دوره 27، شماره 158 - ( اسفند 1396 )                   جلد 27 شماره 158 صفحات 123-131 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Fata A, Moghaddas E, Rezee A, Abdali A, Jarahi L, Shamsian A. Epidemiological Study of Cutaneous Leishmaniasis and Identification of Etiological Species . J Mazandaran Univ Med Sci. 2018; 27 (158) :123-131
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-10299-fa.html
فتی عبدالمجید، مقدس الهام، رضایی عبدالرحیم، ابدالی آتیه، جراحی لیدا، اکبر شمسیان علی. بررسی اپیدمیولوزیک لیشمانیوز پوستی و تعیین گونه های عوامل ایجاد کننده آن. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران . 1396; 27 (158) :123-131

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-10299-fa.html


چکیده:   (616 مشاهده)
سابقه و هدف: لیشمانیوز پوستی در مناطق مختلفی از جهان به خصوص ایران اندمیک است. از مناطق مختلف استان خراسان کانون‌های لیشمانیازیس زئونوتیک و انتروپونتیک با شیوع متفاوت گزارش شده است.. تا کنون هیچ مطالعه‌ای در شهرستان فریمان روی گونه‌های این انگل انجام نشده است،  این مطالعه با هدف بررسی ژنوتایپنگ انگل در این منطقه انجام شده است.
مواد و روشها: این مطالعه توصیفی- مقطعی روی 50 فرد مشکوک به لیشمانیوز پوستی در شهرستان فریمان طی سال های 1394 تا 1395 صورت گرفت. بعد از رنگ‌آمیزی و مشاهده میکروسکوپی سطح تمامی لام‌ها جهت استخراج DNA تراشیده شد و به روش (PCR) Polymerase chain reaction تعیین گونه انجام گرفت.
یافتهها: از 50 فرد مشکوک به بیماری لیشمانیوز، 40 نفر(80درصد) به صورت مشاهدات میکروسکوپی و 42 نفر (84درصد) به روش مولکولی آلوده به انگل لیشمانیا تشخیص داده شدند که 13 مورد (31درصد) به لیشمانیا تروپیکا و 29 مورد (69درصد) به لیشمانیا ماژور مبتلا بودند. دو لام منفی از نظر میکروسکوپی با روش PCR مثبت نشان داده شدند. بیشترین سن افراد مبتلا بین 11تا20 سال با فراوانی 6/28 درصد بود و بیشترین محل زخمهای لیشمانیایی در دست (1/38درصد) و به شکل اولسراتیو (58 درصد) قرار داشت. از 13 بیمار لیشمانیا تروپیکا 75 درصد و 25 درصد به ترتیب در شهر و روستا زندگی میکردند. همچنین از 29 بیمار مبتلا به لیشمانیا ماژور 2/17 و 8/82 درصد به ترتیب در شهر و روستا بودند (004/0 p= ).
استنتاج: شهرستان فریمان به عنوان یک کانون لیشمانیازیس زئونوتیک  با گونه غالب لیشمانیا ماژور میباشد. مطالعه بیشتر روی ناقلین و مخازن بیماری جهت کنترل و و یافتن راههایی جهت کاهش تعداد مبتلایان ضروری به نظر میرسد.
 
متن کامل [PDF 246 kb]   (161 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: انگل شناسي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb