheng YK, Lao TT, Sahota DS, Leung VK, Leung TY. Use of birth weight threshold for macrosomia to identify fetuses at risk of shoulder dystocia among Chinese populations. Int J Gynaecol Obstet 2013; 120(3): 249-253. ##12. Larson A, Mandelbaum DE. Association of head circumference and shoulder dystocia in macrosomic neonates. Matern Child Health J 2013; 17(3): 501-504.##13. Gupta M, Hockley C, Quigley MA, Yeh P, Impey L. Antenatal and intrapartum prediction of shoulder dystocia. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2010; 151(2): 134-139.##14. Mazouni C, Porcu G, Cohen‐Solal E, Heckenroth H, Guidicelli B, Bonnier P, et al. Maternal and anthropomorphic risk factors for shoulder dystocia. Acta Obstet Gynecol Scand 2006; 85(5): 567-570.##15. Christie LR, Harriott JA, Mitchell SY, Fletcher HM, Bambury IG. Shoulder dystocia in a Jamaican cohort. Int J Gynaecol Obstet 2009; 104(1): 25-27.##16. Cunningham F, Leveno K, Bloom S, Spong CY, Dashe J. Williams obstetrics, 25th ed: Mcgraw-hill; 2018.##17. Ouzounian JG, Korst LM, Sanchez M, Chauhan S, Gherman RB, Opper N, et al. Clinical Risk Factors Do Not Predict Shoulder Dystocia. J Reprod Med 2016; 61(11-12): 575-580.##18. Overland EA, Vatten LJ, Eskild A. Pregnancy week at delivery and the risk of shoulder dystocia: a population study of 2,014,956 deliveries. BJOG 2013; 121(1): 34-41.##19. Revicky V, Mukhopadhyay S, Morris EP, Nieto JJ. Can we predict shoulder dystocia? Arch Gynecol Obstet 2011; 285(2): 291-295.##20. Overland EA, Vatten LJ, Eskild A. Risk of shoulder dystocia: associations with parity and offspring birthweight. A population study of 1 914 544 deliveries. Acta Obstet Gynecol Scand 2012; 91(4): 483-488.##21. Robinson H, Tkatch S, Mayes DC, Bott N, Okun N. Is maternal obesity a predictor of shoulder dystocia? Obstet Gynecol 2003; 101(1): 24-27.##22. Burkhardt T, Schmidt M, Kurmanavicius J, Zimmermann R, Schaffer L. Evaluation of fetal anthropometric measures to predict the risk for shoulder dystocia. Ultrasound Obstet Gynecol 2014; 43(1): 77-82.##23. Sheiner E, Levy A, Hershkovitz R, Hallak M, Hammel RD, Katz M, et al. Determining factors associated with shoulder dystocia: a population-based study. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2006; 126(1): 11-15.## ##

الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی باکتری های جدا شده از صفحه کلید دستگاه های خودپرداز شهر ساری Antibiotic Resistance Pattern of Bacteria Isolated from Automated Teller Machines in Sari, Iran 1 1  سابقه و هدف: امروزه با گسترش استفاده از دستگاه‌های خودپرداز، احتمال آلوده شدن دست در اثر تماس با سطوح دستگاه افزایش یافته است، لذا بر آن شدیم تا این مطالعه را با هدف بررسی فراوانی آلودگی باکتریایی صفحه کلید دستگاه‌های خود پرداز شهر ساری و الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی باکتری‌های جداشده از آن ها انجام دهیم. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، از 200 صفحه کلید دستگاه خودپرداز شهر ساری در مدت زمان 3 ماه در سال 1398 به وسیله سوآب استریل نمونه‌گیری انجام و به آزمایشگاه منتقل شد. نمونه‌ها در محیط TSB تلقیح و بعد از 24 ساعت انکوباسیون در دمای 37 درجه سانتی‌گراد، بر روی محیط‌های کشت اختصاصی جامد کشت و انکوبه شدند. سپس باکتری‌های ایزوله شده شناسایی و الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی آن‌ها به روش دیسک آگار دیفیوژن بررسی شدند. یافته‌ها: آلودگی باکتریایی در 97 درصد نمونه‌های تهیه شده مشاهده شد، بیش‌ترین فراوانی باکتری‌های جدا شده مربوط به کلبسیلا پنومونیه (08/36 درصد) و کم‌ترین آن‌ها مربوط به باسیلوس سرئوس (54/1 درصد) بود. در مورد کلبسیلا پنومونیه، بیش‌ترین میزان مقاومت (42/91 درصد) در مقابل تتراسایکلین و کم‌ترین میزان مقاومت (85/2 درصد) نسبت به ایمی پنم مشاهده شد. استنتاج: ضدعفونی کردن منظم صفحه کلید خودپرداز نقش به‌سزایی در کاهش آلودگی باکتریایی آن دارد. همچنین با توجه به افزایش مقاومت آنتی‌بیوتیکی باکتری‌های جدا شده، می‌توان با نظارت دقیق‌تر بر سیاست‌های مصرف آنتی‌بیوتیک گامی مهم در مبارزه با این مشکل برداشت. 2  Background and purpose: Nowadays, widespread use of automated teller machines (ATMs), has increased the possibility of contamination of hands due to contact with the surfaces of these devices. This study aimed to investigate the prevalence of bacterial contamination and antibiotic resistance pattern of the isolated bacteria from the keyboard of these devices in Sari, north of Iran. Materials and methods: In this descriptive-analytic study, the keyboards of 200 ATMs were sampled by sterile swab and transferred to the laboratory. The samples were inoculated in TSB medium and, after 24 hours of incubation at 37 ° C, were cultured on specific solid media and incubated. Then, the isolated bacteria were identified and their antibiotic resistance pattern was examined by disk agar diffusion method. Results: Bacterial contamination was observed in 97% of the samples. Klebsiella pneumoniae was the most frequent identified bacteria (36.08%), while Bacillus cereus was the least frequent bacteria (1.54%). K. pneumoniae showed a high resistance rate against Tetracycline (91.42%) and a low resistance rate towards Imipenem (2.85%). Conclusion: Regular disinfection of ATM keyboards has a significant role in reducing and controlling bacterial contamination. Also, due to increased antibiotic resistance of isolated bacteria, it is possible to combat this problem by precise monitoring on the performance of antimicrobial stewardship programs. 76 85 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/17 1399/2/28 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/14 1399/6/24 علیرضا زارع Alireza Zare دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران alirezazare673@yahoo.com شیما کشاورزی Shima Keshavarzi کارشناسی ارشد میکروب شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، شیراز، ایران ایران shima_keshavarzi89@yahoo.com الهام امیری Elham Amiri کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران elham.amiri4564@gmail.com مریم صالحیان Maryam Salehian کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران loverain1977@yahoo.com لیلا احمدیان Leila Ahmadian کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران leila.ahmadian@yahoo.com پریسا چرخی Parisa Charkhi کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران parisacharkhi@yahoo.com حمیدرضا گلی Hamid Reza Goli استادیار، گروه میکروب شناسی و ویروس شناسی، مرکز تحقیقات ایمونوژنتیک، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران goli59@gmail.com automated teller machines keyboard microbial contamination antimicrobial resistance دستگاه خودپرداز صفحه کلید آلودگی باکتریایی مقاومت آنتی بیوتیکی 1. Lopez GU, Gerba CP, Tamimi AH, Kitajima M, Maxwell SL, Rose JB. Transfer efficiency of bacteria and viruses from porous and nonporous fomites to fingers under different relative humidity conditions. App Env Microbiol 2013; 79(18): 5728-5734.##2. Henderson DK. Managing methicillin-resistant staphylococci: a paradigm for preventing nosocomial transmission of resistant organisms. Am J Med 2006; 119(6suppl 1): S45-S52; discussion S62-S70.##3. Movahhed T, Dehghani M, Ghoddusi T. Evaluation of microbial contamination of mobile phones and computer mice and keyboards in a dental school. J Dent Mat Tech 2018; 7(2): 78-82 (Persian).##4. Abdulaziz JM. Determination of Bacterial Contamination, Occurrence and Antimicrobial Susceptibility of Staphylococcus aureus on Commercial Banks Automated Teller Machines (ATMs) in Kaduna Metropolis, Kaduna State, Northwestern Nigeria. EC Vet Sci 2019; 4: 161-174.##5. Nori M, Hashemi T, koti V, Sedehi M, Borujen S. The Study of bacterial contamination status of bank ATM keyboards in Shahrekord. J Ilam Uni Med Sci 2014; 22(2): 112-117 (Persian).##6. Xu Y, Dhaouadi Y, Stoodley P, Ren D. Sensing the unreachable: challenges and opportunities in biofilm detection. Curr Opin Biotech 2020; 64: 79-84.##7. Acharjee M, Akter T, Tabassum N, Rahaman MM, Noor R. Prevalence of Methicillin and Vancomycin resistant Staphylococcus aureus on the touch screen of automated teller machines in Dhaka city. Bangladesh J Microbiol 2019; 36(1): 23-27.##8. Sedighi I, Alikhani MY, Ramezani S, Nazari M, Nejad ASM. Bacterial contamination of mobile phones of health care providers in a teaching hospital in Hamadan Province, Iran. Arch Clin Infect Dis 2015; 10(2): e22104 (Persian).##9. Al-Ghamdi A, Ashshi SAA, Faidah H, Shukri H, Jiman-Fatani A. Bacterial contamination of computer keyboards and mice, elevator buttons and shopping carts. African J Microbiol Res 2011; 5(23): 3998-4003.##10. Nicas M, Best D. A study quantifying the hand-to-face contact rate and its potential application to predicting respiratory tract infection. J Occup Env Hyg 2008; 5(6): 347-352. ##11. Kwok YLA, Gralton J, McLaws M-L. Face touching: a frequent habit that has implications for hand hygiene. Am J Infect Cont 2015; 43(2): 112-114. ##12. Agu RC, Osondu-Anyanwu C, Nwachukwu AA. Isolation and Identification of Microorganisms Associated with Automated Teller Machines in Calabar Metropolis. J Adv Bio Biotech 2018; 18(3): 1-7. ##13. Mahmoudi H, Arabestani MR, Alikhani MY, Sedighi I, Kohan HF, Molavi M. Antibiogram of bacteria isolated from automated teller machines in Hamadan, West Iran. GMS Hyg Infect Cont 2017; 12: Doc03 (Persian).##14. Onuoha SC, Fatokun K. Bacterial contamination and public health risk associated with the use of Banks’ Automated Teller Machines (ATMs) in Ebonyi State, Nigeria. American J Pub Health Res 2014; 2(2): 46-50. ##15. Tille P. Bailey & Scott's diagnostic microbiology-e-book: Elsevier Health Sciences; 2015. ##16. Wayne P.A. In C. Performance standards for antimicrobial susceptibility testing: Clinical and Laboratory Standards Institute. 2018.##17. Barbosa JIB, Da Conceição Pereira Albano H, Silva FF, Teixeira PCM. Microbial contamination of main contact surfaces of Automated Teller Machines from Metropolitan Area of Porto. Int J Env Studies 2019; 77(2): 208-221. ##18. Nori M, Sedehi M. The Study of bacterial contamination status of bank ATM keyboards in Shahrekord. Sci J Ilam Uni Med Sci 2014; 22(2): 112-117 (Persian).##19. Tekerekoğlu MS, Yakupogullari Y, Otlu B, Duman Y, Gucluer N. Bacteria found on banks’ automated teller machines (ATMs). Afr J Microbiol Res 2013; 7(16): 1619-1621. ##20. Reynolds KA, Watt PM, Boone SA, Gerba CP. Occurrence of bacteria and biochemical markers on public surfaces. Int J Env Health Res 2005; 15(3): 225-234.##21. Nagajothi J, Jeyakumari D, Vigneshwaran S, Kumar RP, Bharatwaj R, Bagyalakshmi R. Study of prevalence of microbial contamination with its antibiotic resistance pattern in automated teller machine in and around Puducherry, India. J Earth, Env Health Sci 2015; 1(1): 27-31. ##22. Glenn A, Enzo A P. Microbial contamination of computer Keyboards in a university setting. Am J Infect Cont 2009; 37(6): 507-509. ##23. Nworie O, Mercy M, Chukwudi A, Oko I, Chukwudum SO, Agah VM, et al. Antibiogram of bacteria isolated from automated teller machines within abakaliki metropolis. American J Infect Dis 2012; 8(4): 168-174. ##24. Kim SJ, Chang J, Rimal B, Yang H, Schaefer J. Surface proteins and the formation of biofilms by Staphylococcus aureus. Biochim Biophys Acta (BBA)-Biomem. 2018; 1860(3): 749-756.## ##

تغییرات وریدی پوستی به‌دنبال درمان شکستگی تیبیا و عوامل موثر بر آن Intravenous Skin Changes Following Treatment of Tibial Fracture and Associated Factors 1 1  سابقه و هدف: شکستگی‌های دیستال استخوان تیبیا در شرایط بد پوست، بافت نرم و جریان ضعیف خون، احتمال بروز عوارض پوستی وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات وریدی پوستی بدنبال درمان شکستگی تیبیا و عوامل موثر بر آن بود. مواد و روش‌ها: مطالعه مقطعی بر روی140 بیمار(103 مرد، 37 زن)، با شکستگی تیبیا که از سال 1396-1391 با یکی از روش‌های اینترامدولاری نیل، پلاک و یا اکسترنال فیکساتور در بیمارستان شهید بهشتی بابل درمان شدند، انجام گرفت. بیماران به‌طور دقیق معاینه شدند و با پرونده خوانی اطلاعات جمع‌آوری شد. تعداد سال‌های گذشته از تروما، جنسیت، سن، زمان تروما، سابقه خانوادگی (از نظر وریدهای واریسی)، روش جراحی،شدت انرژی تروما (زیاد، کم)، نوع شکستگی (باز، بسته) بررسی و مقایسه شد. یافته‌ها: میانگین سنی بیماران در زمان تروما1/16± 85/38 سال بود.از کل افراد،50 درصد در گروه بدون تعییرات پوستی قرار گرفتند. بیش‌ترین درصد از نارسایی وریدی در گروه رتیکولار (3/39 درصد) و کم‌ترین (1/2 درصد) در آتروفی پوست وجود داشت. در شکستگی باز و ترومای با شدت زیاد و در زنان، بیش‌ترین اختلال وریدی پوستی مشاهده شد. گذشت زمان و سن بالای 40 سال در زمان تروما نیز میزان نارسایی‌های وریدی پوستی را افزایش داد. اما بین نوع جراحی و بروز نارسایی وریدی ارتباطی یافت نشد. استنتاج: بر اساس نتایج مطالعه تعداد سال‌های گذشته از تروما (بیش از 4 سال)، جنس زن، سن بالای40 سال و شکستگی باز با بروز تغییرات وریدی پوستی ارتباط دارد. بنابراین می‌توان با درمان‌های حمایتی در سال‌های اولیه بعد از تروما برای افراد در معرض خطر از درد بیماران و هزینه‌های درمانی بکاهیم. 2  Background and purpose: Skin complications may occur in distal tibial fractures in poor skin and soft tissue conditions and poor blood flow. The aim of this study was to evaluate venous skin changes one to six years after tibial fractures. Materials and methods: This cross-sectional study was performed in 140 patients with tibial fracture who were treated with one of the intramedullary methods of indigo, plaque or external fixator in Babol Shahid Beheshti Hospital between 2012 and 2017. Patients were thoroughly examined and their information was collected from the records. Information including number of previous years of trauma, gender, age at the time of trauma, family history of varicose veins, surgical method, trauma energy intensity (high, low), and type of fracture (open, closed) were investigated. Results: The mean age of the patients was 38.85±16.1 years at the time of trauma. Of the total subjects, 50% developed no skin changes. The highest and lowest rates of venous insufficiency were seen in patients with reticular veins involvement (39.3%) and those with skin atrophy (2.1%). Most skin disorders were observed in cases of open fractures, trauma with high severity, and in women. The passage of time and age over 40 years at the time of trauma increased the rate of venous insufficiency of the skin. But, no relationship was found between the type of surgery and the possibility of venous insufficiency. Conclusion: According to this study, number of years after trauma (more than four years), female gender, age over 40 years, high trauma energy, and open fracture are associated with skin venous changes. Supportive treatments in early years after the trauma could reduce pain and further treatment costs. 