سابقه و هدف: هدف این مطالعه، بررسی اثرتشکیل پل درعروق فرعی[Bridging Collateral Vessels BCVs.] بر میزان موفقیت آنژیوپلاستی در موارد انسداد مزمن و کامل عروق کرونر [Chronic Total Occlusion CTO] می باشد. در آنژیوپلاستی عروق کرونر در مواردCTO ، تقسیم بندی شکل ضایعات ممکن است در ارزیابی میزان موفقیت آنژیوپلاستی مفید باشد. در مورد نقش BCVs در میزان موفقیت آنژیوپلاستی در CTO اختلاف نظرهایی وجود دارد.
مواد و روش ها: 77 بیمار که آنژیوپلاستی آن ها در ضایعات CTO صورت گرفته بود، وارد این مطالعه شدند. این بیماران به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول که شامل 27 بیمار بود، BCVs وجود داشت و در گروه دوم (50 بیمار) بیماران فاقد BCVs بودند.
یافته ها: در 11 بیمار از گروه اول و 41 بیمار از گروه دوم، آنژیوپلاستی با موفقیت همراه بوده است (7/40 درصد در مقابل 82 درصد، p=0.0002 و 3.9=خطر نسبی، با حد اطمینان 95 درصد، 7/1 تا 4/6). از 52 بیمار با آنژیوپلاستی موفقیت آمیز، در بیمارانی که طول مدت انسداد در آن ها کم تر از 3 ماه تخمین زده شد، میزان نتایج موفقیت آمیز بیش از بیمارانی بود که طول مدت انسداد، بیش از 3 ماه بوده است ( 5/63 درصد در مقابل 5/47 درصد،p=0.0001 و 8/1=خطر نسبی، با حد اطمینان 95 درصد، 3/1 تا 6/2). وجود یک شاخه فرعی که فاصله 2 mm? از نقطi انسداد رگ داشته باشد، یکی از عوامل پیشگویی کننده برای عدم موفقیت آنژیوپلاستی بوده است p=0.0007)، 2.9=خطر نسبی، با حد اطمینان 95 درصد، 5/1 تا 6/5).
استنتاج: در هنگام آنژیوگرافی عروق کرونر، شکل ضایعات ساختمانی در CTO می تواند در ارزیابی هدایت موفق آنژیوپلاستی مفید باشد. یکی از آن ها وجود BCVs می باشد که به نظر می رسد ارتباطی معکوس با میزان موفقیت آنژیوپلاستی داشته باشد.

سابقه و هدف: مطالعات زیادی در جهت بررسی پی آمدهای بالینی استنت های فلزی (Stents) انجام گرفته است که نشان دهنده بهبود نتایج بالینی و آنژیوگرافیک (Angiographic) بیماران بوده است. هدف از اجرای این طرح، بررسی نتایج بالینی بلند مدت بیماران درمان شده با استنت فلزی در بیمارستان فاطمه الزهرا (س) می باشد.
مواد و روش ها: در این مطالعه افراد مبتلا به بیماری های عروق کرونر درمان شده با استنت فلزی بدون پوشش (BMS) Bare Metal Stent از نیمه دوم سال 1383 تا نیمه اول 1385 مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران به طور متوسط 24±6.4 ماه مورد پی گیری قرار گرفتند. عوارض ماژور بالینی (MACE) مورد بررسی شامل مرگ، انفارکتوس میوکارد (MI) و ترمیم مجدد عروق کرونر (Angioplasty) و عمل جراحی پیوند عروق کرونر (CABG) بود. در صورت بروز هر یک از این عوارض، مطالعه پایان می یافت.
یافته ها: از 154 بیمار، 128 بیمار مورد پی گیری قرار گرفته و از 128 بیمار، 126 بیمار مورد ترمیم موفق عروق کرونر قرار گرفتند، در این 126 بیمار در پایان مدت پی گیری 13 مورد (10.3 درصد) عارضه ماژور، شامل 4 مورد (3.2 درصد) انفارکتوس قلبی، 3 مورد (2.4 درصد) عمل جراحی پیوند عروق کرونر (CABG)،4 مورد (3.2 درصد) ترمیم مجدد عروق کرونر و 2 مورد مرگ (1.6 درصد)، رخ داد.
استنتاج: نتایج به دست آمده نشان دهنده درصد کمتر عوارض ماژور بالینی و پیش آگهی درصد استنت های فلزی تسل جدید نسبت به استنت های فلزی نسل اول می باشد.