سابقه و هدف: در تحقیق حاضر آثار تابش لیزر کم توان هلیوم نئون بر التیام نقص استخوانی جزیی در استخوان تی بیای خرگوش به وسیله روش های ارزیابی کمّی بافت شناسی بررسی گردید.
مواد و روش ها: تحقیق به روش تجربی صورت پذیرفت. چهل و دو راس خرگوش نر بالغ به طور تصادفی به دو گروه شاهد و تجربی تقسیم شدند. هرگروه به سه گروه مساوی کوچک تر تقسیم شد. در هر خرگوش، تحت بیهوشی عمومی و با رعایت شرایط استریل برشی در بافت نرم نمای داخلی ساق اندام خلفی چپ، ایجاد کرده و با یک دریل برقی دارای مته فولادی به قطر 2 میلی متر یک نقص استخوانی جزیی در سطح داخلی تنه استخوان تی بیا تا عمق کانال مرکزی استخوان ایجاد گردید. روز عمل جراحی روز صفر و روز بعد، روز یک محسوب شد. از روز صفر تا انتهای روز چهاردهم در زیر گروه یک و تا روز بیست و یکم در زیر گروه دوم و تا روز بیست و هشتم در زیر گروه سوم به خرگوش های گروه تجربی لیزر کم توان هلیوم نئون با انرژی دانسیته 1.2 J/cm با روش Grid به محل ضایعه تابانده شد. در موعدهای فوق الذکر خرگوش ها به وسیله اتر کشته شدند. نمونه تهیه شده ازمحل نقص استخوانی پس از ثبوت، دکلسیفیکاسیون و پردازش بافتی با پارافین قالبگیری، و برش هایی از آن تهیه شد. برش ها به دو روش رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین‌، و تریکروم ماسون رنگ شدند. برای انجام مطالعه بافت شناسی از دو روش رتبه ای توصیفی و اندازه گیری استفاده شد. در روش رتبه ای توصیفی، مقاطع بافت- شناسی هریک از نمونه های متعلق به گروه های شاهد و تجربی در یکی از درجه های جدول رتبه بندی بلوغ کال قرار گرفتند. در روش کمی با استفاده از قطعه چشمی مخصوص ضخامت پریوست وکال اندازه گیری شد. روش آماری مورد استفاده برای مقایسه گروه ها در هر یک از روزهای مورد بررسی M‏ann Whitney U test بود.
نتایج: از نظر رتبه ای توصیفی، در گروه تجربی میانگین روز چهاردهم کمتر از گروه شاهد و در روز بیست و یکم برابر آن و در روز بیست و هشتم بیشتر از آن بود. ولی هیچ یک از تغییرات فوق الذکر از نظر آماری معنی دار نبود. نتایج روش اندازه گیری در گروه تجربی در اکثر موارد بهتر بود و اختلاف مربوط به میانگین ضخامت پریوست در روز بیست ویکم از نظر آماری (p<0.05) هم معنی دار بود.
استنتاج: تابش لیزر کم توان هلیوم نئون بر نقص استخوانی جزیی استخوان تی بیای خرگوش موجب افزایش معنی دار ضخامت پریوست در روز بییست و یکم بررسی و افزایش وضعیت رتبه ای توصیفی همین گروه در روز بیست و هشتم بررسی در مقایسه با گروه شاهد گردید.

سابقه و هدف : بیماری دیابت شیرین یکی از رایج‌ترین بیماری‌های غدد درون‌ریز می‌باشد. امروزه مطالعه بر روی اثرات ضد دیابتی گیاهان دارویی روبه افزایش است. در مطالعات قبلی اثرات ضد دیابتی هندوانه ابوجهل ثابت شده است. هدف از این مطالعه بررسی اثر غلظت‌های مختلف میوه هندوانه ابوجهل روی تغییرات بافت شناسی در موش‌های سالم و دیابتی بود.
مواد و روش ها : در این مطالعه تجربی، دیابت شیرین با تزریق زیر جلدی mg/kg 50 استرپتوزوتوسین القا شد. موش‌های سالم و دیابتی از پودر میوه هندوانه ابوجهل در غلظت‌های 1 درصد، 2 درصد و 5 درصد غذای پایه و معمول آن‌ها به طور روزانه برای مدت 4 هفته تغذیه کردند. بعد از گذشت این زمان موش‌ها بیهوش شده و با برش جراحی بافت‌های کلیه، معده، پانکراس و کبد برداشته شد و برای مطالعات بافت‌شناسی با روش هماتوکسیلین- ائوزین رنگ‌آمیزی شدند.
یافته ها : اثرات مثبت قابل توجه‌ای در لام‌های تهیه شده از بافت‌های کبد، کلیه، معده و پانکراس در موش‌های دیابتی که از پودر میوه هندوانه ابوجهل در غلظت 5 درصد تغذیه می‌کردند مشاهده شد، به طوری که در قشر کلیه فضای گشادتر از حد معمول کپسول بومن، جدایی سلول‌های جداری و ارتشاح سلولی بهبود یافت، در کبد هم فضای گشاد سینوزوئیدهای بین هپاتوسیت‌ها از میان رفت، همچنین در مناطقی از مخاط معده که پرزهای اپیتلیوم ریزش کرده بودند به حالت طبیعی برگشتند، در لوزالمعده نیز هاله‌ای روشن در مرکز لوبول که ظاهراً نشان دهنده تخلیه آسینی هاست بعد از استفاده از پودر میوه هندوانه ابوجهل به حالت نرمال درآمد.
استنتاج : با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می‌رسد میوه هندوانه ابوجهل در حیوانات دیابتی که دوز 5 درصد هندوانه ابوجهل را دریافت می‌کردند اثرات مثبت درمانی داشته است.