86 96 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/23 1399/7/2 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/12 1399/7/21 زینب شامانی Zeynab Shamani دستیار جراحی ارتوپدی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل ایران مریم شامخی Maryam Shamekhi استادیار، گروه جراحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل ایران مسعود بهرامی فریدونی Masoud Bahrami-Feriydoni استادیار ،گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی بابل ایران bahramimasoud478@gmail.com Tibial fractuers Varicose veins choronic venous insufficiency tibial fractuer complications شکستگی تیبیا وریدهای واریسی نارسایی مزمن وریدی عوارض شکستگی تیبیا 1. Shahla A, Charehsaz S, Aminzadeh Gohari A. Treatment of the Distal Tibia and Fibular Fractures with Tibial Plate and Tibial Pro-Fibular Screws. Iranian Journal of Orthopaedic Surgery 2011; 9(1): 1-7 (Persian).##2. Lua JY, Tan VH, Sivasubramanian H, Kwek EB. Complications of open tibial fracture management: risk factors and treatment. Malays Orthop J 2017; 11(1): 18-22.##3. Youn YJ, Lee J. Chronic venous insufficiency and varicose veins of the lower extremities. The Korean Journal of Internal Medicine 2019; 34(2): 269-283.##4. Krishnan S, Nicholls SC. Chronic venous insufficiency: clinical assessment and patient selection. Seminars in Interventional Radiology 2005; 22(3): 169-177.##5. Buchholz J, Möllenhoff G, Reckert M, Muhr G. Chronisch venöse Durchblutungsstörungen nach offenem Unterschenkelbruch Ein unterschätztes Problem. Der Chirurg 2000; 71(9): 1115-1120.##6. Bradbury AW, Pappas PJ. Chronic venous insufficiency, varicose veins, lymphedema, and arteriovenous fistulas. Vascular Surgery, Springer, London 2006: 105-124.##7. Lindhagen A, Bergqvist D, Hallbook T, Berndtsson L. Venous function after fracture of the lower extremity: A 9-year follow-up of 150 cases. Acta Orthopaedica Scandinavica 1985; 56(2): 110-114.##8. Eberhardt RT, Raffetto JD. Chronic venous insufficiency. Circulation 2005; 111(18): 2398-2409.##9. Thurston OG, Williams HT. Chronic venous insufficiency of the lower extremity: pathogenesis and surgical treatment. Arch Surg 1973; 106(4): 537-539.##10. Doporto JM, Rafique M. Vascular insufficiency complicating trauma to the lower limb. J Bone Joint Surg Br 1969; 51(4): 680-685.##11. Willen J, Bergqvist D, Hallböök T. Venous insufficiency as a late complication after tibial fracture. Acta Orthopaedica Scandinavica 1982; 53(1): 149-153.##12. Hu L, Xiong Y, Mi B, Panayi AC, Zhou W, Liu Y, Liu J, Xue H, Yan C, Abududilibaier A, Chen L. Comparison of intramedullary nailing and plate fixation in distal tibial fractures with metaphyseal damage: a meta-analysis of randomized controlled trials. J Orthop Surg Res 2019; 14(30).##13. Aitken RJ, Mills C, Immelman EJ. The postphlebitic syndrome following shaft fractures of the leg. A significant late complication. The Journal of bone and joint surgery. British Volume 1987; 69(5): 775-778.##14. Joshi D, Ahmed A, Krishna L, Lal Y. Unreamed interlocking nailing in open fractures of tibia. Journal of Orthopaedic Surgery 2004; 12(2): 216-221.##15. Vlajinac HD, Radak ÐJ, Marinković JM, Maksimović MŽ. Risk factors for chronic venous disease. Phlebology 2012; 27(8): 416-422.##16. Porter JM, Moneta GL. Reporting standards in venous disease: an update.international consensus committee on chronic venous disease. J vasc surg 1995; 21(4): 635-645.##17. Tierney S, Burke P, Fitzgerald P, O'sullivan T, Grace P, Bouchier Hayes D. Ankle fracture is associated with prolonged venous dysfunction. British Journal of surgery 1993; 80(1): 36-38.##18. Partsch H. Varicose veins and chronic venous insufficiency. Vasa 2009; 38(4): 293-301.##19. Court-Brown CM, McBirnie J. The epidemiology of tibial fractures. The Journal of Bone and Joint Surgery 1995; 77(3): 417-421.##20. Wong EW, Lee EW. Percutaneous plating of lower limb long bone fractures. Injury 2006; 37(6): 543-553.##21. Helfet DL, Shonnard PY, Levine D, Borrelli Jr J. Minimally invasive plate osteosynthesis of distal fractures of the tibia. Injury 1997; 28 (Suppl 1): A42-7: discussion A47-8.##22. Andalib A, Sheikhbahaei E, Andalib Z, Tahririan M. Effectiveness Of Minimally Invasive Plate Osteosynthesis (MIPO) On Comminuted Tibial Or Femoral Fractures. Arch Bone Jt Surg 2017; 5(5): 290-295.##23. Finkemeier CG, Schmidt AH, Kyle RF, Templeman DC, Varecka TF. A prospective, randomized study of intramedullary nails inserted with and without reaming for the treatment of open and closed fractures of the tibial shaft. J Orthop Trauma 2000; 14(3): 187-193.##24. Lefaivre KA, Guy P, Chan H, Blachut PA. Long-term follow-up of tibial shaft fractures treated with intramedullary nailing. J Orthop Trauma 2008; 22(8): 525-529.##25. Waikakul S, Sakkarnkosol S, Vanadurongwan V. Vascular injuries in compound fractures of the leg with initially adequate circulation. J Bone Joint surg Br 1998; 80(2): 254-258.##26. Soleymanha M, Mirbolook A, Ettehad H, Haghparast Z.Long-term Results of Tibial Shaft Fractures Treated With Intramedullary Nailling. The Iranian Journal Of Orthopaedic Surgery 2014; 12(1): 33-39 (Persian).## ##

نقش کارکردهای شخصیت در پیش‌بینی مشکلات بین فردی و هیجانی Role of Personality Functioning in Predicting Interpersonal and Emotional Problems 1 1  سابقه و هدف: عامل نقص در کارکردهای شخصیت (ملاک A) به عنوان یکی از دو ملاک ضروری تشخیص‌گذاری اختلالات شخصیت در DSM-5، شامل مولفه‌های خود (هویت و خود جهت‌دهی) و بین‌فردی (همدلی و صمیمیت) می‌باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کارکردهای شخصیت در مشکلات بین‌فردی و هیجانی، انجام شده است. مواد و روش‌ها: پژوهش مقطعی تحلیلی حاضر در سال 1398 روی 245 نفر از زنان و مردان واجد شرایط ورود به مطالعه، که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند، در تهران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های اطلاعات دموگرافیک، فرم کوتاه مقیاس سطوح کارکردی شخصیت (LPFS-BF 2.0)، مشکلات بین‌فردی (IIP-32) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (DERS) گردآوری و با استفاده از روش‌های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی سلسله مراتبی تحلیل شدند. یافته‌ها: بر اساس نتایج، همبستگی مثبت و معنی‌داری در رابطه بین تمامی کارکردهای شخصیت با مشکلات بین‌فردی و هیجانی به دست آمد (01/0 P<). همچنین بر اساس نتایج حاصله از رگرسیون سلسله مراتبی، کارکردهای بین‌فردی شخصیت (01/0 P<) و زیرمقیاس همدلی با توان بیش تری قادر به پیش‌بینی مشکلات بین‌فردی بودند (01/0 P<). همچنین تنها رابطه میان کارکردهای بین‌فردی شخصیت با مشکلات هیجانی مثبت و معنی‌دار بود (01/0 P<) که کارکرد صمیمیت نسبت به همدلی، سهم پیش‌بینی‌کنندگی قوی‌تری داشت (01/0 P<). استنتاج: با توجه به نتایج پژوهش به نظر می‌رسد تلاش در جهت اصلاح و تغییر مهارت‌های ارتباطی و همدلی، در حیطه کارکرد بین‌ فردی شخصیتی همدلی و صمیمیت از طریق تهیه و تدارک برنامه‌های آموزشی و مداخله‌ای، کمک بسیار مؤثری برای فائق آمدن بر مشکلات بین‌فردی و هیجانی است. 2  Background and purpose: Personality functioning impairment (criterion A) is considered as one of the two essential criteria for diagnosing personality disorders in DSM-5. It includes self (identity and self-direction) and interpersonal (empathy and intimacy) components. This study aimed to investigate the role of personality functioning in predicting interpersonal and emotional problems. Materials and methods: A cross-sectional research was conducted in 245 eligible men and women selected by convenience sampling in Tehran, Iran, 2019. Data were collected using a demographic questionnaire, the Level of Personality Functioning Scale (LPFS-BF 2.0), the Inventory of Interpersonal Problems (IIP-32), and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS). Data were analyzed applying Pearson correlation coefficient and hierarchical linear regression. Results: Findings showed significant positive correlations between all personality functioning components and interpersonal and emotional problems (P<0.01). Also, hierarchical regression showed that the interpersonal personality functioning (P<0.01) and the subscale of empathy (P<0.01) could significantly predict interpersonal problems. Furthermore, a significant positive relationship was found between interpersonal functioning and emotional problems (P<0.01). In the meantime, the intimacy functioning had a stronger predictive value than empathy (P<0.01). Conclusion: Educational and interventional programs that could improve and adjust communication skills, and enhance empathy and intimacy in personality functioning could be of great help in overcoming interpersonal and emotional problems.   97 108 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/28 1399/3/8 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/25 1399/6/4 لیلا زعیم زاده Leila Zaeimzadeh دانشجوی کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران ایران leila.zaeem65@gmail.com مژگان لطفی Mozhgan Lotfi استادیار، گروه سلامت روان، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران(، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ایران lotfi.mo@iums.ac.ir مهدی امینی Mahdi Amini استادیار، گروه اعتیاد، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران(، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ایران amini.mh@iums.ac.ir personality functioning interpersonal functioning intimacy empathy interpersonal problems emotional problems کارکردهای شخصیت کارکرد بین‌فردی صمیمیت همدلی مشکلات بین‌فردی مشکلات هیجانی 1. Aldao A, Nolen Hoeksema S, Schweizer S. Emotion-regulation strategies across psychopathology: A meta-analytic review. Clin Psychol Rev 2010; 30(2): 217-237.##2. Garnefski N, Kraaij V. Relationships between cognitive emotion regulation strategies and depressive symptoms: A comparative study of five specific samples. Pers Individ Differ 2006; 40(8): 1659-1669.##3. Gratz KL, Roemer L. Multidimensional assessment of emotion regulation and dysregulation: Development, factor structure, and initial validation of the difficulties in emotion regulation scale. J Psychopathol Behav Assess 2004; 26(1): 41-54.##4. Hasani J, Azadfalah P, Rasoulzade Tabatabaei K, Ashayeri H. The assessment of cognitive emotion regulation strategies according to neuroticism and extraversion personality dimensions. Advances in Cognitive Science 2009; 10(4): 1-13 (Persian).##5. Sifneos PE. The prevalence of ‘alexithymic’ characteristics in psychosomatic patients. Psychother Psychosom 1973; 22(2): 255-262.##6. Dwyer D. Interpersonal Relationship. 3rd ed. kind book publisher; 2014.##7. Horowitz LM, Rosenberg SE, Bartholomew K. Interpersonal problems, attachment styles, and outcome in brief dynamic psychotherapy. J Consult Clin Psychol 1993; 61(4): 549-560.##8. Daley SE, Hammen C, Davila J, Burge D. Axis II symptomatology, depression, and life stress during the transition from adolescence to adulthood. J Consult Clin Psychol 1998; 66(4): 595-603.##9. Heller TL, Baker BL. Maternal negativity and children's externalizing behavior. Early Educ Dev 2000; 11(4): 483-498.##10. Millon T. Millon index of personality styles Revised: NCS Pearson; 2004.##11. Hosseini B. Field of couple therapy. 1rd ed. Tehran: Jangal publisher; 1389.##12. Amini M, Pourshahbaz A, Mohammadkhani P, Ardakani MRK, Lotfi M. The DSM-5 levels of personality functioning and severity of Iranian patients with antisocial and borderline personality disorders. Iran Red Crescent Med J 2015; 17(8) (Persian).##13. Hopwood CJ. Personality traits in the DSM–5. J Pers Assess 2011; 93(4): 398-405.##14. Bender DS, Zimmermann J, Huprich SK. Introduction to the Special Series on the Personality Functioning Component of the Alternative DSM–5 Model for Personality Disorders. J Pers Assess 2018; 100(6): 565-570.##15. Kizilkurt OK, Gulec MY, Giynas FE, Gulec H. Effects of personality functioning on the global functioning of patients with bipolar disorder I. Psychiatry Res 2018; 266: 309-316.##16. Benzi IMA, Preti E, Di Pierro R, Clarkin JF, Madeddu F. Maladaptive personality traits and psychological distress in adolescence: The moderating role of personality functioning. Pers Individ Differ 2019; 140: 33-40.##17. Abdi R, Pak R. Investigating the Structural Relationship between Pathological Personality Dimensions and Emotion Dysregulation in Students of Azerbaijan Shahid Madani University and Islamic Art University of Tabriz in 2016. J Rafsanjan Univ Med Sci Health Serv 2017; 16(4): 293-306 (Persian).##18. Abbott BV. Emotion dysregulation and re-regulation: Predictors of relationship intimacy and distress: Texas A&M University; 2005.##19. Gutiérrez MS, Escartí AC, Pascual CB. Relationships among empathy, prosocial behavior, aggressiveness, self-efficacy and pupils' personal and social responsibility. Psicothema 2011; 23(1): 13-19.##20. Anderson JC, Gerbing DW. Structural equation modeling in practice: A review and recommended two-step approach. Psychol Bull 1988; 103(3): 411-423.##21. Nunnally JC. Psychometric theory 3E: Tata McGraw-Hill Education; 1994.##22. Hutsebaut J, Feenstra DJ, Kamphuis JH. Development and Preliminary Psychometric Evaluation of a Brief Self-Report Questionnaire for the Assessment of the DSM–5 level of Personality Functioning Scale: The LPFS Brief Form (LPFS-BF). Personality Disorders: Theory Res Treat 2015; 7(2): 192-197.##23. Amini M, Lotfi M, Azad E, Karami A. Assessing the DSM–5 Levels of Personality Functioning: Development and Psychometric Evaluation of the Brief Semi-Structured Interview for DSM-5 Personality Functioning (BSSIDPF). J Mazandaran Univ Med Sci 2018; 28(167): 121-132 (Persian).##24. Barkham M, Hardy GE, Startup M. The IIP 32: A short version of the Inventory of Interpersonal Problems. Br J Clin Psychol 1996; 35(1): 21-35.