دوره 22، شماره 1 و ویژه نامه - ( 12-1391 )                   جلد 22 شماره 1 و ویژه نامه صفحات 300-304 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Karimi A, Gorzi A, Azad A. The Effect of 6 weeks of relative and absolute detraining (one session training per week) on Health (performance, Body Composition, Cardiac indices) of the Zanjan city elite Weightlifters. J Mazandaran Univ Med Sci. 2013; 22 (1) :300-304
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-2095-fa.html
کریمی علی، گرزی علی، آزاد احمد. بررسی اثر6 هفته بی تمرینی مطلق و نسبی بر سلامت وزنه برداران نخبه شهرستان زنجان. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران . 1391; 22 (1) :300-304

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-2095-fa.html


چکیده:   (9977 مشاهده)
سابقه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر 6 هفته بی‌تمرینی مطلق و نسبی بر سلامت(عملکرد، ترکیب بدنی و شاخص‌های قلبی) وزنه‌برداران نخبه شهرستان زنجان بود. یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که باید مورد توجه مربیان و ورزشکاران قرار گیرد، موضوع برگشت‌پذیری یا به عبارتی از دست دادن توانایی‌ها و سازگاری‌های به دست آمده در اثر تمرین، در زمانی است که ورزشکاران در مرحله بی‌تمرینی قرار می‌گیرند(6). بی‌تمرینی به عنوان یک پدیده اجتناب ناپذیر همواره در زندگی‏ ورزشی ورزشکاران رخ می‌دهد و بالطبع آثار منفی خود را متناسب با طول دوره بی‌تمرینی، بر روی عملکرد ورزشکاران خواهد گذاشت. مواد و روش ها: 20 وزنه‌بردار مرد نخبه با میانگین سنی 14/4± 55/24 سال، میانگین قد 01/11±80/173 سانتی‌متر و میانگین وزن بدن57/13± 35/79 کیلوگرم شهرستان زنجان که در سال اخیر در آمادگی خوبی به سر می‌بردند و دارای عناوین قهرمانی در سطح منطقه، استان و کشور بودند، به‌طور تصادفی به دو گروه بی‌تمرینی مطلق و نسبی تقسیم شدند و به مدت 6 هفته در معرض بی‌تمرینی مطلق و نسبی (یک جلسه تمرین در هفته) قرار گرفتند. یافته ها: آزمون t همبسته نشان داد که عملکرد، حجم ضربه‌ای، کسر تخلیه و توده خالص بدن هر دو گروه کاهش معنی‌داری(00/0= p) در مقایسه با پیش‌ از بی تمرینی داشته است. همچنین آزمون t در گروه های مستقل نشان داد که کاهش به وجود آمده در این شاخص‌ها در گروه بی‌تمرینی نسبی به‌طور معنی‌داری کم‌تر از گروه بی‌تمرینی مطلق بود. همچنین افزایش معنی‌داری در درصد چربی بدن و ضخامت دیواره بین بطنی در هر دو گروه به وجود آمد که بار دیگر افزایش گروه بی‌تمرینی مطلق به‌طور معنی‌داری بیش‌تر از گروه بی‌تمرینی نسبی بود. استنتاج: پژوهش حاضر نشان داد که 6 هفته بی‌تمرینی نسبی در مقایسه با بی‌تمرینی مطلق موجب حفظ معنی‌دار سلامتی می‌گردد. با این حال، این نوع بی‌تمرینی نسبی (یک جلسه تمرین در هفته) نیز نمی‌تواند از کاهش سلامت این ورزشکاران جلوگیری نماید و احتمالاً برای حفظ سلامتی وزنه‌برداران بازنشسته، جلسات تمرینی بیش‌تری مورد نیاز است.
متن کامل [PDF 203 kb]   (1167 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: روانشناسی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb