محمد شکرزاده، عباس محمدپور، زهرا تاجیک، مریم علیزاده، شقایق آقاجان شاکری،
دوره 33، شماره 220 - ( 2-1402 )
چکیده
سابقه و هدف: به خوبی ثابت شده است که داروی ضد تشنج والپروئیک اسید با ایجاد استرس اکسیداتیو در انسان و در تمام گونههای حیوانی مورد آزمایش، تراتوژنیک است. در این مطالعه، باتوجه به ترکیب شیمیایی کاتچینها، اثر محافظتی آن بر زنده مانی سلولهای عصبی PC12 مواجه شده با داروی والپروئیک اسید بررسی شد.
مواد و روشها: اثرات محافظتی اپی کاتچین (دوز 10-50-100-500-1000 میکروگرم بر میلیلیتر) بر سمیت ناشی از داروی والپروئیک اسید بر بقا و زنده مانی سلول عصبی PC12 توسط تست MTT و تستهای استرس اکسیداتیو شامل (ارزیابی میزان ROS، SOD، GPx و پراکسیداسیون لیپیدی) بررسی شد. تمامی دادهها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه one-way ANOVA و تست Tukey توسط GraphPad Prism.8 تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: با توجه به نتایج، اپی کاتچین اثرات سیتوتوکسیک اسید والپروئیک را در غلظتهای 500 و 1000 میکروگرم بر میلیلیتر کاهش داد(0/0001P<). اپی کتچین به طور معنیداری استرس اکسیداتیو ناشی از والپروئیک اسید را از طریق کاهش تولید گونههای فعال اکسیژن (ROS) و مالون دی آلدهید (MDA) اعمال کرده است (0/001< Pو 0/0001P<).
استنتاج: مطالعه حاضر نشان داد که مصرف اپیکاتچین میتواند پتانسیل آنتیاکسیدانی را افزایش دهد. همچنین، EC محافظت سلولی قابل توجهی را در برابر سمیت اسید والپروئیک در سلولهای PC12 نشان داد.
محمد شکرزاده، رامین عطایی، عمران حبیبی، محبوبه رحمتی کوکنده، مریم علیزاده چپی، صبا عاصمی، الهه قره خانی،
دوره 35، شماره 249 - ( 7-1404 )
چکیده
سابقه و هدف: این مطالعه بر روی سدیم دیتیونیت، یک ماده شیمیایی که بهطور گسترده در صنایع مختلف استفاده میشود و باعث آسیب اکسیداتیو به سلولها و DNA میشود، متمرکز بود. با توجه به خواص آنتیاکسیدانی شناخته شده زنجبیل، این مطالعه با هدف بررسی اثرات عصاره هیدروالکلی زنجبیل را بر آسیب ژنتیکی و زنده ماندن سلولها، انجام پذیرفت. این مطالعه به طور خاص ارزیابی کرد که چگونه این عصاره بر اختلالات ژنتیکی تأثیر میگذارد و بقای سلولهای PC12 را که در معرض اثرات مضر سدیم دیتیونیت قرار گرفتهاند، بهبود میبخشد.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، سلولهای PC12 با غلظتهای مختلف عصاره زنجبیل (200، 400 و 600 میلیگرم بر میلیلیتر) در کنار دیتیونیت سدیم در غلظت IC50 آن تیمار شدند. پس از مواجهه، زندهمانی سلولها از طریق سنجش MTT ارزیابی شد تا اثرات محافظتی عصاره مشخص شود. علاوه بر این، میزان آسیب DNA با استفاده از سنجش Comet قلیایی اندازهگیری شد که دیدگاهی در مورد تأثیر ژنوتوکسیک دیتیونیت سدیم و کاهش احتمالی آن توسط عصاره زنجبیل ارائه میدهد. تمام دادهها با استفاده از نرمافزار Prism و با آستانه معنیداری 05/0 > p تجزیه و تحلیل آماری شدند تا تفاوتهای معنیدار بین گروههای تیمار شده و کنترل مشخص شود.
یافتهها: نتایج نشان داد که عصاره زنجبیل در غلظت ماکسیمم(۶۰۰ میلیگرم بر میلیلیتر) باعث حفظ بقای سلول ها شد (p˂0.001 ). علاوه بر این، عصاره باعث کاهش قابل توجهی در میزان آسیب DNA در سلول ها شد که این اثر در غلظت بالا(۶۰۰ میلیگرم بر میلیلیتر) بیشترین میزان را داشت (001/0< P).
استنتاج: عصاره هیدروالکلی زنجبیل دارای اثرات محافظتی در برابر آسیبهای اکسیداتیو ناشی از سدیم دیتیونیت در سلولهای PC12 است. زنجبیل میتواند به عنوان یک عامل محافظتی در برابر آسیبهای ناشی از استرس اکسیداتیو مورد استفاده قرار گیرد.
mazums.ac.ir