##25. Fath N, Azadfallah P, Rasoolzadeh Tabatabaeek K, Rahimi Ch. Validity and Reliability of the Inventory of Interpersonal Problems (IIP-32). Journal of Clinical Psycology 2013; 5(3):69-80 (Persian).##26. Gratz KL, Tull MT. Emotion regulation as a mechanism of change in acceptance-and mindfulness-based treatments. Assessing mindfulness and acceptance processes in clients: Illuminating the theory and practice of change. 2010: 107-133.##27. KhojastehMehr R, Shiralinia K, Rajabi G, Beshlideh K. The Effects of Emotion-Focused Couple Therapy on Depression Symptoms Reduction and Enhancing Emotional Regulation in Distressed Couples. Journal of Applied Counseling. 2013; 3(1): 1-18 (Persian).##28. Bender DS, Morey LC, Skodol AE. Toward a model for assessing level of personality functioning in DSM–5, part I: A review of theory and methods. J Pers Assess 2011; 93(4): 332-346.##29. Weekers LC, Hutsebaut J, Kamphuis JH. The Level of Personality Functioning Scale Brief Form 2.0: Update of a brief instrument for assessing level of personality functioning. Personal Ment Health 2019; 13(1): 3-14.##30. Amini M, Dabaghi P, Lotfi M. The investigation of psychometric properties of the Persian version of personality inventory for DSM-5 (PID-5) in soldiers. J Mil Med 2018; 20(2): 145-153 (Persian).##31. Najarian K, Abdi R. The Relationship between Maladaptive Personality Traits and Interpersonal Problems in Elderly People. Salmand: Iranian Journal of Ageing 2020; 14(4): 422-435 (Persian).##32. Besharat MA, Khodabakhsh MR, Farahani H, Rezazadeh SMR. Mediation role of narcissism on the relationship between empathy and quality of interpersonal relationships. Journal of Applied Psychology 2011; 5(1): 7-23 (Persian).##33. Gleason KA, Jensen Campbell L, Ickes W. The role of empathic accuracy in adolescents' peer relations and adjustment. Pers Soc Psychol Bull 2009; 35(8): 997-1011.##34. Lovett BJ, Sheffield RA. Affective empathy deficits in aggressive children and adolescents: A critical review. Clin Psychol Rev 2007; 27(1): 1-13.##35. Munro D, Bore M, Powis D. Personality factors in professional ethical behaviour: Studies of empathy and narcissism. Aust J Psychol 2005; 57(1): 49-60.##36. Loudin JL, Loukas A, Robinson S. Relational aggression in college students: Examining the roles of social anxiety and empathy. Aggressive Behavior 2003; 29(5): 430-439.##37. Huston TL, Houts RM. The psychological infrastructure of courtship and marriage: The role of personality and compatibility in romantic relationships. in: bradbury 1998. 114-151.##38. Eisenberg N, McNally S. Socialization and mothers' and adolescents' empathy-related characteristics. J Res Adolesc 1993; 3(2): 171-191.##39. Jolliffe D, Farrington DP. Empathy and offending: A systematic review and meta-analysis. Aggress Violent Behav 2004; 9(5): 441-476.##40. Segrin C, Taylor M. Positive interpersonal relationships mediate the association between social skills and psychological well-being. Pers Individ Differ 2007; 43(4): 637-646.##41. Horowitz LM. On the cognitive structure of interpersonal problems treated in psychotherapy. J Consult Clin Psychol 1979; 47(1): 5-15.##42. Sullivan HS. The interpersonal theory of psychiatry, New York (WW Norton). 1953.##43. Schultz DP, Schultz SE. Theories of Personality. 10th ed. Tehran: virayesh publisher; 2012.##44. Besharat MA, Hedayati M, Nikuzadeh EK. mediating role of interpersonal problems in the relationship between attachment pathologies and anxiety symotoms. Developmental Pscychology 2014; 10(39): 225-236 (Persian).##45. van Dam Baggen R, Kraaimaat F. Group social skills training or cognitive group therapy as the clinical treatment of choice for generalized social phobia? J Anxiety Disord 2000; 14(5): 437-451.##46. Hotfield E, Bensman L, Rapson RL. Love and intimacy. In V.S. Ramachandran (Eds). Encyclopedia of Human Behavior. 2nd ed. New York: Academic Press; 2012, 550-560.##47. Miller RS, Lefcourt HM. The assessment of social intimacy. J Pers Assess 1982; 46(5): 514-518.##48. Nummenmaa L, Hirvonen J, Parkkola R, Hietanen JK. Is emotional contagion special? An fMRI study on neural systems for affective and cognitive empathy. Neuroimage 2008; 43(3): 571-580.##49. De Wied M, Gispen De Wied C, Van Boxtel A. Empathy dysfunction in children and adolescents with disruptive behavior disorders. Eur J Pharmacol 2010; 626(1): 97-103.##50. Fitzgibbon BM, Giummarra MJ, Georgiou Karistianis N, Enticott PG, Bradshaw JL. Shared pain: from empathy to synaesthesia. Neurosci Biobehav Rev 2010; 34(4): 500-512.## ##

روند تغییرات قند خون و هموگلوبین گلیکوزیله در پرونده های الکترونیک سلامت مراجعه کنندگان به یک آزمایشگاه مرجع بین سال های 1391 تا 1397 Trend of Changes in Blood Sugar and Glycated Hemoglobin in Electronic Health Records, Sari, Iran 2012- 2018 1 1 سابقه و هدف: شیوع بالای دیابت و نیاز به مراقبت منظم بیماران دیابتی منجر به تولید روزانه حجم قابل توجهی از پرونده‌های الکترونیکی سلامت شده است. شاخص‌های هموگلوبین گلیکوزیله  (HbA1c)و قندخون ناشتا (FBS)، دو معیار تشخیصی دردسترس جهت ارزیابی وضعیت مراقبتی بیماران دیابتی تلقی می‌شوند. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی عملکرد پزشک خانواده و بررسی روند تغییرات این دو معیار در آزمایشات قندخون مراجعین به آزمایشگاه صورت پذیرفت. مواد و روش‌ها: پایگاه داده مورد استفاده در این مطالعه مقطعی، 12761پرونده الکترونیک سلامت حاوی نتایج آزمایشات قندخون مراجعین به آزمایشگاه مرجع دانشگاه علوم پزشکی مازندران بین سال‌های 1391 تا 1397 بود که پس از پردازش بیش از 250 هزار پرونده باقی ماند. هر یک از رکوردها به دو گروه HbA1c زیر 7 درصد (نرمال) و 7 درصد یا بالاتر (غیرنرمال) تقسیم شدند. اجرای مدل رگرسیون لجستیک یک- متغیره با استفاده از نرم‌افزار R نسخه 1/6/3 و افزونه و افزونه مصورسازی ggplot2 صورت گرفت. یافته‌ها: به‌طور میانگین 6/35 درصد از مردان، 1/37 درصد از زنان و 7/36 درصد ازکل شهروندان سطح HbA1c، 7 درصد و بالاتر داشتند. تاثیر متغیرهای سن، نوع بیمه، طرح پزشک خانواده، نوع برنامه مراقبتی پزشک خانواده و همچنین سال‌ انجام تست آزمایشگاهی روی سطح HbA1c شهروندان معنی‌دار بود(001/0P<)، اما اثر متغیر جنسیت معنی‌داری نبود(05/0P>). استنتاج: به‌رغم افزایش نرخ شیوع دیابت در کشور، روند تغییرات قندخون طی سال‌های مورد بررسی، نوسان سطح HbA1c شهروندان زیر استاندارد 7 درصد را نشان می‌دهد. همچنین افزایش معنی‌دار خودمراقبتی در مراجعین نسبت به سال‌های گذشته بیان می‌کند که تشخیص و مراقبت از شهروندان در معرض خطر ابتلا به دیابت بهبود یافته است. 2 Background and purpose: High prevalence of Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) and its demand for regular care have resulted in a massive amount of electronic health records (EHRs). Hemoglobin A1c (HbA1c) and Fasting Blood Sugar (FBS) levels are two widely-used diagnostic measures for evaluation of diabetes care. This study aimed at assessing Family Medicine Plan (FMP) and exploring the trend of changes in FBS and HbA1c levels in patients attending a referral lab affiliated with Mazandaran University of Medical Sciences.  Materials and methods: This cross-sectional survey was carried out in 12761 EHRs of a registry database containing the results of blood sugar tests and demographic features selected from over 250 thousand EHRs from 2012-2018. The records were categorized according to normal and abnormal levels of HbA1c (cut-off at 7%). The bivariate logistic regression model was performed by R v.3.6.1 and ggplot2 for data visulazation. Results: Abnormal HbA1c levels were seen in 37.1% of women, 36.7% of men, and 36.7% of the general population. There were significant associations between HbA1c level and age, type of insurance, FMP, kind of care plan, and the year of testing (P<0.001), but, no significant relationship was found between HbA1c level and gender (P>0.05). Conclusion: Despite the increasing prevalence of T2DM in Iran, the trend of blood sugar changes during these years showed that changes in HbA1c level was lower than 7% in studied citizens. Considerable attention to self-management in recent years indicates improvements in diagnosis and care of citizens at-risk of diabetes.   109 118 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/30 1398/8/8 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/26 1398/9/5 داریوش قاسمی-سمسکنده Dariush Ghasemi-Semeskandeh کارشناسی ارشد آمار زیستی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران d.ghasemi@mazums.ac.ir زینب بندعلیزاده Zainab Bandalizadeh دکتری قارچ شناسی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران z.bandali93@gmail.com محسن اعرابی Mohsen Aarabi استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران m_aarabi@yahoo.com زهرا کاشی Zahra Kashi استاد، مرکز تحقیقات دیابت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران kashi_zahra@yahoo.com رضاعلی محمدپور Reza Ali Mohammadpour استاد، مرکز تحقیقات دیابت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران mohammadpour2012@yahoo.com diabetes blood sugar changes HbA1c family medicine electronic health records دیابت تغییرات قند خون HbA1c پزشک خانواده پرونده‌های الکترونیک سلامت 1. Kastorini CM, Panagiotakos DB. Mediterranean diet and diabetes prevention: Myth or fact? World J Diabetes 2010; 1(3): 65-67.##2. WHO: Fact Sheets on Diabetes. 2020, World Health Organization. Retrieved from https:// www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/ diabetes. Accessed: October 30, 2020.##3. Bommer C, Sagalova V, Heesemann E, Atun R, Davies J, Bärnighausen T, et al. Global economic burden of diabetes in adults: projections from 2015 to 2030. Diabetes Care 2018; 41(5): 963-970.##4. Cho NH, Shaw JE, Karuranga S, Huang Y, da Rocha Fernandes JD, Ohlrogge AW, et al. IDF Diabetes Atlas: Global estimates of diabetes prevalence for 2017 and projections for 2045. Diabetes Res Clin Pract 2018; 138: 271-281.##5. WHO. WHO Diabetes Country Profiles 2016, Explanatory Notes. Available at: https:// www.who.int/diabetes/country-profiles/diabetes _profiles_explanatory_notes.pdf?ua=1 2016.##6. Nathan DM. The diabetes control and complications trial/epidemiology of diabetes interventions and complications study at 30 years: overview. Diabetes Care 2014; 37(1): 9-16.##7. Association AD. Economic consequences of diabetes mellitus in the US in 1997. Diabetes Care 1998; 21(2): 296-309.##8. UK Prospective Diabetes Study (UKPDS) Group. Intensive blood-glucose control with sulphonylureas or insulin compared with conventional treatment and risk of complications in patients with type 2 diabetes (UKPDS 33). Lancet 1998; 352(9131): 837-853.##9. National Institute of Diabetes and Digestive & Kidney Diseases. Managing Diabetes. Washington, NIDDK; 2016.##10. American Diabetes Association.2. Classification and Diagnosis of Diabetes: Standards of Medical Care in Diabetes—2019. Diabetes Care 2019; 42(Suppl 1): S13-S28.##11. American Diabetes Association. Introduction: Standards of Medical Care in Diabetes 2018. Diabetes Care 2018; 41(Suppl 1): S1-S2.##12. Age-Adjusted Percentage of Adults Aged 18 Years or Older with Diagnosed Diabetes Performing Daily Self-Monitoring of Blood Glucose, United States, 19, 2014. 2010-94 Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Retrieved from https://health.gov/ healthypeople/objectives-and-data/browse-obje ctives/diabetes/increase-proportion-adults-dia betes-using-insulin-who-monitor-their-blood-sugar-daily-d-07. Accessed: October 30, 2020.##13. Kirkman MS, Briscoe VJ, Clark N, Florez H, Haas LB, Halter JB, Huang ES, Korytkowski MT, Munshi MN, Odegard PS, Pratley RE, Swift CS. Diabetes in Older Adults. Diabetes Care Dec 2012; 35(12): 2650-2664.##14. Ebrahimipour H, Vejdani M, Vafaee-najar A, Nejatzadegan Z, Amini A, Vejdani M, et al. Patients Satisfaction from Family Physicians in Health Centers Affiliated with Sabzevar University of Medical Sciences with EUROPEP-2012. Tolooe Behdasht 2012; 13(6): 25-34.##15. Kavakiotis I, Tsavec O, Salifoglou A, Maglaveras N, Vlahavasa I, Chouvarda L. Machine learning and data mining methods in diabetes research. Comput Struct Biotechnol J 2017; 15: 104-116.##16. Fallah S, Rostamzadeh S. Success of the Family Practice Plan in Diabetes Control. J Health 2016; 7(4): 417-424.##17. Hosseini gardian M, sadaghianifar A, Rasouli J, Entezar mahdi R. Investigating The Quality Of Care Index Associated With Diabetic Patients Covered By Urmia Rural Physician In 2017. Stud Med Sci 2019; 29(10): 726-735.##18. Diabetes UK. Facts and Stats. Available at: https://www.diabetes.org.uk/Documents/Position%20statements.Diabetes%20UK%20Facts%20and%20Stats_Dec% 202015.pdf, 2015.##19. R Core Team. R: A language and environment for statistical computing. R Foundation for Statistical Computing,Vienna,Austria.Available online at https://www.R-project.org/. 2018.##20. Wickham H. ggplot2: Elegant graphics for data analysis.2thed. New York City Springer. 2016##21. Azizi F, Hadaegh F. The rising trend of diabetes and pre-diabetes in Iran. Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism 2015; 17(1): 1-3.##22. Rafiee M, Sotoudeh G, Jalali M, Ghane Basiri M, Nikbazm R, Javadi F, et al. Relationship of Conicity Index, Waist Circumference, Body Mass Index and Physical Activity with Lipid Profile in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus. Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism 2014; 16(3): 165-174.##23. Mehrabi Y, Khadem-Maboudi A, Hadaegh F, Sarbakhsh P. Prediction of Diabetes Using Logic Regression. Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism 2010; 12(1): 16-24.##24. Aram-Ahmaddi M, Bahrampour A, Najafipour H. Predicting type two diabetes and determination of effectiveness of risk factors applying logistic regression. J Kerman Univ Med Sci 2014; 21(2): 103-113.##25. KooshyarH, Shoorvazi M, Dalir Z, Hoseini S. Surveying Health-Related Quality of Life and Related Factors in the Diabetic Elderly in Mashhad in 2013. JRUMS 2015; 14(3): 175-188.##26. Khaledi S, Moridi G, Gharibi F. Survey of Eight Dimensions Quality Of Life For Patients With Diabetes Type Ii, Referred To Sanandaj Diabetes Center In 2009. J Fasa Univ Med Sci 2011; 1(1): 29-37.##27. Ahmadi A, Hasanzadeh J, Rahimi Madiseh M, Lashkari L. Effective factors in the quality of life of patients with type 2 diabetes in Chaharmahal & Bakhteyari province. J North Khorasan Univ Med Sci 2011; 3(1): 7-13.##28. Montazem SH, Soleimani A, Hosseini S, Zemestani A, Haghiry L, Mojtahedi A,et al, Care quality of patients with diabetes type 2 in the rural areas of Malekan, Iran. J North Khorasan Univ Med Sci 2011; 3(3): 75-82 (Persian).##29. Delpisheh A, Azizi H, Dantalab Esmaeili E, Haghiri L, Karimi G, Abbasi F. The Quality of Care and Blood Sugar Control in Type II Diabetic Patients of Rural Areas Under The Care by Family Physicians. Iranian Journal of Diabetes and Metabolism 2016; 14(3): 189-198.(Persian)## ##

