دوره 36، شماره 255 - ( فروردین 1405 )
جلد 36 شماره 255 صفحات 76-65 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (272 مشاهده)
وضعیت جمعیت استان مازندران به لحاظ شاخصهای مربوط به دیابت، خود مراقبتی از این بیماری و فعالیت فیزیکی نسبت به سایر استانها نگران کننده است؛ چاقی شکمی و کمتحرکی در زنان و جمعیت شهری این استان، شایعتر از مردان است. همچنین، کمتحرکی از چالشهای سلامت زنان شاغل به شمار میرود. در گزارش حاضر، گزینهها و توصیههای سیاستی مربوط به بهبود کمتحرکی زنان دیابتی شاغل در مناطق شهری استان مازندران با جانبداری از اسناد سیاستی موجود، پیشنهاد و ارائه میشود.
این خلاصه سیاستی بر اساس یک روش نظاممند مطابق با مدل یکپارچه ترجمان دانش سازمان جهانی بهداشت شامل مراحل تعیین هدف، مشارکت ذینفعان کلیدی، شناسایی شکاف دانشی موجود، جمعآوری اطلاعات و ارائه نتایج و توصیهها تدوین شد. سهسویه سازی دادهها با لحاظ نمودن شواهد علمی، اسناد سیاستی بالادستی و نظرات ذینفعان کلیدی و خبرگان مورد تاکید بود.
سه گزینه سیاستی پیشنهادی شامل مداخلات حکمرانی، مداخلات اجتماعی برای مشارکت جامعه و اقدامات فردی است. اجرای مداخلات حکمرانی، پیشنیاز اجرای همزمان مداخلات فردی و اجتماعی است و این امر، موجب تکامل تدریجی و اصلاح سیاستهای موجود میشود. همچنین در خصوص فعالیت بدنی زنان، به دلایل ویژگیهای جسمی و روحی خاص آنها، محدودیتهای زمانی و مسئولیتهای همزمان منزل و محل کار، توجه به جنبههای ایمنی، اثربخشی و پایداری اقدامات فردی اهمیت دارد. همچنین، جهت اجرای توصیههای سیاستی درون بخشی و فرابخشی مربوطه، پیشنهاد میشود که ذینقشان امر، رویکردی ادغام یافته و متمرکز در سطح استان، با محوریت کارگروه سلامت و امنیت غذایی و برنامه پزشک خانواده در شبکه مراقبتهای اولیه بهداشتی به عنوان دو بازوی مهم سیاستی داشته باشند.
نوع مطالعه: خلاصه سیاستی |
موضوع مقاله:
سیاست گذاری و مدیریت
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |