دوره 9، شماره 22 و 23 - ( بهار , تابستان 1378 )                   جلد 9 شماره 22 و 23 صفحات 60-54 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (28629 مشاهده)
سابقه و هدف : در این تحقیق تلاش گردید تا جنبه های مختلف تأثیر پادگنهای Ascaris lumbricoides بر بدن انسان و واکنش میزبان در مقابل مراحل مختلف آلودگی از طریق تعیین میزان ائوزینوفیلی؛ تشخیص وجود پادتن و تعیین میزان آن و نیز الکتروفورز گلوبولینهای سرم مورد مطالعه قرار گیرد.
مواد و روش ها : این مطالعه بر روی 120 فرد آلوده به انگل Ascaris lumbricoides از ساکنین روستای خیرآباد اصفهان با میانگین 5 ± 2 با استفاده از روش ایمونوفلوئورسانس غیر مستقیم و لارو مرحله دوم به عنوان پادگن و نیز الکتروفورز گلوبولینهای سرم و گسترش خون انجام شد. جهت آنالیز آماری نتایج از آزمون t-test استفاده گردید.
نتایج : در این مطالعه؛ بیشترین میزان ائوزینوفیلی (76%) در 4 بیمار و کمترین میزان آن (1%) در 6 یمار مشاهده گردید. بیشترین تعداد افراد مبتلا، ائوزینوفیلی بین 16-1 درصد را نشان دادند. از بین 120 فرد آلوده؛ 85 نفر (70%) دارای پادتن با رقتهای (20:1 تا 320:1) بوده و 35 نفر فاقد آن بودند. با الکتروفورز؛ نمونه های سرم افرادی که با روش ایمونوفلوئورسانس دارای عیار پادتن بودند افزایش قابل ملاحظه گلوبولین گاما را نسبت به سرمهای فاقد عیار پادتن نشان دادند (P<0.0001). میزان گلوبولینهای آلفا-1 و آلفا-2 و بتا در هر گروه مثبت و منفی متغیر بوده و اختلاف قابل بررسی نداشت.
استنتاج : نتایج نشان می دهد که افزایش سطح ائوزینوفیل و نیز تولید پادتن موقتی بوده و روش ایمونوفلورسانس نباید اساس تشخیص آلودگی با A.lumbricoides قرار گیرد.
متن کامل [PDF 522 kb]   (4776 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.