اثرات سمیت سلولی و آنتی‌اکسیدانی عصاره‌های مختلف اندام هوایی گیاه .Centaurea virgata Lam Cytotoxic Effect and Antioxidant Capacity of Different Extracts of Centaurea virgate Lam. 1 1 سابقه و هدف: گونه‌ Centaurea virgate Lam. با نام فارسی گل گندم بوته‌ای یا ترکه‌ای از خانواده‌ی Astraceae یکی از گیاهان دارویی مورد استفاده در مناطق متعدد از جمله نواحی غربی ایران می‌باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر سمیت سلولی و اندازه‌گیری ظرفیت آنتی‌اکسیدانی عصاره‌های مختلف گیاه C.virgata می‌باشد. مواد و روش‌ها: عصاره‌های پترولیوم اتری، دی‌کلرو‌متانی، اتیل‌استاتی و متانولی به ترتیب از اندام هوایی گیاه به روش خیساندن تهیه و با استفاده از روش تقطیر در خلاء خشک شدند. سپس با استفاده از آزمون MTT (3-[4,5-dimethylthiazol-2-yl]-2,5 diphenyl tetrazolium bromide) اثر سمیت سلولی آن‌ها در غلظت‌های متفاوت بر رده‌های سلولی سرطانی نظیر HepG2، MCF7، A549 و HT-29 مورد بررسی قرار گرفت. هم‌چنین ظرفیت آنتی‌اکسیدانی عصاره‌ها به وسیله‌ی دو روش DPPH (2,2-Diphenyl- Picrylhydrazyl) و FRAP (Ferric Reducing Antioxidant Potential) اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: در آزمون DPPH عصاره اتیل‌استاتی گیاه اثر بهتری نسبت به سایر عصاره‌ها از خود نشان داد. هم‌چنین از میان نتایج آزمون‌ MTT بر رده‌های سلولی مورد بررسی، بیش‌ترین اثر سمیت سلولی مربوط به تیمار رده‌ی A549 با عصاره‌ی دی‌کلرو‌متانی C.virgata با مقدار IC50 معادل/ml  μg 44/54 بود. در حالی‌که سایر عصاره‌ها سمیت سلولی چشم‌گیری از خود نشان ندادند. استنتاج: با توجه به گزارش‌های متعدد آثار سمیت سلولی و آنتی‌اکسیدانی چشم‌گیر از اغلب گونه‌های جنس Centaurea، لازم است آزمایشات تکمیلی فیتوشیمیایی و فارماکولوزیکی جهت تفسیر این نتایج به کار گرفته شود. 2 Background and purpose: Centaurea virgate Lam. (Gole-Gandome-Booteii or Gole-Gandome-Tarkeii in Persian) from Asteraceae, is one of the medicinal plants which is used in numerous regions, including western regions of Iran. This study aimed at investigating the cytotoxic activity and antioxidant capacity of C.virgata extracts. Materials and methods: Petroleum ether, dichloromethane, ethyl acetate, and methanol extracts were prepared from plant aerial parts. Using MTT (3-[4,5-dimethylthiazol-2-yl]-2,5 diphenyl tetrazolium bromide) assay, cytotoxic effects of different concentrations of extract were investigated on HepG2, MCF7, HT-29 and A549 cancerous cell lines. The antioxidant capacity of the extracts was measured by 2,2-Diphenyl- Picrylhydrazyl (DPPH) and Ferric Reducing Antioxidant Potential (FRAP) assays. Results: According to the DPPH test, ethyl acetate extract showed moderate antioxidant activity compared to other extracts. The highest cytotoxic activity was found in dichloromethane extract (IC50 = 54.44 μg/ml) against A549 cell line, while other extracts did not show considerable toxicity. Conclusion: According to several reports on cytotoxicity and antioxidant effects of Centaurea plant group, further phytochemical and pharmacological studies are needed to clarify these results. 119 125 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/14 1399/3/25 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/10 1399/7/19 سعیده غفاری Saeideh Ghafari دکترای تخصصی داروسازی سنتی، مرکز تحقیقات طب سنتی و مفردات پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران sghafari@itmrc.org سحر بهزاد Sahar Behzad استادیار، گروه فارماکوگنوزی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران استادیار، مرکز تحقیقات گیاه درمانی و طب مکمل میتنی بر شواهد، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران ایران s.behzad@sbmu.ac.ir آریا مسکوکیان Arya Maskookian دکترای داروسازی، کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران ایران Centaurea virgate cytotoxicity DPPH FRAP antioxidant activity Centaurea virgata سمیت سلولی DPPH FRAP آنتی اکسیدان 1. Amiri Aghdaie S, Zare Zardeini H. Investigating effective factors on improvement and development of medicinal Pants in Iran (case study Isfahan city). New Marketing Research 2014; 4(1): 195-214 (Persian).##2. Khammar A, Djeddi S. Pharmacological and biological properties of some Centaurea species. European Journal of Scientific Research 2012; 84(3): 398-416.##3. Delfan E, Khodayari H, Azizi K. Ethnobotany of endemic medicinal plants in Zaghe and Beyranshahr districs, Lorestan province, Iran. Eco-phytochemical Journal of Medicinal Plants 2019; 28(4): 1-13 (Persian).##4. Azizsoltani A, Piri K, Behzad S, Soleimani M, Nekouei M, Mahmoudi Z, et al. Ethyl acetate extract of licorice root (Glycyrrhiza glabra) enhances proliferation and osteogenic differentiation of human bone marrow mesenchymal stem cells. Iranian Journal of Pharmaceutical Research 2018; 17(3): 1057-1067.##5. Zaabat N, Hay AE, Michalet S, Skandrani I, Chekir Ghedirac L, Dijoux Francaa MG, et al. Chemical Composition, Antioxidant,Genotoxique and Antigenotoxic Potentials of Phlomis Bovei De Noé Aerial Parts. Iranian Journal of Pharmaceutical Research 2020; 19(1): 282-291.##6. Katalinic V, Milos M, Kulisic T, Jukic M. Screening of 70 medicinal plant extracts for antioxidant capacity and total phenols. Food Chemistry 2006; 94(4): 550-557.##7. Teicher BA, Andrews PA. Anticancer Drug Development Guide. Preclinical Screening, Clinical Trials, and Approval 2004.##8. Tuzun BS, Hajdu Z, Orban Gyapai O, Zomborszki ZP, Jedlinszki N, Forgo P, et al. Isolation of chemical constituents of centaurea virgata lam. And xanthine oxidase inhibitory activity of the plant extract and compounds. Medicinal Chemistry 2017; 13(5): 498-502.##9. Thanasansurapong S, Tuchinda P, Reutrakul V, Pohmakotr M, Piyachaturawat P, Chairoungdua A, et al. Cytotoxic and anti-HIV-1 activities of triterpenoids and flavonoids isolated from leaves and twigs of Gardenia sessiliflora. Phytochemistry Letters 2020; 35: 46-52.##10. Moghaddam NS, Eryılmaz M, Altanlar N, Yıldırım O. Antimicrobial screening of some selected Turkish medicinal plants. Pak J Pharm Sci 2019; 32(3): 947-951.## ##

طراحی واکسن پپتیدی مولتی اپی توپ علیه SARS-CoV-2 مبتنی بر داده های ایمنوانفورماتیک Design of a Multi-epitope Peptide Vaccine against SARS-CoV-2 based on Immunoinformatics Data 1 1 سابقه و هدف: در سال 2019، جهان شاهد ظهور ویروسی تنفسی در انسان بود که سبب بروز سندرم حاد تنفسی با میزان مرگ و میر بالا شد. SARS-CoV-2 به‌سرعت در جهان منتشر شد و تاکنون درمان موثری برای آن پیدا نشده است. در این مطالعه، ما قصد داریم یک واکسن مولتی اپی‌توپ با ترکیب چندین اپی‌توپ سلول T و سلول B ویروس COVID-19 طراحی کنیم. مواد و روش‌ها: جهت بررسی‌های ایمنوانفورماتیکی، اپی‌توپ‌های سلول B و سلول T با استفاده از سرور IEDB پیش‌بینی شدند. سپس اپی‌توپ‌های برتر به وسیله لینکر مناسب به یکدیگر متصل شدند و توالی مولتی اپی‌توپ حاصل به عنوان کاندید ساخت واکسن علیه SARS-CoV-2 پیشنهاد شد. یافته‌ها: در این مطالعه، 28 اپی‌توپ سلول B و 33 اپی‌توپ سلول T پیش‌بینی شدند، سپس برای طراحی واکسن مولتی اپی‌توپ از 5 اپی‌توپ با بیش‌ترین میزان ایمنوژنیسیتی در ناحیه خارج ویریونی پروتئین Spike و یک اپی‌توپ از هر کدام از پروتئین‌های Envelope، Membrane، Nucleocapsid  که در ناحیه داخل ویریونی قرار داشتند، انتخاب شده و با استفاده از لینکرهای انعطاف پذیر گلایسینی به هم متصل شدند. استنتاج: براساس نتایج ایمنوانفورماتیک بi‌دست آمده به نظر می‌رسد اپی‌توپ‌های مختلفی از پروتئین‌های ساختاری SARS-CoV-2 توانایی بالایی در تحریک پاسخ‌های ایمنی هومورال و سلولی داشته باشند، لذا واکسن مولتی‌اپی‌توپ طراحی شده با این اپی‌توپ‌ها می‌تواند کمک شایانی در تسریع تولید واکسن موثر علیه COVID-19 داشته باشد 2 Background and purpose: In 2019, the world has witnessed the emergence of a virus that caused acute respiratory distress syndrome in human with high mortality rates (approximately 3.7%). So far, no effective treatment has been proven against COVID-19. This study aimed at designing a multi-epitope vaccine combining several T-cell and B-cell epitopes of the SARS-CoV-2. Materials and methods: Based on immunoinformatics strategies, B-cell and T-cell epitopes were predicted using immune Epitope Database and Analysis Resource (IEDB). Then, the appropriate predicted epitopes were joined to each other by suitable linkers, and the multi-epitope vaccine constructed was suggested as a vaccine candidate against SARS-CoV-2. Results: In this study, 28 B-cell epitopes and 33 T-cell epitopes were predicted. Then, to design the multi epitope vaccine, 5 epitopes were used from the virion surface of spike protein and one epitope was used from intravirion region of the Envelope, Membrane, and Nucleocapsid proteins that later on were joined with flexible glycine linker. Conclusion: Based on the immunoinformatics results obtained, it seems that different epitopes from SARS-CoV-2 structural proteins have high ability to stimulate humoral and cellular immune responses, so the multi-epitope vaccine designed with these epitopes, can help to accelerate the production of effective vaccines against COVID-19. 126 132 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/16 1399/2/27 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/23 1399/7/2 علیرضا حبیبی Alireza Habibi دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران sayedalirezah1999@gmail.com امین عزیزان Amin Azizan دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران aminsky1377@gmail.com یحیی احتشامی نیا Yahya Ehteshaminia دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران yahya.ehteshami@gmail.com فرهاد جدیدی نیارق Farhad Jadidi-Niaragh استادیار، مرکز تحقیقات ایمنی شناسی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ایران farhad_jadidi1986@yahoo.com احسان اندرامی Ehsan Enderami استادیار، مرکز تحقیقات ایمنوژنتیک، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران ehsan.enderami@gmail.com اسماعیل اکبری Esmaeil Akbari دانشیار، مرکز تحقیقات ژنتیک ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران akbari_esmaeil@yahoo.com سعید عابدیان کناری Saeid Abediankenari استاد، مرکز تحقیقات ایمنوژنتیک، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران abedianlab@yahoo.co.uk هادی حسن نیا Hadi Hassannia استادیار، مرکز تحقیقات ایمنوژنتیک، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران hadi3977@yahoo.com SARS-CoV-2 COVID-19 vaccine epitope Immunoinformatics SARS-CoV-2 COVID-19 واکسن اپی توپ ایمنوانفورماتیک 1. Ahmed SF, Quadeer AA, McKay MRJV. Preliminary identification of potential vaccine targets for the COVID-19 coronavirus (SARS- CoV-2) based on SARS-CoV immunological studies. Viruses 2020; 12(3): 254.##2. Rasheed MA, Raza S, Zohaib A, Yaqub T, Rabbani M, Riaz MI, et al. In Silico Identification of Novel B Cell and T Cell Epitopes of Wuhan Coronavirus (2019-nCoV) for Effective Multi Epitope-Based Peptide Vaccine Production.Preprints 2020.##3. ul Qamar MT, Shahid F, Ali U, Aslam S, Fatima I, Fareed AZ, et al. Structural modeling and conserved epitopes prediction against SARS-COV-2 structural proteins for vaccine development. Research Square 2020.##4. Wu A, Peng Y, Huang B, Ding X, Wang X, Niu P, et al. Genome composition and divergence of the novel coronavirus (2019-nCoV) originating in China.Cell Host & Microbe 2020; 27(3): 325-328.##5. Huang X, Pearce R, Zhang YJb. Computational Design of Peptides to Block Binding of the SARS-CoV-2 Spike Protein to Human ACE2. 2020.##6. Zhang C, Zheng W, Huang X, Bell EW, Zhou X, Zhang YJJopr. Protein structure and sequence re-analysis of 2019-nCoV genome refutes snakes as its intermediate host or the unique similarity between its spike protein insertions and HIV-1. J Proteome Res 2020; 19(4): 1351-1360.##7. Lurie N, Saville M, Hatchett R, Halton J. Developing Covid-19 Vaccines at Pandemic Speed.N Engl J Med 2020; 382: 1969-1973.##8. Enayatkhani M, Hasaniazad M, Faezi S, Guklani H, Davoodian P, Ahmadi N, et al. Reverse vaccinology approach to design a novel multi-epitope vaccine candidate against COVID-19: an in silico study. Journal of Biomolecular Structure and Dynamics 2020 (just-accepted): 1-19.##9. Skwarczynski M, Toth IJCs. Peptide-based synthetic vaccines. Chem Sci 2016; 7: 842-854.##10. Chi X, Yan R, Zhang J, Zhang G, Zhang Y, Hao M, etal. A potent neutralizing human antibody reveals the N-terminal domain of the Spike protein of SARS-CoV-2 as a site of vulnerability. Biorexiv 2020.##11. Elshabrawy HA, Coughlin MM, Baker SC, Prabhakar BSJPo. Human monoclonal antibodies against highly conserved HR1 and HR2 domains of the SARS-CoV spike protein are more broadly neutralizing. Plos One 2012; 7(11): e50366.##12. Hoffmann M, Kleine-Weber H, Pöhlmann S. A Multibasic Cleavage Site in the Spike Protein of SARS-CoV-2 Is Essential for Infection of Human Lung Cells. Molecular cell 2020; 78(4): 779-784.e5.##13. Grifoni A, Sidney J, Zhang Y, Scheuermann RH, Peters B, Sette AJC-H-M-D--. Candidate targets for immune responses to 2019-Novel Coronavirus (nCoV): sequence homology-and bioinformatic-based predictions. Cell Host & Microbe 2020.##14. Fast E, Chen BJb. Potential T-cell and B-cell Epitopes of 2019-nCoV. Biorexiv 2020.## ##

