Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

fa بررسی نقش پیش بین سبک‌های فرزند پروری ادراک شده در اهمال ‌کاری فعال و غیرفعال در دانشجویان علوم پزشکی مازندران Investigating the Predictive Role of Perceived Parenting Styles in Active and Passive Procrastination Among Medical Students at Mazandaran University of Medical Sciences روانشناسی psychology پژوهشي-کامل Research(Original) سابقه و هدف: اهمال کاری فعال و منفعل به‌ترتیب شامل تأخیر عمدی و غیرعمدی در انجام تکالیف مهم هستند که بر عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانشجویان تأثیر منفی می‌گذارند. با توجه به تأثیر سبک‌های فرزندپروری بر ویژگی‌های شخصیتی و رفتار کودکان، این مطالعه با هدف بررسی نقش ابعاد سبک‌های فرزندپروری ادراک ‌شده در پیش‌بینی شدت اهمال کاری در میان دانشجویان علوم پزشکی مازندران در سال تحصیلی ۲۰۲4– ۲۰۲3، انجام پذیرفت مواد و روش ‌ها: این مطالعه توصیفی-تحلیلی مقطعی، بر روی ۳۵۱ دانشجو از هفت دانشکده انجام شد که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه اهمال کاری تاکمن، پرسشنامه اهمال کاری فعال چوی و موران و پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری ادراک‌ شده گرولنیک جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ و آزمون رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین نمره اهمال‌کاری غیرفعال 3/8 ± 94/49 و فعال 0/1 ± 22/66 بود. ابعاد سه‌گانه سبک فرزندپروری نقش‌های متفاوتی در پیش‌بینی اهمال‌ کاری داشتند. در پیش‌بینی اهمال‌ کاری غیرفعال، تمامی ابعاد فرزندپروری مادر و پدر دارای اثرات پیش‌بین معنی‌دار بودند (0/05> P). در سبک فرزندپروری مادران، بُعد «مشارکت » قوی‌ترین نقش پیش‌بینی ‌کنندگی (0/22β=) و بُعد «حمایت از خودمختاری » (0/14β=) کم‌ترین سهم را داشت. در سبک فرزندپروری پدران، بُعد «مشارکت » (0/20β=) بیش‌ترین سهم و بُعد «گرمی و صمیمیت » (0/16β=) کم‌ترین سهم پیش‌بینی را داشت. در مقابل، نقش پیش‌بین سبک های فرزندپروری والدین در اهمال‌ کاری فعال حاکی از قدرت تبیین محدودتر ابعاد بود. در این بخش، تنها بُعد «مشارکت » از سبک فرزندپروری پدران دارای اثر پیش‌بینی‌ کنندگی معنی‌دار بود (0/18β=، 0/028P=) و سایر ابعاد در هر دو سبک فرزندپروری مادر و پدر، نقش پیش‌بینی ‌کننده معنی‌داری نداشتند. استنتاج: ادراک کودکان از سبک‌های فرزندپروری بر اهمال کاری فعال و منفعل تأثیر می‌گذارد. افزایش گرمی و صمیمیت والدین می‌تواند به کاهش اهمال کاری منفعل کمک کند، در حالی که هدایت مناسب استقلال کودکان می‌تواند از تقویت اهمال کاری فعال جلوگیری کند.   Background and purpose: Active and passive procrastination involve intentional and unintentional delays in completing important tasks, respectively, and may negatively affect academic performance and students’ psychological well-being. Given the influence of parenting styles on children’s personality and behaviour, this study examined the role of perceived parenting style dimensions in predicting the severity of procrastination among medical students at Mazandaran University of Medical Sciences during the 2023–2024 academic year. Materials and methods: This cross-sectional, descriptive-analytical study involved 351 students from seven faculties, who were selected using multistage cluster random sampling. Data were collected using Tuckman’s Procrastination Scale, Choi and Moran’s Active Procrastination Scale, and Grolnick’s Perceived Parenting Styles Questionnaire and analyzed using SPSS version 22 and multiple linear regression. Results: The mean passive and active procrastination scores were 49.94 ± 3.8 and 66.22 ± 0.1, respectively. The results showed that the three dimensions of parenting style differed in their ability to predict procrastination. For passive procrastination, all dimensions of both maternal and paternal parenting styles were significant predictors (P< 0.05). Among maternal parenting dimensions, involvement had the highest standardized beta coefficient (β = 0.22) and therefore the strongest predictive association, whereas autonomy support had the lowest (β = 0.14). Among paternal parenting dimensions, involvement had the highest standardized beta coefficient (β= 0.20), whereas warmth had the lowest (β= 0.16). In contrast, the parenting style dimensions had more limited predictive value for active procrastination. Only the involvement dimension of paternal parenting style was a significant predictor (β= 0.18, P= 0.028). None of the other dimensions of maternal or paternal parenting styles was significantly associated with active procrastination. Conclusion: Perceived parenting style dimensions were associated with both active and passive procrastination, although their predictive patterns differed. Enhancing parental warmth and supporting children's autonomy appropriately may help reduce passive procrastination; however, further research is needed to determine whether these factors have a causal role in procrastination.   سبک‌های فرزندپروری ادراک‌ شده, اهمال ‌کاری فعال, اهمال‌ کاری غیرفعال, دانشجو perceived parenting styles, active procrastination, passive procrastination, students 160 169 http://jmums.mazums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-18343-1&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh Pourabdollah فاطمه پورعبدالله Fatemehprbdlh@gmail.com 1003194753284600189666 1003194753284600189666 No Psychiatric Nursing student , Department of Psychiatric Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Student Research Committee, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran دانشجوی روانپرستاری .گروه روان پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی، مرکز تحقیقات دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران Abolfazl Hosseinnataj ابوالفضل حسین نتاج Hosseinnataj.a@gmail.com 1003194753284600189665 1003194753284600189665 No Assistant Professor, Department of Biostatistics, Faculty of Health, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran استادیار، گروه آمارزیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران Hamideh Azimi Lolaty حمیده عظیمی لولتی azimihamideh@gmail.com 1003194753284600189664 1003194753284600189664 Yes Associate Professor, Department of Psychiatric Nursing, Nasibeh Faculty of Nursing and Midwifery, and Psychosomatic Research Center and Psychiatry and Behavioral Sciences Research Center, Addiction Institute , Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran دانشیار دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، گروه روان پرستاری، مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، پژوهشکده اعتیاد و مرکز تحقیقات روان‌تنی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران