سابقه و هدف: با توجه به عدم استفاده روتین از داروی سوکسینیل کولین در موارد انتوباسیون یا لوله گذاری داخل تراشه (tracheal intubation) در بخش اورژانس، این مطالعه با هدف مقایسه میزان موفقیت و عوارض لوله گذاری داخل تراشه در دو روش با و بدون تزریق سوکسینیل کولین (Succinyl Choline) انجام گرفت.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه مداخله‌ای (Interventional)، طبق روش آسان غیر احتمالی ??? فرد کاندید لوله گذاری داخل تراشه واجد شرایط در اورژانس بیمارستان رسول اکرم وارد طرح شدند. داده های دموگرافیک ارزیابی شدند. سپس بیماران بصورت تصادفی در یکی از پروتکل‌های A (RSI با سوکسینیل کولین) یاB (Modified RSI بدون سوکسینیل کولین) قرار گرفته و انتوبه شدند. موفقیت و عوارض اتفاق افتاده در حین و بلافاصله پس از انتوباسیون در پرسشنامه‌ها ثبت گشته و با برنامه SPSS 11 مورد آنالیز آماری قرار گرفت.
یافته‌ها: میانگین سنی افراد در گروه 34.1±5.1 A سال و در گروه 35.1±5.3 B سال بود.در گروه 35A مورد (46.6 درصد) زن و ?? مورد مرد (53.4 درصد) و در گروه B نیز?? مورد (49.3 درصد) زن و ?? مورد (50.7 درصد) مرد بودند که اختلاف بین دو گروه معنی‌دار نبود. در گروه A 7? نفر (?? درصد) در اولین کوشش و 1 نفر (2 درصد) در دومین کوشش انتوبه شدند. در ? مورد (? درصد) برادیکاردی، در ? مورد (6.10 درصد) هیپوتانسیون، در 2مورد (6.2 درصد) استفراغ، در ? مورد (6.2 درصد) هیپرتانسیون و در ? مورد (?2 درصد) هیپوکسی (O2 sat<90%) رخ داد. در گروه 66Bورد (?? درصد) در اولین کوشش و ? مورد (12 درصد) نیز در دومین کوشش انتوبه شدند. برادیکاردی در ?مورد (2.6 درصد)، هیپوتانسیون در ?مورد (?2 درصد)، استفراغ در 3 مورد (? درصد)، هیپوکسی در ??مورد (1? درصد) رخ داد و و هیپرتانسیون در هیچکدام از موارد دیده نشد. در این مطالعه میزان موفقیت در روش RSI همراه با سوکسینیل کولین به طور معنی‌داری بیشتر بود. (Pvalue<0.05) از نظر میزان عوارض ناشی از دارو ها و انتوباسیون بین دو گروه اختلاف معنی‌داری دیده نشد. (Pvalue >0.05).
استنتاج: مطالعه ما نشان داد در انتوباسیون بیماران اورژانسی، درمواردی‌که سوکسینیل کولین کنترااندیکاسیون یا منبع استعمال (Contraindication) ندارد، بهتر است به روش RSI انجام گیرد.

سابقه و هدف: یکی از داروهایی که اخیرا در زمینه کنترل درد مورد توجه قرار گرفته است، پروپاستامول (استامینوفن وریدی) (Propacetamol) می باشد. هدف این مطالعه مقایسه اثرات ضد درد پروپاستامول با ترمادول (Tramadol) در بیماران با درد کلیوی (Renal colic) می باشد.
مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور، طبق روش آسان غیر احتمالی 80 فرد با درد کلیوی مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان رسول اکرم (ص) وارد طرح شدند. داده های دموگرافیک و شدت درد قبل از تزریق توسط (Numeric Rating Scale) ارزیابی گردید. سپس بیماران بصورت تصادفی یکی از داروهای A (1 گرم پروپاستامول وریدی) یا B (100 میلی گرم ترامادول وریدی) را دریافت کردند. میزان کاهش درد و بروز عوارض 30 دقیقه پس از تزریق ثبت گردید. پس از یک ساعت نیاز به تزریق مجدد مسکن ارزیابی شد. سپس داده های جمع آوری شده، توسط روش آماری T-test و با برنامه SPSS مورد آنالیز آماری قرار گرفت. در آنالیز تحلیلی مقادیر Pvalue<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.