رایحه درمانی در افسردگی پس از زایمان: یک کارآزمایی بالینی مبتنی بر الگوی آموزشی PRECEDE Aromatherapy in Postpartum Depression: A Clinical Trial Based on PRECEDE Model 1 1 سابقه و هدف: افسردگی پس از زایمان یک اختلال شایع روانی و رفتاری است. این کارآزمایی بالینی، تاثیر آموزش مبتنی بر الگوی PRECEDE در ترغیب مادران باردار به استفاده از رایحه درمانی برای پیشگیری از علائم افسردگی پس از زایمان پرداخته است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، زنان باردار مراجعه‌کننده به بیمارستان کمالی شهر کرج درسال 1397 بودند. در گروه مداخله (154 نفر)، برنامه آموزشی مبتنی بر الگوی PRECEDE و در گروه کنترل (154 نفر) برنامه آموزشی روتین اجرا شد. ابزار سنجش داده‌ها، پرسشنامه مشخصه‌های جمعیت‌شناختی و محقق ساخته مبتنی بر مولفه‌های الگوی PRECEDE بود. شرکت‌کننده‌ها قبل و دو هفته بعد از مداخله پرسشنامه‌ها را تکمیل نمودند. آنالیز آماری با نرم‌افزار 19SPSS انجام شد. یافته‌ها: علیرغم همگن بودن دو گروه قبل از مداخله، پس از انجام مداخله، دو گروه از نظر آگاهی، خودکارآمدی و حمایت اجتماعی به استثنای نگرش، اختلاف معنی‌داری با هم داشتند. فراوانی استفاده از رایحه درمانی در گروه مداخله از 18/18 درصد به 100 درصد و در گروه کنترل از 48/19 درصد به 72/22 درصد رسید و میانگین نمره افسردگی پس از زایمان در گروه مداخله از 25/ 14 به 34/10 کاهش یافت. استنتاج: الگوی PRECEDE، الگوی مناسبی جهت آموزش استفاده از رایحه درمانی در خانم‌های پرخطر از نظر افسردگی پس از زایمان می‌باشد.   شماره ثبت کارآزمایی بالینی : 1N2018101204131IRCT 2 Background and purpose: Postpartum depression (PPD) is a common psychological and behavioral disorder. This clinical trial examined the effect of PRECEDE-based education on encouraging women to use aromatherapy in preventing postpartum depressive symptoms. Materials and methods: The study was carried out in pregnant women attending Karaj Shahid Kamali Hospital, Iran 2018. In intervention group (n=154), the PRECEDE-based educational intervention was conducted and in the control group, the routine training program was implemented. Demographic characteristics questionnaire and a researcher-made scale based on PRECEED model were used to collect the data. The participants completed the questionnaires before the study and two weeks after the intervention. Data analysis was performed in SPSS V19. Results: Despite the homogeneity of the two groups before the intervention, there were significant differences between the two groups in Knowledge, self-efficacy, and social support after the intervention (P<0.05). But, attitude was not found to be significantly different between the two groups after the intervention (P=0.053). The frequency of using aromatherapy in experimental group was 18.18% that increased to 100% after the intervention (P<0.001) and in the control group it was 19.48% which increased to 22.72% ((P=0.772). The mean score for postpartum depression decreased from 14.25 to 10.34. Conclusion: The PRECEDE model is an appropriate model in teaching aromatherapy in women at high-risk of PPD.   (Clinical Trials Registry Number: IRCT20181012041314N1) 133 138 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/10 1398/11/21 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/6 1399/6/16 میترا فرج نژاد Mitra Farajnejad کارشناسی ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران ایران aky6511@yahoo.com سارا اسمعیل زاده Sara Esmaelzadeh Seieh دانشیار، گروه بهداشت باروری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران ایران esmaelzadeh1360@gmail.com آناهیتا قورچیان Anahita Ghourchian متخصص طب ایرانی، گروه طب ایرانی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران ایران anahitaghourchian@gmail.com لیلی صالحی Leili Salehi دانشیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، مرکز تحقیقات بهداشت، ایمنی و محیط، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران ایران leilisalehi83@yahoo.com postpartum depression aromatherapy PRECEDE model افسردگی پس از زایمان رایحه درمانی الگوی PRECEDE 1. Jones E, Coast E. Social relationships and postpartum depression in South Asia: A systematic review. Int J Soc Psychiatry 2013; 59(7): 690-700.##2. Veisani Y, Delpisheh A, Sayehmiri K, Rezaeian S.Trends of postpartum depression in Iran: A systematic Review ans meta-analysis. Depress Res Treat 2013; 2013: 291029.##3. Halbreich, U, Karkun, S. Cross-cultural and social diversity of prevalence of postpartum depression and depressive symptoms. J Affect Disordm 2006; 91(2–3): 97–111.##4. Pearlstein T, Howard M, Salisbury A, Zlotnick C. Post-partum. Depression. Am J Obstet Gynecol 2009; 200(4): 357-364.##5. Milgrom J, Schembri C, Ericksen J, Ross J, Gemmill A. Towards parenthood: An antenatal intervention to reduce depression anxiety and parenting difficulties. J Affect Disord 2011; 130(3): 385-394.##6. Salehi L, Heidari F. Efficacy of PRECEDE model in promoting nutritional behavior in a rural society. Irje 2011; 6(4): 21-27.##7. Herz RS. Aromatherapy facts and fictions: a scientific analysis of olfactory effects on mood, physiology and behavior. Int J Neurosci 2009; 119(2): 263-290.##8. Mahdizadeh A, Tafazoli M, Mazloum SR, Manteghi A,Asili J, Noras MR. Effect of orange scent on preventing of postpartum depression: a randomized clinical trial. IJOGI 2019; 21(9): 93-100.##9. Effati Daryani F, Mohammad Alizadeh Charandabi S, Zarei S, Mohammadi A, Mirghafourvand M. Effect of Lavender cream with or without footbath on anxiety, stress and depression of women in postpartum: A clinical randomized controlled trial. IJOGI 2017; 20(10): 52-61.##10. Carter FA, Frampton CM, Mulder RT. Cesarean section and postpartum depression: a review of the evidence examining the link. Psychosom Med 2006; 68(2): 321-330.##11. Wenze SJ, Battle CL, Tezanos KM. Raising multiples: mental health of mothers and fathers in early parenthood. Arch Womens Ment Health 2015; 18(2): 163-176.##12. Azad R, Fahmi R, Shrestha S, Joshi H, Hasan M, Nurus Salam Khan M, et al. Prevalence and risk factors of postpartum depression within one year after birth in urban slums of Dhaka, Bangladesh. PLOS ONE 2019; 14(5): e0215735.##13. Kerie S, Menberu M, Niguse W. Prevalence and associated factors of postpartum depression in Southwest, Ethiopia, 2017: a cross-sectional study. BMC Res Notes 2018; 11: 623.##14. Zlotnicka C, Tzilosc G, Millerc I, Seiferd R, Stoute R. Randomized controlled trial to prevent postpartum depression in mothers on public assistance. Published in final edited form as: J Affect Disord 2016; 189: 263-268.##15. Mazhari S, Nakhai N. Validating the Edinburgh postnatal depression of Edinbru scale in an iranian sample. J Women Health 2006; 10: 293-297 (Persian).##16. Rosa CD Collado S. Experiences in Nature and Environmental Attitudes and Behaviors: Setting the Ground for Future Research. Front Psychol 2019; 10: 763.##17. Hajmohamadi N, Ghalichi F, Bakhtari Aghdam F, Matlabi H. The “cooperative-supportive’’ intervention for improving mental health status among pregnant women. J Car Sci 2018; 7 (2): 101-106.##18. Yates P, Edwards H, Nash R, Aranda S, Purdie D, Najman J, et al. A randomized controlled trial of a nurse educational intervention for improving cancer pain management in ambulatory settings. Patient Educ Couns 2004; 53 (2): 227-237.##19. Ghosh JK, Wilhelm MH, Dunkel-Schetter C, Lombardi CA, Rirz BR. Pattern support and preterm birth and the moderation of effects of chronic stress:a study in Los Angeles county mothers. Arch Women Ment Health 2010; 13(4): 327-338.##20. Solhi M, Shabani Hamedan M, Salehi M. A PRECEDE-ROCEED based educational intervention in quality of life of women-headed households in Iran. Med J Islam Repub Iran 2016; 30: 417.##21. Field T, Diego M, Hernandez-Reif M, Deeds O, Figueiredo B. Pregnancy massage reduces prematurity, low birth weight and postpartum depression. Infant Behav Dev 2009; 32(4): 454-460.##22. Bastani F, Heidania A, Khazemnejad A, Vafaei M, Khashnian M. The effect of relaxation training based on self-efficacy theory on mental health of pregnant women. IJPCP 2006; 12 (2): 109-116 (Persian).## ##

شیوع سرمی هیداتیدوزیس انسانی و بررسی عومل خطر آن در مناطق روستایی شهرستان قائم شهر، سال 1398 Seroprevalence of Human Hydatidosis and Survey of Risk Factors in Rural Areas of Qaemshahr, Iran 2019 1 1 سابقه و هدف: هیداتیدوز یکی از شایع‌ترین بیماری‌های انگلی دنیا می باشد که در ایران نیز اندمیک است. در مناطق روستایی احتمال مواجهه بیش‌تری با این عفونت وجود دارد و به‌دلیل این‌که تاکنون هیچ مطالعه سرمی در شهرستان قائم‌شهر انجام نشده بود، این مطالعه با هدف بررسی میزان شیوع سرمی هیداتیدوزیس انسانی و عوامل خطر آن در مراجعه‌کنندگان به مراکز بهداشت روستایی قائم شهر به روش سرولوژی الایزا انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی مقطعی در مجموع 403 نمونه سرم جمع‌آوری و بعد از تکمیل پرسشنامه، بررسی آنتی‌بادی ضد اکینوکوکوس‌گرانولوزوس با استفاده از روش سرولوژی الایزا سنجیده شد. نتایج پس از ثبت در نرم‌افزار SPSS 24، با استفاده از رگرسیون لجستیک تجزیه تحلیل شد. یافته‌ها: از نظر آنتی‌بادی ضد اکینوکوکوس‌گرانولوزوس 11مورد (73/2 درصد) مثبت بودند. از نظر مثبت بودن سرمی بین جنس، مصرف سبزیجات خام و آب غیرکلرینه، ارتباط با خاک و نگه‌داشتن سگ اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد(05/0P>)، اما درد شکم و مصرف سبزیجات وحشی با وجود آنتی‌بادی ضد اکینوکوکوس‌گرانولوزوس ارتباط معنی‌داری داشتند(05/0<‌P). استنتاج: میزان شیوع در این منطقه با سایر مناطق ایران مطابقت دارد. باتوجه به نتایج به دست آمده، سبک زندگی و متغیرهای موجود در روستاهای قائم‌شهر، مطالعات تکمیلی در دیگر مناطق مازندران که اقلیم مشابهی دارند پیشنهاد می‌شود. 2  Background and purpose: Hydatidosis is one of the most prevalent zoonotic diseases around the world that is endemic in Iran too. In rural areas, there is a higher risk of infection. To the best of our knowledge, no study was done on seroprevalence of hydatidosis in Qaemshahr, north of Iran, so, we aimed to investigate this condition and its risk factors in patients attending Qaemshahr rural health centers using ELISA method. Materials and methods: A total of 403 serum samples were collected. The participants completed a researcher-made questionnaire. Then, anti-echinococcus­­ granulosus antibody was analyzed using ELISA method. Data analysis was done applying logistic regression in SPSS V24. Results: Eleven cases (2.73%) were found positive for anti-echinococcus granulosus antibody. There were no significant differences between seropositivity and gender, consumption of raw vegetable, non-chlorinated water and contact with dog and soil (P>0.05), but significant relationships were seen between anti-echinococcus granulosus antibody and abdominal pain and consumption of wild vegetables (P< 0.05). Conclusion: In this study, the prevalence of hydatidosis was similar to other parts of Iran. Further studies considering lifestyle and other variables are suggested in all areas of Mazandaran province with similar climate to Qaemshahr. 139 145 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/2 1399/2/13 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/20 1399/6/30 لطف اله داودی Lotfollah Davoodi استادیار، گروه بیماری های عفونی، مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران Lotfdavoodi@yahoo.com شیرافکن کردی Shirafkan Kordi متخصص بیوتکنولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران shirafkankordi@yahoo.com مظاهر آزرده Mazaher Azordeh کارشناس ارشد زیست سلولی مولکولی، مرکز آموزشی درمانی رازی قائم‌شهر، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران mazaherazordeh@ymail.com آرمین بهادری Armin Bahadori دانشجوی پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی،دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران Armin.bahadori1992@gmail.com فاطمه بهرامی Fatemeh Bahrami کارشناس علوم‌آزمایشگاهی، گروه علوم‌آزمایشگاهی، دانشگاه آزاد اسلامی بابل، بابل، ایران ایران Fatemeh.bhmm1996@gmail.com محمد طبرستانی Mohammad Tabarestani دانشجوی پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی،دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران dr.Mohammadt72@gmail.com محسن حسین زادگان Mohsen Hosseinzadegan دانشجوی پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی،دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران Mohsen.h008@gmail.com موسی متولی حقی Mousa Motavalli Haghi دکتری تخصصی انگل‌شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ایران Mossa2020@yahoo.com روح‌اله عابدیان کاسگری Rohallah Abedian kasgari دانشجوی دوره دکتری تخصصی انگل شناسی، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران rabed1342@gmail.com عیسی سلیمانی Eissa Soleymani دانشجوی دوره دکتری تخصصی انگل‌شناسی، گروه انگل‌شناسی و قارچ‌شناسی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ایران Eissa_Soleymani@Yahoo.com seroepidemiology Echinococus granulosus ELISA Hydatid cyst Qaemshahr سرواپیدمیولوژی اکینوکوکوس‌گرانولوزوس الایزا کیست هیداتید قائم‌شهر 1. Roostaei M, Fallah M, Maghsood AH, Saidijam M, Matini M. Prevalence and fertility survey of hydatid cyst in slaughtered livestock in Hamadan abattoir, western Iran, 2015 - 2016. Avicenna J Clin Microb Infec 2017; 4(2): e43361 (Persian).##2. Fallah M, Azimi A, Motavalli Haghi SM, Sarafraz N, Parsaei M, Hassanzadeh M, et al. Seroprevalence of Hydatidosis in Referrers to Laboratories of Khoda Afarin Health Center in East Azarbaijan, Iran, within 2018 to 2019. Avicenna J Clin Med 2020; 26(4): 234-240 (Persian).##3. Hezarjaribi HZ, Fakhar M, Esboei BR, Soosaraei M, Ghorbani A, Nabyan N, et al. Serological evidence of human cystic echinococcosis and associated risk factors among general population in Mazandaran Province, northern Iran. Ann Med Surg 2017; 18: 1-5 (Persian).##4. Nosrati A, Soleymani E, Davoodi L. Ovarian Cancer or Hydatidosis? A Case Report. Iran J Parasitol 2018; 13(3): 500-504.##5. Tavakoli HR, Bahonar AR, Jonidi NA. Epidemiology of hydatidosis in Iran during 2002-2006. Iranian J Infect Dis Trop Med 2008; 13(42): 67-71 (Persian).##6. Eckert J, Gemmell M, Meslin Fo-X, Pawlowski Z, Organization WH. WHO/OIE manual on echinococcosis in humans and animals: a public health problem of global concern. 2001.##7. Mobedi I, Dalimi A. Epidemiology of hydatid cyst in Iran and world. Tehran: Moghaddam Publication 1994: 132-147 (Persian).##8. Thompson R, McManus D. Aetiology: parasites and life-cycles. World Organization for Animal Health; 2001.##9. Fotiou V, Malissiova E, Minas A, Petinaki E, Hadjichristodoulou C. Seroprevalence of IgG antibodies against Echinococcus granulosus in the population of the region of Thessaly, Central Greece. PLoS One 2012; 7(5): e37112. ##10. Farag H, Bout D, Capron A. Specific immunodiagnosis of human hydatidosis by the enzyme linked immunosorbent assay (ELISA). Biomedicine 1975; 23(7): 276-278. ##11. Akhlaghi L, Massoud J, Housaini A. Observation on hydatid cyst infection in Kordestan Province (West of Iran) using epidemiological and seroepidemiological criteria. Iranian J Publ Health 2005; 34(4): 73-75 (Persian).