دوره 36، شماره 257 - ( خرداد 1405 )
جلد 36 شماره 257 صفحات 140-133 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Houshmand G, Pahamli D, Mahmoudi M, Kargar-Soleimanabad S, Ghorbanzadeh B. Evaluating the Effects of Oleuropein on Perphenazine-Induced Pseudoparkinsonism. J Mazandaran Univ Med Sci 2026; 36 (257) :133-140
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22461-fa.html
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22461-fa.html
هوشمند غلامرضا، پهم لی دانیال، محمودی میترا، کارگر سلیمان آباد سعید، قربان زاده بهنام. بررسی اثر اولئوروپین بر پسودوپارکینسونیسم القا شده ناشی از پرفنازین در موش صحرایی. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران. 1405; 36 (257) :133-140
چکیده: (240 مشاهده)
سابقه و هدف: پارکینسون به عنوان دومین بیماری شایع سیستم عصبی پس از بیماری آلزایمر شناخته میشود. پارکینسونیسم در درجه اول به دلیل ایدیوپاتیک ایجاد میشود. ترکیبات فلاونوئیدی، ترکیبات پلیفنلی طبیعی هستند که در بسیاری از گیاهان یافت میشوند. اولئوروپین یک فلاونوئید است که در زیتون و محصول آن یافت میشود که دارای اثرات محافظتی مختلف بر روی سیستم عصبی است. مطالعه حاضر با هدف بررسی، اثر اولئوروپین بر پسودوپارکینسونیسم القا شده ناشی از پرفنازین در موش صحرایی، انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی– آزمایشگاهی، موشهای نژاد ویستار به شش گروه 5 تایی تقسیم شدند. اولئوروپین داخل صفاقی در دوزهای 10، 20، 40، 80 میلیگرم در کیلوگرم تزریق شد. موشها پس از تجویز دوزهای مختلف اولئوروپین، نرمال سالین و بروموکریپتین، پروفنازین دریافت کرد. موشها با استفاده از آزمون مورپورگو برای ارزیابی سفتی عضلات 20، 40، 60، 90، 120، 180 و 240 دقیقه پس از تزریق پروفنازین مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: کاهش سفتی عضلات در گروه دریافت کننده اولوروپئین با دوز 20 میلیگرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت معنیدار بود (0/05 P<). کاهش سفتی در مصرف الئوروپئین با دوزهای 40 و 80 میلیگرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت قابل توجه بود.
استنتاج: اولئوروپین تأثیر مثبتی بر پسودوپارکینسونیسم القا شده توسط پرفنازین در دوز 20 میلیگرم در کیلوگرم دارد، اما تزریق آن در دوزهای 40 و 80 میلیگرم در کیلوگرم، کاهش قابل توجهی در سفتی عضلات ایجاد میکند.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی– آزمایشگاهی، موشهای نژاد ویستار به شش گروه 5 تایی تقسیم شدند. اولئوروپین داخل صفاقی در دوزهای 10، 20، 40، 80 میلیگرم در کیلوگرم تزریق شد. موشها پس از تجویز دوزهای مختلف اولئوروپین، نرمال سالین و بروموکریپتین، پروفنازین دریافت کرد. موشها با استفاده از آزمون مورپورگو برای ارزیابی سفتی عضلات 20، 40، 60، 90، 120، 180 و 240 دقیقه پس از تزریق پروفنازین مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: کاهش سفتی عضلات در گروه دریافت کننده اولوروپئین با دوز 20 میلیگرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت معنیدار بود (0/05 P<). کاهش سفتی در مصرف الئوروپئین با دوزهای 40 و 80 میلیگرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت قابل توجه بود.
استنتاج: اولئوروپین تأثیر مثبتی بر پسودوپارکینسونیسم القا شده توسط پرفنازین در دوز 20 میلیگرم در کیلوگرم دارد، اما تزریق آن در دوزهای 40 و 80 میلیگرم در کیلوگرم، کاهش قابل توجهی در سفتی عضلات ایجاد میکند.
نوع مطالعه: گزارش کوتاه |
موضوع مقاله:
فارماکولوژی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
Articles Copyright © The Author(s). Owned by Mazandaran University of Medical Sciences.
تماس با ما
ساری- میدان معلم- ساختمان شماره2 دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی مازندران- طبقه سوم- معاونت تحقیقات و فناوری- دفترمجله
تلفن: 01134484874
پست الکترونیکی : jmums
mazums.ac.ir