یافته ها: میانگین سنی افراد در گروه 33±8.6 A سال و در گروه 34.2±8 B سال بود. میانگین درد در گروه 7.6±1.6 A و در گروه 7.5±1.5 B بود. میزان تخفیف درد در گروه 4.4±1.6 A و در گروه 2.6±1.2 B بود که از نظر آماری معنی دار می باشد. در گروه 12 A نفر (?0 درصد) بعد از یک ساعت نیاز به تجویز مجدد مسکن داشتند و در گروه 25 B نفر (62.5 درصد) که این یافته هم از نظر آماری معنی دار می باشد.
استنتاج: با توجه به نتایج این مطالعه و مقایسه آن با مطالعات قبلی ملاحظه می شود پروپاستامول وریدی یک داروی ایمن و موثر در تخفیف درد در بیماران با درد کلیوی می باشد که بدون ایجاد عوارض قابل توجه می تواند اثر ضد درد مناسبی ایجاد کند. نتایج پژوهش، نشان داد که پروپاستامول نسبت به ترامادول در کاهش درد بیماران با درد کلیوی، دارای کارایی بیشتر و عوارض کمتری می باشد.

سابقه و هدف:دررفتگی قدامی شانه، شایع ترین دررفتگی مفصلی در بین مفاصل بزرگ می باشد. در اکثر موارد، این دررفتگی در بخش اورژانس جااندازی می گردد. به طور متداول قبل و بعد از جااندازی، پرتونگاری شانه درخواست می شود. هدف از این مطالعه، بررسی ضرورت انجام پرتونگاری شانه در درمان بیماران مشکوک به دررفتگی شانه در بخش اورژانس بود.
مواد و روش ها:این مطالعه Case series در طول یک سال در بخش اورژانس بیمارستان های رسول اکرم و شهدای هفتــم تیر تهران بر روی 116 بیمار مشـکوک به دررفتگی قدامـی شانه انجام گرفت. در ابتدا و انتهای جااندازی و قبل از انجام پرتونگاری، احتمال دررفتگی یا جااندازی کامل توسط پزشکان اورژانس ارزیابی و ثبت گردید. در نهایت پرتونگاری قبل و بعد از جااندازی، جهت تعیین دقت تشخیصی پزشکان توسط یک ارتوپد، بازبینی و نتایج مقایسه گردید.
یافته ها:84 نفر (72 درصد) از افراد مورد مطالعه، مرد و 32 نفر (28 درصد) زن بودند. میانگین سنی افراد 31.5±8.5 بود. 30 نفر دررفتگی تکرار شده شانه با مکانیسم غیر ضربه (Trauma) داشتند (گروه 1) و 86 نفر، اولین مورد دررفتگی شانه یا دررفتگی با مکانیسم ضربه داشتند (گروه 2). دقت تشخیصی پزشک در تعیین دررفتگی در گروه 1، معادل 100 درصد و در گروه 2 معادل 98 درصد بود. تشخیص اشتباه جااندازی کامل، فقط در موارد همراه با شکستگی دیده شد. از نظر دقت تشخیصی در زمان اطمینان پزشک از وجود دررفتگی یا جااندازی درست، اختلاف معنی داری بین قضاوت بالینی پزشکان اورژانس و ارتوپد دیده نشد.
استنتاج: مطالعه حاضر نشان داد که قضاوت بالینی پزشک با کمک معاینه فیزیکی مفصل شانه در تعیین وجود دررفتگی قدامی شانه و همچنین جااندازی کامل آن بسیار دقیق و قابل اطمینان است. پرتونگاری اولیه باید در موارد دررفتگی به علت ضربه گرفته شود. پرتونگاری جهت تایید محل صحیح مفصل جاانداخته شده باید در دررفتگی های همراه با شکستگی و یا در زمان شک پزشک انجام گیرد.