##12. Garedaghi Y, Bahavarnia S. Seroepidemiology of human hydatidosis by ELISA method in East-Azarbaijan province in Iran in year 2009. Iranian Journal of Epidemiology 2011; 7(2): 25-29 (Persian).##13. Hadadian M, Ghaffarifar F, dalimi Asl AH, roudbar mohammadi S. seroepidemiological survey of hydatid cyst by elisa in kordestan province. Modares Journal of Medical Sciences (pathobiology) 2008; 10(4-3): 13-18 (Persian).##14. Rafiei A, Hemadi A, Maraghi S, Kaikhaei B, Craig PS. Human cystic echinococcosis in nomads of south-west Islamic Republic of Iran. East Mediterr Health J 2007;13(1):41-48.(persian)##15. Baharsefat M, Massoud J, Mobedi I, Farahnak A, Rokni M. Seroepidemiology of human hydatidosis in Golestan province, Iran. Iranian Journal of Parasitology 2007; 2(2): 20-24 (Persian).##16. Jalosian F. Evaluation of G-ELISA for Hydatidosis serodiagnose and comparison that with Dot-ELISA: MS thesis, Tehran, Tarbiat Modares University, faculty of Medicine; 2000: 82-103 (Persian).##17. Moro PL, Garcia HH, Gonzales AE, Bonilla JJ, Verastegui M, GilmanMD RH. Screening for cystic echinococcosis in an endemic region of Peru using portable ultrasonography and the enzyme-linked immunoelectrotransfer blot (EITB) assay. Parasitology research 2005; 96(4): 242-246.##18. Najafi N, Soleymani E, Sarvi S, Marofi A, Nosrati A, Davoodi A. Disseminated Strongyloidiasis in an Iranian immunocompromised patient: a case report. Iran J Parasitol 2016; 11(2): 279-283 (Persian).##19. Qaqish A, Nasrieh M, Al-Qaoud K, Craig P, Abdel-Hafez S. The seroprevalences of cystic echinococcosis, and the associated risk factors, in rural–agricultural, bedouin and semi-bedouin communities in Jordan. Annals of Tropical Medicine & Parasitology 2003; 97(5): 511-520.##20. Youssefi MR, Mirshafiei S, Moshfegh Z, Soleymani N, Rahimi MT. Cystic echinococcosis is an occupational disease? J Parasit Dis 2016; 40(3): 586-590 (Persian).##21. Esfandiari B, Youssefi M, Ziapour S, Fard S, Abouhosseini M, Espeh Kolaie MA. Evaluation of hydatid cyst surgeries in Northern Iran (Mazandaran Province) during 2001-2007. Journal of Animal and Veterinary Advances 2010; 9(7): 1128-1130 (Persian).##22. Heidari Z, Mohebali M, Zarei Z, Aryayipour M, Eshraghian M, Kia E, et al. Seroepidemiological study of human hydatidosis in Meshkinshahr district, Ardabil province, Iran. Iran J Parasitol 2011; 6(3): 19-25 (Persian).##23. Harandi M, Moazezi S, Saba M, Grimm F, Kamyabi H, Sheikhzadeh F, et al. Sonographical and serological survey of human cystic echinococcosis and analysis of risk factors associated with seroconversion in rural communities of Kerman, Iran. Zoonoses and Public Health 2011; 58(8): 582-588 (Persian).##24. Akalin S, Kutlu SS, Caylak SD, Onal O, Kaya S, Bozkurt Aİ. Seroprevalence of human cystic echinococcosis and risk factors in animal breeders in rural communities in Denizli, Turkey. The Journal of Infection in Developing Countries 2014; 8(9): 1188-1194.##25. Zibaei M, Azargoon A, Ataie Khorasgani M, Ghanadi K, Sadjjadi S. The serological study of cystic echinococcosis and assessment of surgical cases during 5 years (2007-2011) in Khorram Abad, Iran. Nigerian Journal of Clinical Practice 2013; 16(2): 221-225 (Persian).##26. Sarkari B, Sadjjadi S, Beheshtian M, Aghaee M, Sedaghat F. Human cystic Echinococcosis in Yasuj district in Southwest of Iran: an epidemiological study of seroprevalence and surgical cases over a ten year period. Zoonoses and Public Health 2010; 57(2): 146-150 (Persian).##27. Tiaoying L, Jiamin Q, Wen Y, Craig PS, Xingwang C, Ning X, et al. Echinococcosis in Tibetan populations, western Sichuan province, China. Emerg Infect Dis 2005; 11(12): 1866-1873.##28. Dalimi A, Motamedi G, Hosseini M, Mohammadian B, Malaki H, Ghamari Z, et al. Echinococcosis/hydatidosis in western Iran. Vet Parasitol 2002; 105(2): 161-171 (Persian).##29. Garedaghi Y, Bahavarnia S. Seroepidemiological study of hydatid cyst by ELISA method in East-Azarbaijan Province (2009). Journal of Kerman University of Medical Sciences 2011; 18(2): 172-181 (Persian).##30. Gholami S, Tanzifi A, Sharif M, Daryani A, Rahimi MT, Mirshafiee S, etal. Demographic aspects of human hydatidosis in Iranian general population based on serology: A systematic review and meta-analysis. Vet World 2018; 11(10): 1385-1396.## ##

فراوانی بیماری های مزمن شایع جسمی در سالمندان مراجعه کننده به درمانگاه های شهری تامین اجتماعی شهر کرمان Frequency of Chronic Physical Conditions in Older Population Attending Kerman Social Security Health Care Centers 1 1  سابقه و هدف: امروزه جمعیت سالمندان در کشورهای مختلف رو به افزایش بوده و بخش عمده‌ای از آن‌ها از بیماری‌های مزمن رنج می‌برند. بسیاری از سالمندان به بیماری‌های مزمن متعدد همزمان مبتلا هستندکه نیازمند توجه ویژه می‌باشند. این مطالعه با هدف، شناخت وضعیت بیماری‌های مزمن در افراد سالمند انجام پذیرفت. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، داده‌های ثبت شده 610 فرد سالمند مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی درمانی سازمان تأمین اجتماعی شهر کرمان مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های استخراج شده در فرم مربوطه وارد شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین سنی شرکت‌کنندگان (58/7± 98/66) سال بوده است. فراوان‌ترین بیماری‌های مزمن در بین افراد مورد بررسی به ترتیب پرفشاری خون، دیابت، اختلالات لیپید و بیماری‌های قلبی عروقی بود. 208 نفر (2/34 درصد) از سالمندان تنها به یک بیماری مزمن و 8/65 درصد به دو بیماری مزمن و بیش‌تر مبتلا بودند. استنتاج: بیماری‌های مزمن در سالمندان شایع بوده و ابتلای همزمان به چند بیماری نیز از فراوانی بالایی برخوردار است و نیازمند توجه ویژه می‌باشند. 2  Background and purpose: Nowadays, population of older age is increasing throughout the world and most of them suffer from chronic diseases. Many have multiple chronic diseases and require special attention. The purpose of this study was to determine the status of chronic diseases in older population. Materials and methods: In this cross-sectional study, records of 610 elderly people attending Kerman Social Security health care centers were investigated. Data analysis was done in SPSS V22. Results: The mean age of the subjects was 66.98±7.58 years. The most frequent chronic diseases were hypertension, diabetes, lipid disorders, and cardiovascular disease. There were 208 (34.2%) elderly with one chronic disease and 65.8% had two or more chronic diseases. Conclusion: Chronic diseases are common in older population and comorbidity with several diseases is high which requires special attention. 146 151 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/22019/11/21 1398/8/30 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/202020/09/13 1399/6/23 مریم ده یادگاری Maryam Dehyadegari دستیار پزشکی خانواده، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران ایران yadegarimaryam276@gmail.com حسین صافی زاده Hossein Safizadeh استاد، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، پژوهشکده آینده پژوهی در سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران ایران hsafizade@kmu.ac.ir elderly multiple chronic conditions comorbidity Kerman سالمند بیماری متعدد مزمن ابتلا همزمان کرمان 1. Ahmadi B, Alimohammadian M, Yaseri M, Majidi A, Boreiri M, Islami F, et al. Multimorbidity: Epidemiology and Risk Factors in the Golestan Cohort Study, Iran: A Cross-Sectional Analysis. Medicine 2016; 95(7): e2756.##2. Raghupathi W, Raghupathi V. An Empirical Study of Chronic Diseases in the United States: A Visual Analytics Approach to Public Health. Int J Environ Res Public Health 2018; 15(3): 431.##3. Schellevis FG. Epidemiology of multiple chronic conditions: an international Perspective. J Comorb 2013; 3(Spec Issue): 36-40.##4. Shadmi E. Disparities in multiple chronic conditions within populations. J Comorb 2013; 3(Spec Issue): 45-50.##5. Joshi R, Santoshi JA, Rai N, Pakhare A. Prevalence and Patterns of Coexistence of Multiple Chronic Conditions: A Study from Indian Urban Outpatient Setting. J Family Med Prim Care 2015; 4(3): 411-415.##6. Buttorff C, Ruder T, Bauman M. Multiple Chronic Conditions in the United States. RAND Corporation, 2019. Available at: https://www.rand.org/pubs/tools/TL221.html.##7. U.S. Department of Health and Human Services. Multiple Chronic Conditions—A Strategic Framework: Optimum Health and Quality of Life for Individuals with Multiple Chronic Conditions. Washington: U.S. Department of Health & Human Services; 2010.##8. He Z, Bian J, Carretta HJ, Lee J, Hogan WR, Shenkman E, et al. Prevalence of Multiple Chronic Conditions Among Older Adults in Florida and the United States: Comparative Analysis of the OneFlorida Data Trust and National Inpatient Sample. J Med Internet Res 2018; 20(4): e137.##9. Esmaeili Shahmirzadi S, Shojaeizadeh D, Azam K, Salehi L, Tol A, Moradian Sorkhkolaei M. The Impact of Chronic Diseases on The Quality Of Life Among The Elderly People In The East Of Tehran. Payavard 2012; 6(3): 225-235 (Persian).##10. Habibi A, Nemadi-Vosoughi M, Habibi S, Mohammadi M. Quality of life and prevalence of chronic illnesses among elderly people- A cross-sectional survey. J Health 2012; 3(1): 58-66.##11. Hosseini SR, Zabihi A, Savad kohi S, Bizhani A. Prevalence of chronic diseases in elderly population in Amirkola (2006-2007). J Babol Univ Med Sci 2008; 10(2): 68-75 (Persian).##12. Hopman P, Heins MJ, Rijken M, Schellevis FG. Health care utilization of patients with multiple chronic diseases in the Netherlands: Differences and underlying factors. Eur J Intern Med 2016; 35: 44-50.##13. Mwangi J, Kulane A, Hoi LV. Chronic diseases among the elderly in a rural Vietnam: prevalence, associated socio-demographic factors and healthcare expenditures. Int J Equity Health 2015; 14: 134.##14. Haghdoost AA, Sadeghirad B, Rezazadehkermani M. Epidemiology and heterogeneity of hypertension in Iran- a systematic review. Arch Iran Med 2008; 11(4): 444-452.##15. Babatsikou F, Zavitsanou A. Epidemiology of hypertension in the elderly. Health Sci J 2010; 4(1): 24-30.##16. Salive ME. Multimorbidity in Older Adults. Epidemiol Rev 2013; 35: 75-83.## ##

تاثیر گوش‌پوش و چشم‌پوش بر درد ناشی از تعبیه لوله دهانی- معدی در نوزادان بستری در بخش مراقبت‌های ویژه Investigating the Effect of Earmuffs and Eyeshields on Pain Caused by Orogastric Tube Insertion among Infants in Neonatal Intensive Care Unit 1 1  سابقه و هدف: کاهش محرک‌های محیطی مانند بینایی و شنوایی از روش‌های غیر دارویی پیشنهادی برای کاهش درد است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر گوش‌پوش و چشم‌پوش بر درد ناشی از تعبیه لوله دهانی- معدی در نوزادان انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که در سال 1397 در بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران بر روی 76 نوزاد که به روش در دسترس انتخاب شدند و با روش تخصیص تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند، انجام شد. محقق از 4 ساعت قبل از گذاشتن لوله دهانی- معدی و در خلال انجام کار، از گوش‌پوش و از 2 ساعت قبل از انجام پروسیجر از چشم‌پوش استفاده کرد. جهت ثبت اطلاعات دوربینی تظاهرات چهره را ضبط می‌کرد و به‌طور هم‌زمان ضربان قلب، اشباع اکسیژنی از روی مانیتور نوزاد برای 15 ثانیه در وضعیت استراحت قبل از انجام، حین و 30 ثانیه پس از اتمام کار ثبت می‌شد. درد در هنگام انجام رویه با استفاده از ابزار نشان گر درد نوزاد در هر دو گروه سنجیده شد. یافته‌ها با آزمون‌های توصیفی میانگین، انحراف‌معیار و فراوانی و آزمون‌های استنباطی T-test و من‌ویتنی، فریدمن، ویلکاکسون و کای اسکوئر مقایسه شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین نمره درد حین و بعد از گذاشتن لوله دهانی- معدی در گروه مداخله (حین 67/2±29/4، بعد 26/0±16/1) تفاوت معناداری با گروه کنترل (حین 80/1±11/9، بعد 55/2±24/4) داشت (001/0= P). استنتاج: با توجه به نتایج این مطالعه، استفاده از گوش‌پوش و چشم‌پوش برای کاهش درد قبل از گذاشتن لوله دهانی- معدی پیشنهاد می‌شود.   شماره ثبت کارآزمایی بالینی : 7N20101113005163IRCT 2  Background and purpose: Reducing sensory and environmental stimuli such as visual and auditory stimuli is one of the non-pharmacological methods to relieve pain. The purpose of this study was to examine the effect of eye shields and earmuffs on pain caused by orogastric tube insertion in infants. Materials and methods: A clinical trial was carried out in teaching hospitals affiliated with Tehran University of Medical Sciences in 2018. Seventy six infants were selected by convenience sampling and were randomly placed in an intervention group or a control group. Earmuffs were used since four hours before orogastric tube insertion and eye shields were used two hours before the procedure. A camera recorded facial expressions and the heart rate and oxygen saturation were also recorded for 15 seconds in resting position, before the procedure, during, and 30 seconds after orogastric tube insertion. Pain intensity during the procedure was assessed in both groups using Premature Infant Pain Profile (PIPP). Data were analyzed using t-test, Mann Whitney, Wilcoxon, Friedman test, and Chi-square test. Results: The study showed significant differences in mean score for pain during and after orogastric tube insertion between intervention group (4.29 ± 2.67and 1.16 ± 0.26) and control group (9.11 ± 1.80 and 4.24 ± 2.55), respectively (P=0.001). Conclusion: According to this study, eye shields and earmuffs could be used before orogastric tube insertion in order to relieve pain.   (Clinical Trials Registry Number: IRCT20101113005163N7) 152 157 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/22019/11/212020/05/15 1399/2/26 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/202020/09/132020/08/25 1399/6/4 اکرم السادات سادات حسینی Akram sadat Sadat Hoseini دانشیار، گروه کودکان و مراقبت ویژه نوزادان، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات قرآن، حدیث و طب، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران ashoseini@tums.ac.ir اشرف عجم حسنی Ashraf Ajam Hassani کارشناس ارشد پرستاری مراقبت ویژه نوزادان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ایران arezooman22@yahoo.com infant sensory protection pain orogastric tube نوزاد کاهش تحریک محیطی درد لوله دهانی- معدی 1. Verklan T, Walden M. Pain Assessment and Management: Core curriculum for neonatal intensive care nursing, 4th ed. New yourk: Sounders; 2015.