دوره 27، شماره 153 - ( مهر 1396 )                   جلد 27 شماره 153 صفحات 1-12 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (2427 مشاهده)
سابقه و هدف: استفاده از سلولهای بنیادی (Stem Cells)، که توانایی تمایز به سلولهای بتا پانکراس را دارند، بهعنوان روش جدیدی در درمان بیماری دیابت مورد استفاده قرار گرفته است. همراه با افزایش تعداد بیماران دیابتی، افزایش تقاضا برای هورمون انسولین قابل پیشبینی است. روبرو شدن با این میزان تقاضا، توسعه روشهای ارزان و ظرفیت تولید بالای انسولین برای آینده ضروری به نظر میرسد. استفاده از پتانسیل گیاهان دارویی، میتواند چشم‌انداز نوید بخشی برای تولید انسولین باشد.
مواد و روشها: پس از جمعآوری پیاز والک ودانه خار مریم در هرباریوم دانشکده داروسازی، و جداسازی سلولهای بنیادی مزانشیمال از ژله وارتون ((WJ-MSCs و تمایز این سلولها با استفاده از عصارههای گیاهی والک کوهی و خار مریم به سلولهای بتای پانکراس ، سطح انسولین ترشح شده در مایع رویی کشت سلولی این دو گیاه با استفاده از کیت الیزا اندازهگیری شد.
یافتهها: میزان سطح انسولین در سوپر ناتانت محیط کشت حاصل از این دو گیاه در مقایسه با گروه کنترل دارای اختلاف معنیداری بوده است. (0001/0 = P ) ترشح انسولین توسط والک کوهی U/ML 160 و در خار مریمU/ML 3/14 بهدست آمده است. همچنین با کمک رنگآمیزی اختصاصی دیتیزون، سلولهای تولیدکننده انسولین مورد بررسی قرار گرفت.
استنتاج: والک کوهی و خار مریم هر دو توانایی القای تمایز سلولهای بنیادی مزانشیمال به سلولهای تولید کننده انسولین ( IPCs ) را دارا میباشند. و بین این دو عصاره گیاهی، والک کوهی بیشترین تولید انسولین و خار مریم کمترین میزان تولید انسولین را داشته است. با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت، در درمان دیابت استفاده از والک کوهی در مقایسه با خار مریم عصاره گیاهی موثرتری میباشد.
 
 
متن کامل [PDF 467 kb]   (558 دریافت)