##2. . Shaolin C, Qing Z, Ri-Hua X, Shi WuW, Harrison D. What is the Best Pain Management During Gastric Tube Insertion for Infants Aged 0–12 months: A Systematic Review. J Ped Nurs 2016; 34: 78-83.##3. Aita M, Johnston C, Goulet C, Oberlander TF, Snider L. Intervention Minimizing Preterm Infants’ Exposure to NICU Light and Noise. Clin Nurs Res 2012; 22(3): 337-358.##4. Liaw J, Zeng WP, Yang L, Yuh YS, Yin T, Yang MH. Nonnutritive sucking and oral sucrose relieve neonatal pain during intramuscular injection of hepatitis vaccine. J Pain Symptom Manage 2011; 42(6): 918-930.##5. Jobe AH. A Risk of Sensory Deprivation in the Neonatal Intensive Care Unit. J Pediater 2014; 164(6): 1265-1267.##6. Chan YH. Randomised Controlled Trials (RCTs)-Sample Size: The Magic Number? Singapore Med J 2003; 44(4): 172-174.##7. Aita M, Goulet C, Oberlander TF, Snider L, Johnston C. A randomized controlled trial of eye shields and earmuffs to reduce pain response of preterm infants. J Neonatal Nursing 2014; 21(3):93-103.##8. Askie L, Henderson-Smart D, Irwig L, Simpson J. Oxygen-saturation targets and outcomes in extremely preterm infants. N Engl J Med 2003; 349: 959-967.##9. Stevens B, Johnston C, Taddio A, Gibbins S, Yamada J. The premature Infant Pain profile: Evaluation 13 years after development. Clin J Pain 2010; 26(9): 813-830.##10. Abujarir R, Salama H, Greer W, Al Thani M, Visda F. The impact of earmuffs on vital signs in the neonatal intensive care uni. J Neonatal-Perinatal Med 2012; 5(3): 249e59.##11. Khalesi N, Khosravi N, Ranjbar A, Goodarzi Z, Karimi A. The effectiveness of earmuffs on the physiologic and behavioral stability in preterm infants. Inter J Pediatric Otorhinolaryngol 2017; 98: 43-47.##12. Alemdar DK, Ozdemir fk. Effects of covering the Eyes versus playing Intrauterine sounds on pre, ature Infant`s pain and physiological Parameters during venipuncture. J Pediater Nurs 2017; 37: e30-e36.## ##

بررسی میزان آگاهی، عملکرد و عوارض مواجهه با گاز فرمالدهید Evaluation of Awareness, Performance and Side Effects of Formaldehyde Exposure 1 1 سابقه و هدف: فرمالدهید در اتاق‌عمل‌ها جهت ضدعفونی کردن و استریلیزاسیون ابزار جراحی استفاده می‌شود. استنشاق گاز فرمالدهید باعث بروز عوارض در افراد می‌شود. افزایش آگاهی درباره استفاده از آن، می‌تواند از بروز از عوارض جلوگیری نماید. این  مطالعه با موضوع بررسی میزان آگاهی، عملکرد و عوارض ناشی از مواجهه با گاز فرمالدهیددر پرسنل و دانشجویان اتاق‌عمل مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1398انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه توصیفی مقطعی است که 120 نفر از پرسنل و دانشجویان اتاق‌عمل، درسال 1398، پرسشنامه‌ی مربوط‌ به آن‌را تکمیل نمودند. این پرسشنامه محقق‌ساخته که روایی و پایایی آن تایید شده‌است، شامل 6 سوال درباره اطلاعات دموگرافیک، 9 سوال آگاهی، 13 سوال عملکرد و 18 سوال عوارض بود. آگاهی و عملکرد در سه حیطه خوب، متوسط و ضعیف تقسیم شد. از آزمون chi-square جهت آنالیز داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها: با توجه به این که پاسخ به 4 تا 6 سوال درست از سوالات آگاهی نشان‌دهنده آگاهی در حیطه متوسط است 3/77درصد از پرسنل‌اتاق‌عمل و 3/73درصد از دانشجویان در این حیطه قرار گرفتند. 64درصد پرسنل و7/66درصد از دانشجویان عملکرد خوبی داشتند. بیش‌ترین عارضه در پرسنل ‌اتاق‌عمل، سردرد(6/83درصد) و در دانشجویان سوزش چشم(7/60درصد) گزارش شد. نتایج  نشان دادکه 2/74درصد از پرسنل و 93درصد از دانشجویان هیچ‌گونه استانداردی درباره مواجهه با فرمالدهید مطالعه نکرده ‌بودند. استنتاج: باتوجه به خطرات مواجهه با گاز فرمالدهید، به بیمارستان‌ها و مراکزدرمانی توصیه می‌شود، دوره‌های‌آموزشی جهت افزایش میزان آگاهی و کاهش عوارض حاصل از مواجهه با آن برگزار کنند. 2 Background and purpose: Formaldehyde is used in operating rooms to disinfect and sterilize surgical instruments. Inhalation of formaldehyde gas causes various respiratory complications in people. Awareness on the use of formaldehyde can prevent many complications. This study was conducted to determine the level of knowledge and practice about formaldehyde exposure in the staff and students of the operating room and complications caused by this exposure in Mazandaran University of Medical Sciences, 2019. Materials and methods: A cross-sectional descriptive study was performed in 120 operating room staff and students. The participants completed a researcher made questionnaire. The validity and reliability of the questionnaire were previously confirmed. It included 6 items about demographic information, 9 on awareness, 13 about performance and 18 items about the complications of formaldehyde exposure. Awareness and practice were classified according to being good, moderate, and poor. Chi-square test was applied to analyze the data. Results: Correct answer to 4-6 questions about awareness showed moderate knowledge, so, 77.3% of the operating room staff and 73.3% of the students reported moderate awareness about formaldehyde exposure. The performance in 64% of the staff and 66.7% of the students was good. The most common complications in staff and students were headache (83.6%) and eye irritation (60.7%), respectively. The majority of the operating room staff (74.2%) and students (93%) had not studied any standards for formaldehyde exposure. Conclusion: Occupational exposures to formaldehyde is associated with many health risks, so, hospitals and treatment centers are recommended to hold training courses to increase awareness and reduce the complications of formaldehyde exposure.   158 163 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/22019/11/212020/05/152020/05/3 1399/2/14 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/202020/09/132020/08/252020/09/12 1399/6/22 فاطمه پولادخای Fatemeh Pouladkhay دانشجوی کارشناسی ارشداتاق‌عمل، کمیته‌تحقیقات‌دانشجویی، دانشگاه‌علوم‌پزشکی‌مازندران، ساری، ایران ایران pouladkhay.fatemeh@gmail.com رعنا آب جار Rana Abjar دانشجوی کارشناسی ارشداتاق‌عمل، کمیته‌تحقیقات‌دانشجویی، دانشگاه‌علوم‌پزشکی‌مازندران، ساری، ایران ایران ranaabjar@gmail.com فاطمه زهرا باقری Fatemehzahra Bagheri دانشجوی کارشناسی ارشداتاق‌عمل، کمیته‌تحقیقات‌دانشجویی، دانشگاه‌علوم‌پزشکی‌مازندران، ساری، ایران ایران bagheri.z1994@gmail.com طیبه آذرمهر Tayebeh Azarmehr دانشجوی کارشناسی ارشداتاق‌عمل، کمیته‌تحقیقات‌دانشجویی، دانشگاه‌علوم‌پزشکی‌مازندران، ساری، ایران ایران t.azarmehr74@gmail.com حسن صیامیان Hasan siamian دانشیار، گروه مدارک پزشکی و فناوری اطلاعات سلامت، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران. مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران siamain46@gmail.com ابراهیم نصیری فرمی Ebrahim Nasiri-formi . استادیار، گروه هوشبری و اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران . مرکز تحقیقات طب سنتی و مکمل، پژوهشکده اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران rezanf2002@yahoo.com formaldehyde operating rooms complications staff students فرمالدهید اتاق‌عمل عوارض کارکنان دانشجویان 1. Alizadeh A, Zargari M, Golbabaei F, Mohammad pour Ra. Study on concentration of formaldehyde evaporations in the space of different wards in private and governmental hospitals of sari township 2001-2002. J Mazandaran Univ Med Sci 2003; 13(38): 20-26.##2. Soltan sanjari M, Hashemi M. Formalin Toxicity after Inadvertent Retrobulbar and Eyelid Injection: A Case Report. razi Journal of Medical Science 2004; 11(42): 559-563 (Persian).##3. Sayed SM, Azmi WNFW, Veloo Y, Shaharudin R. Formaldehyde exposure, health symptoms and risk assessment among hospital workers in malaysia. Journal of Environmental Protection 2019; 10(6): 861-879.##4. Rafeei Pour A, Ranjbarian M, Dehghani A, Kalantari S. The prevalence of pulmonary functional impairments workers induced by occupational exposure to Formaldehyde in a resin factory. Journal of Health in the Field 2014; 1(4): 1-6 (Persian).##5. Vosoughi Sh, Khavani A, Salehnia M, Asilian H, Esmaeili V. Toxoc effect of formaldehyde vapors on testicular tissue and sperm. Iran Occupational Health 2013; 10(1): 11-22 (Persian).##6. Neghab M, Soltanzadeh A, Choobineh AR. Respiratory symptoms and functional impairments induced by occupational exposure to formaldehyde. Iran Occupational Health Journal 2010; 7(2): 58-66 (Persian).##7. Jalali M, Nikravesh MR, Fazel MR. Effect of formaldehyde on somniferous tubules of Balb/c mice. Anatomy Sciences of Iran 2008; 6(23): 385-394 (Persian).##8. Golalipour MJ, Azarhoush R, Fazeli SAH, Davariyn A. The effect of formaldehyde vapor histopathology on the respiratory mucosa. Scientific Jornal of Forensic Medicine 2003; 9(32): 185-189 (Persian).##9. Hajiabadi MR. Evaluation of knowledge of personnel and operating room students from formalin tablets. National Congress on Medical Education; Yazd. 2014; p. 15 (Persian).##10. Valizadeh N, Asadi F, Fazel A. Evaluation of formaldehyde tablet numbers used in sterilization surgical instruments and its comparison with standard numbers. Journal of Mashhad Nursing Midwifery Faculty 2010; 10(24): 44 (Persian).##11. Fattollahi M. Formalin as an Occupational Hazard to Health Care of the Workersin the Hatcheries of Rainbow Trout Farms of Chaharmahal-va-Bakhtiari Province. Renewable Natural Resources Research 2011; 2(3): 23-32 (Persian).##12. Takahashi S, Tsuji K, Fujii K, Okazaki F, Takigawa T, Ohtsuka A, et al. Prospective study of clinical symptoms and skin test reactions in medical students exposed to formaldehyde gas. The Journal of Dermatology 2007; 34(5): 283-289.##13. Ahmad I, Zhou Z, Li HY, Zang SQ. Crafting CdTe/CdS QDs surface for the selective recognition of formaldehyde gas via ratiometric contrivance. Sensors and Actuators B: Chemical 2020; 304: 127379.##14. Alnagar FA, Shmela ME, Alrtib AM, Benashour FM, Buker AO, Abdalmula AM. Health adverse effects of formaldehyde exposure to students and staff in gross anatomy. International Journal of Scientific Research and Management 2018; 6(2): MP.## ##

تاثیر استفاده از رویکرد تکلیف مدار بر تحرک کارکردی کودکان مبتلا به فلج مغزی : یک مرور نظام مند و فراتحلیل Effect of Task Oriented Training on Functional Mobility in Children with Cerebral Palsy: A Systematic Review and Meta-analysis 1 1 سابقه و هدف: مطالعات بسیاری در زمینه اثربخشی درمان توانبخشی کودکان مبتلا به فلج مغزی انجام شده است. یکی از جنبه های مهم و مورد تاکید در درمان این کودکان تحرک کارکردی می‌باشد. این پژوهش با هدف مرور نظام مند و فراتحلیل مطالعات انجام گرفته در زمینه اثربخشی رویکرد درمانی آموزش تکلیف مدار بر تحرک کارکردی کودکان مبتلا به فلج مغزی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: با هدف مرور نظام مند و فراتحلیل تمامی مطالعات صورت گرفته در زمینه تاثیر رویکرد آموزش تکلیف مدار بر تحرک کارکردی کودکان مبتلا به فلج مغزی به زبان انگلیسی و فارسی با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی Medline, Embase, CINAHL, PubMed, PsychInfo, ISI web of science, magiran, ISC, SID جمع‌آوری گردید. جستجو تا تاریخ بهمن ماه سال 1398 (ژانویه سال 2020 میلادی) به زبان فارسی و انگلیسی انجام گرفت. پس از غربالگری و ارزیابی کیفیت مقالات با استفاده از معیارهای ورود و خروج پژوهش، داده‌های بدست آمده با استفاده از "نرم‌افزار جامع فراتحلیل" تحلیل شد. یافته‌ها: از بین 345 مقاله اولیه بدست آمده، 8 مقاله واجد شرایط تحلیل قرار گرفت. فراتحلیل بر روی این مقالات نشان دهنده تاثیر معنی‌دار رویکرد آموزش تکلیف مدار در مقایسه با رویکردهای مرسوم بر تحرک کارکردی کودکان مبتلا به فلج مغزی بود(000/0=P). استنتاج: رویکرد درمانی آموزش تکلیف مدار می تواند به عنوان یک روش درمانی بر روی کودکان مبتلا به فلج مغزی به هدف بهبود تحرک کارکردی انجام شود. 2 Background and purpose: A lot of research has been done on the effectiveness of rehabilitation treatment in children with cerebral palsy. Functional mobility is one of the significant aspects in treatment of these children. This systematic meta-analysis aimed at reviewing the studies on the effectiveness of task oriented training on functional mobility in children with cerebral palsy. Materials and methods: All articles about the effectiveness of task oriented training for functional mobility in children with cerebral palsy in English or Persian, published until January 2020, were studied by a thorough search in electronic databases, including  Medline, Embase, CINAHL, PubMed, PsychInfo, Web of Science, Magiran, ISC, and SID. After screening and assessing the quality of research papers and applying inclusion and exclusion criteria, data was analyzed by Comprehensive meta-analysis software (CMA). Results: Out of 345 articles, eight met the inclusion criteria. The meta-analysis showed that task oriented training had more significant effect on functional mobility than other conventional approaches in children with cerebral palsy (P=0.000). Conclusion: Task oriented approach could be used as a treatment method in improving functional mobility in children with cerebral palsy. 164 177 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/22019/11/212020/05/152020/05/32020/06/17 1399/3/28 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/202020/09/132020/08/252020/09/122020/08/24 1399/6/3 حمیدرضا آزادی Hamidreza Azadi دانشجوی دکتری تخصصی کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران . مربی، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران ایران hrazadiot55@gmail.com سید علی حسینی Seyed Ali Hosseini استاد، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران ایران alihosse@gmail.com نازیلا اکبرفهیمی Nazila Akbarfahimi استادیار، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران ایران fahimi1970@yahoo.com meta-analysis cerebral palsy functional mobility task oriented training فراتحلیل فلج مغزی تحرک کارکردی آموزش تکلیف مدار 1. Odding E, Roebroeck ME, Stam HJ. The epidemiology of cerebral palsy: incidence, impairments and risk factors. Disabil Rehabil 2006; 28(4): 183-191.##2. Ryan JM, Allen E, Gormley J, Hurvitz EA, Peterson MD. The risk, burden, and management of non‐communicable diseases in cerebral palsy: a scoping review. Developmental Medicine & Child Neurology 2018; 60(8): 753-764.##3. Park EY. Gross motor function and activities of daily living in children and adolescents with cerebral palsy: a longitudinal study. Journal of Developmental and Physical Disabilities 2018; 30(2): 189-203.##4. AOTA. Occupational therapy practice framework: domain and process (3rd Edition). American Journal of Occupational Therapy 2017; 68: S1-S48.##5. Bax M, Goldstein M, Rosenbaum P, Leviton A, Paneth N, Dan B, et al. Proposed definition and classification of cerebral palsy, April 2005. Developmental Medicine & Child Neurology 2005; 47(8): 571-576.##6. Park EY, Kim EJ. Effect of the frequency of therapy on the performance of activities of daily living in children with cerebral palsy. Journal of Physical Therapy Science 2018; 30(5): 707-710.##7. Organization WH. International Classification of Functioning, Disability, and Health: Children & Youth Version: ICF-CY: World Health Organization; 2007.##8. Kim Y, Lee BH. Clinical usefulness of child-centered task-oriented training on balance ability in cerebral palsy. J phys Ther Sci 2013; 25(8): 947-951.##9. Rensink M, Schuurmans M, Lindeman E, Hafsteinsdottir T. Task-oriented training in rehabilitation after stroke: systematic review. J Adv Nurs 2009; 65(4): 737-754.##10. Salem Y, Godwin EM. Effects of task-oriented training on mobility function in children with cerebral palsy. NeuroRehabilitation 2009; 24(4): 307-313. ##11. Leroux A, Pinet H, Nadeau S. Task-oriented intervention in chronic stroke: changes in clinical and laboratory measures of balance and mobility. Am J Phys Med Rehabil 2006; 85(10): 820-830. ##12. Roostaei M, Baharlouei H, Azadi H, Fragala-Pinkham MA. Effects of aquatic intervention on gross motor skills in children with cerebral palsy: a systematic review. Phys Occup Ther Pediatr 2017; 37(5): 496-515. ##13. Ketelaar M, Vermeer A, Hart Ht, van Petegem-van Beek E, Helders PJ. Effects of a functional therapy program on motor abilities of children with cerebral palsy. Physical Therapy 2001; 81(9): 1534-1545. ##14. Blundell S, Shepherd R, Dean C, Adams R, Cahill B. Functional strength training in cerebral palsy: a pilot study of a group circuit training class for children aged 4–8 years. Clin Rehabil 2003; 17(1): 48-57. ##15. Han HK, Chung YJ. Effects of task-oriented training for gross motor function measure, balance and gait function in persons with cerebral palsy. Phys Ther Rehabi Sci 2016; 5(1): 9-14. ##16. Kim JH, Choi YE. The Effect of Task-oriented Training on Mobility Function, Postural Stability in Children with Cerebral Palsy. J Korean Soc Phys Med 2017; 12(3): 79-84. ##17. Kumar C, Kataria S. Effectiveness of task oriented circuit training on functional mobility and balance in cerebral palsy. Indian Journal of Physiotherapy and Occupational Therapy 2013; 7(4): 23.##18. Kumar C, Ostwal P. Comparison between Task-Oriented Training and Proprioceptive Neuromuscular Facilitation Exercises on Lower Extremity Function in Cerebral Palsy-A Randomized Clinical Trial. J Nov Physiother 2016; 6(291). ##19. Shaju F. Study on Efficacy of Task Oriented Training on Mobility and Balance among Spastic Diplegic Cerebral Palsy Children. Open Access J Neurol Neurosurg 2017: 1(3): 555562. ##20. Choi Y, Jung H. A Commentary on Task-Oriented Interventions in the Functional Mobility and Postural Control of Children with Cerebral Palsy. Int J Neurorehabilitation 2018; 5(2): 314. ##21. Moher D, Liberati A, Tetzlaff J, Altman DG, Group P. Preferred reporting items for systematic reviews and meta-analyses: the PRISMA statement. PLoS Med 2009; 6(7): e1000097. ##22. Higgings J, Green S. Cochrane handbook for systematic reviews of interventions. The Cochrane Library. 2009. ##23. Monica Keen O, Snyder K. Occupational Therapy Practice Framework: Domain & Process, Health, Well-Being, Participation and Engagement. 2020. ##24. Murphy KR, Myors B, Wolach A. Statistical power analysis: A simple and general model for traditional and modern hypothesis tests: Routledge; 2014. ##25. Borenstein M, Hedges LV, Higgins JP, Rothstein HR. Multiple outcomes or time-points within a study. Introduction to Meta-Analysis 2009: 225-238. ##26. Cohen J. Statistical power analysis. Current directions in psychological science 1992; 1(3): 98-101. ##27. Rothstein HR, Sutton AJ, Borenstein M. Publication bias in meta-analysis. Publication Bias in Meta-Analysis: Prevention, Assessment and Adjustments 2005: 1-7. ##28. Sah AK, Balaji GK, Agrahara S. Effects of task-oriented activities based on neurodevelopmental therapy principles on trunk control, balance, and gross motor function in children with spastic diplegic cerebral palsy: A single-blinded randomized clinical trial. J Pediatr Neurosci 2019; 14(3): 120-126. ##29. Jeon BJ, Kim WH, Park EY. Effect of task-oriented training for people with stroke: a meta-analysis focused on repetitive or circuit training. Top Stroke Rehabil 2015; 22(1): 34-43. ##30. Wevers L, van de Port I, Vermue M, Mead G, Kwakkel G. Effects of task-oriented circuit class training on walking competency after stroke: a systematic review. Stroke 2009; 40(7): 2450-2459. ##31. Ghorbani N, Rassafiani M, Izadi-Najafabadi S, Yazdani F, Akbarfahimi N, Havaei N, et al. Effectiveness of cognitive orientation to (daily) occupational performance (CO-OP) on children with cerebral palsy: A mixed design. Res Dev Disabil 2017; 71: 24-34. ##32. Wright FV, Rosenbaum PL, Goldsmith CH, Law M, Fehlings DL. How do changes in body functions and structures, activity, and participation relate in children with cerebral palsy? Dev Med Child Neurol 2008; 50(4): 283-289. ##33. Chiarello LA, Palisano RJ, Bartlett DJ, McCoy SW. A multivariate model of determinants of change in gross-motor abilities and engagement in self-care and play of young children with cerebral palsy. Phys Occup Ther Pediatr 2011; 31(2): 150-168. ##34. Shumway-Cook A, Woollacott MH. Motor control: translating research into clinical practice, 3 ed: Lippincott Williams & Wilkins; 2007. ##35. Bock AM, Gallaway KC, Hund AM. Specifying links between executive functioning and theory of mind during middle childhood: Cognitive flexibility predicts social understanding. Journal of Cognition and Development 2015; 16(3): 509-521. ##36. Moradi Abbasabadi M, Akbarfahimi N, Hosseini SA, Rezasoltani P. Reliability of the Persian Version of the pediatric evaluation of disability inventory in 3 to 9-year old children with cerebral palsy. J Mazandaran Univ Med Sci 2015; 25(130): 129-137 (Persian).##37. Palisano RJ, Hanna SE, Rosenbaum PL, Russell DJ, Walter SD, Wood EP, et al. Validation of a model of gross motor function for children with cerebral palsy. Phys Ther 2000; 80(10): 974-985. ##38. Lenroot RK, Giedd JN. Brain development in children and adolescents: insights from anatomical magnetic resonance imaging. Neurosci Biobehav Rev 2006; 30(6): 718-729. ##39. Kunz R, Autti-Rämö I, Anttila H, Malmivaara A, Mäkelä M. A systematic review finds that methodological quality is better than its reputation but can be improved in physiotherapy trials in childhood cerebral palsy. J Clin Epidemiol 2006; 59(12): 1239-1248.## ##

یک ترم کاردرمانی به صورت مجازی گذشت: چه تجربیاتی از کووید 19 آموختیم؟ One Semester of Occupational Therapy Passed Virtually: What Experiences Did We Learn from Covid-19? 1 1 یک ترم کاردرمانی به صورت مجازی گذشت: چه تجربیاتی از کووید 19 آموختیم؟     سردبیر محترم   با ورود بیماری Covid-19 اساتید دانشگاه‌ها موظف شدند تا کلیه فعالیت‌های تدریس و ارزیابی دانشجویان را به‌صورت آنلاین برگزار نمایند. در نتیجه تمامی کلاس‌های تئوری و بخشی از کلاس‌های تئوری- عملی برای محیط آموزش مجازی (سامانه نوید) تطبیق داده شد. این اولین باری بود که برای کاردرمانی کلاس‌های آنلاین برگزار می‌شد و تجربیاتی برای اساتید و همچنین برای دانشجویان به همراه داشته است و بدون شک از دیدگاه سازمانی، هر دانشگاه به دنبال درک تجربه دانشجویی و کشف آن‌چه می‌تواند به عنوان یادگیری آنلاین در آینده حفظ شود، خواهد بود. از دیدگاه دانشجویان چنان‌چه تمامی دروس تئوری و تئوری- عملی در همان ساعات برنامه درسی که از قبل زمانبندی شده بود، به صورت آنلاین انجام می‌شد در مدیریت زمان و انگیزه آنان می‌توانست تاثیرگذار باشد.  در زمینه برگزاری واحدهای عملی به ویژه تکنیک‌های حرکت درمانی و مداخلات درمانی در اختلالات روان قطعاً چنان‌چه ما قادر به برگزاری کلاس‌های شبیه‌سازی شده برای بیمار و انجام تمرینات و ارزیابی‌ها می‌بودیم درپیشبرد مهارت‌های بالینی دانشجویان موفق‌تر بودیم. به عنوان مثال یک کلاس آنلاین را با پنج اتاق تصور کنید. در هر اتاق یک بازیگر وجود دارد که یک بیمار شبیه‌سازی شده است. هر بیمار شبیه‌سازی شده در هر جلسه 20 دقیقه‌ای یک دانشجوی کاردرمانی ملاقات می‌کند. دانشجو موظف است ضمن انجام ارزیابی خود، برنامه درمانی همراه با استدلال بالینی را ارایه دهد. بی‌تردید برگزاری چنین نمونه‌ای نیاز به زیر ساخت‌های مناسب دارد(1). در دروسی از قبیل ارزیابی قدرت عضلانی هر چند وجود تصاویر در نحوه انجام ارزیابی منـاسب است ولـی فقدان وجود یک نرم‌افزار آموزشی و یا ویدئو تصویری کاملا مشهود بود.   در خصوص برگزاری واحدهای "کارآموزی در عرصه" نیز با توجه به استقبال کم خدمت گیرنـدگان بهتر است هر چه سریع‌تر به سمت کلاس‌های شبیه‌سازی شده یا استفاده ازخدمات سلامت از دور (Telehealth) و توانبخشی از دور (Telerehabilitation) حرکت نماییم(2،‌3). چراکه با وجود پاندمی، توانخواه از حضور در کلینیک‌های توانبخشی امتناع ورزیده و از سوی دیگر نیز درمان چهره به چهره هم برای توانخواه و هم تراپیست حتی با رعایت پروتکل‌‌های بهداشتی ریسک بالایی خواهد داشت. آن‌چه در زمینه" کارآموزی‌های در عرصه" در آینده نیاز است که مطرح شود، استفاده از یادگیری ترکیبی (Blended Learning) می‌باشد که رویکردی ارجح به حساب می‌آید(4). از آن‌جایی‌که اکثر آموزش‌های" کارآموزی‌های در عرصه" دانشجویان در مراکز وابسته به بهزیستی صورت می‌پذیرد و با وجود بیماری Covid-19 مراکز بهزیستی نیز یا تعطیل اعلام شده‌اند یا موظفند با 10 درصد ظرفیت فعالیت نمایند، بنابراین ادغام آموزش آنلاین با آموزش حضوری و سنتی می‌تواند در افزایش مهارت و کفایت دانشجویان کاردرمانی موثر باشد(1). از آن‌جاکه این تغییرات در کاردرمانی در یک بازه زمانی کوتاه و تحت شرایط خاص انجام شده است باید برای تصمیم‌گیری در آینده، تأثیر محیط یادگیری و نتایج یادگیری را در نظر بگیریم، تا متوجه شویم که تعمیم‌پذیری برای دانشجویان کاردرمانی صورت پذیرفته است. از سویی دیگر باید در جهت از بین بردن نابرابری‌ها گام برداریم. به عنوان مثال دانشجویان کاردرمانی که به رایانه یا اینترنت درخانه دسترسی ندارند از آموزش محروم می‌شوند، این موضوع به ویژه در بحران Covid-19 هنگامی که اکثر گزینه‌های جایگزین برای دسترسی به رایانه و اینترنت در دسترس نباشد، مانند کتابخانه‌های عمومی، پردیس‌های دانشگاه یا کافی‌نت‌ها قابل توجه است. همچنین ممکن است دانشجویان کاردرمانی در این شرایط با چالش‌هایی چون مهارت‌های خود تنظیمی، مدیریت زمان و انگیزه مواجه شوند چرا که با وجود تعطیلات زیاد، روتین‌ها و برنامه‌ریزی‌ها دچار مشکل خواهد شد و به نوعی جدایی و دوری از درس پدیدار می‌گردد. چالش‌هایی از قبیل سواد فناوری و شایستگی، کفایت تکنولوژیکی و پیچیدگی تکنولوژیکی برای دانشجوی کاردرمانی و نیز اساتید کاردرمانی از نکات مهم است(5). زیرا هر اندازه شناخت و مهارت استفاده از تکنولوژی بیش‌تر باشد علاوه بر افزایش رغبت به آموزش مجازی، استفاده از انواع نرم افزارهای آموزش مجازی بیش‌تر و به دنبال آن ارایه محتواهای آموزشی نیز بهتر خواهد بود. در پایان، آموزش کاردرمانی در دوره‌ای به‌صورت مجازی پیش رفته است. اساتید و دانشجویان کاردرمانی نشان داده‌اند که می‌توانند دوره‌ها و برنامه‌ها را با قالب مجازی و آنلاین تطبیق دهند و بدون شک هر دو گروه مهارت‌های قابل انتقال را در این محیط کسب کرده و خواهند کرد و این امر در صورتی محقق می‌شود که مطالب بیان شده فوق و زیرساخت‌های لازم فراهم شود. شاید لازم است تغییراتی در کوریکولوم‌های آموزشی ایجاد گردد و یا کوریکولوم‌های آموزش مجازی برای کاردرمانی طراحی شود. همچنین در خصوص دروس عملی، طراحی و ساخت نرم‌افزارها و ویدئوهای بومی سازی شده می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد. با این حال، لازم است به یاد داشته باشید که این تغییر به صورت بسیار سریع اتفاق افتاد، بنابراین لازم است در آموزش، رویکرد مبتنی بر شواهد را در پیش بگیریم، چرا که امکان آموزش عملی وکسب مهارت برای دانشجو در چنین شرایطی با کاستی‌هایی مواجه است. تحقیقات متعددی لازم است تا مشخص شود چه مؤلفه‌های مجازی و آنلاینی می‌تواند درحمایت از پیشرفت دانش، مهارت‌ها و کفایت‌های بالینی در کاردرمانی موثر باشد. از بیماری Covid-19آموختیم باید انعطاف‌پذیر باشیم و هر چه سریع‌تر باید به سمت توانبخشی از دور حرکت نماییم.           2 One Semester of Occupational Therapy Passed Virtually: What Experiences Did We Learn from Covid-19?  Masoud Gharib 1, Seyed Ali Hosseini 2     1 Assistant Professor, Department of Occupational, Orthopedic Research Center, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran 2 Professor, Department of Occupational Therapy, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran     178 179 2020/05/112020/07/222019/12/282019/07/212020/05/232020/07/272020/05/192020/05/172020/09/232020/05/282019/10/302020/06/142020/05/162020/02/102020/05/22019/11/212020/05/152020/05/32020/06/172020/07/20 1399/4/30 2020/09/232020/08/252020/08/252020/09/212020/08/52020/09/272020/08/252020/09/142020/10/122020/08/252019/11/262020/10/102020/09/232020/09/62020/09/202020/09/132020/08/252020/09/122020/08/242020/09/23 1399/7/2 مسعود غریب Masoud Gharib استادیار، گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ایران Gharib_masoud@yahoo.com سید علی حسینی Seyed Ali Hosseini استاد، گروه کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی تهران، تهران، ایران ایران alihosse@gmail.com letter to editor letter to editor نامه به سردبیر نامه به سردبیر 1. Gustafsson L. Occupational therapy has gone online: What will remain beyond COVID‐19?. Aust Occup Ther J 2020; 67(3): 197-198.##2. Renda M, Lape JE. Feasibility and effectiveness of telehealth occupational therapy home modification interventions. International Journal of Telerehabilitation 2018; 10(1): 3.##3. Breeden LE. Occupational therapy home safety intervention via telehealth. International Journal of Telerehabilitation 2016; 8(1): 29-40.##4. Smith K, Hill J. Defining the nature of blended learning through its depiction in current research. Higher Education Research & Development 2019; 38(2): 383-397.##5. Rasheed RA, Kamsin A, Abdullah NA. Challenges in the online component of blended learning: A systematic review. Computers & Education 2020; 144: 103701.## ##