دوره 30، شماره 194 - ( اسفند 1399 )                   جلد 30 شماره 194 صفحات 71-85 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Amini F, Khajevand Khoshli A, Asadi J, Bahar A, Najafipour H, Mirzazadeh A. Relationship between Treatment Outcomes and Depression and Anxiety in Patients with Type 2 Diabetes Considering the Mediating Role of Physical Activity: A Structural Equation Modeling. J Mazandaran Univ Med Sci. 2021; 30 (194) :71-85
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-15734-fa.html
امینی فاطمه، خواجه وند خوشلی افسانه، اسدی جوانشیر، بهار عادله، نجفی پور حمید، میرزازاده علی. رابطه افسردگی و اضطراب با نقش میانجی فعالیت های جسمانی بر پیامدهای درمان افراد مبتلا به دیابت نوع 2؛ مدل سازی معادلات ساختاری. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران . 1399; 30 (194) :71-85

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-15734-fa.html


چکیده:   (84 مشاهده)
 سابقه و هدف: اختلالات روان شناختی شامل افسردگی و اضطراب میتوانند بر پیامدهای درمان دیابت تاثیر بگذارند، اما مسیر اثر آنها هنوز مشخص نیست. هدف پژوهش حاضر آنالیز مدل ساختاری رابطه افسردگی و اضطراب با نقش میانجی فعالیت جسمانی بر پایبندی به درمان و سطح کنترل دیابت بود.
مواد و روشها: مطالعه حاضر با استفاده از دادههای یک مطالعه کوهورت در شهرکرمان انجام شد. گردآوری داده‌ها شامل پرسشگری (افسردگی بک، اضطراب بک و فعالیت‌های جسمانی GPAQ) و آزمایش خون (HbA1c و FBS) بود. ابتلا به دیابت براساس سابقه پزشکی مشخص شد. پیامدهای درمان شامل پایبندی به درمان وکنترل دیابت (اندازه‌گیری شده با HbA1c) بود. از مدل تحلیل ساختاری (Structural Equation Modeling) برای آنالیز استفاده شد.
یافتهها: فراوانی عدم پایبندی به درمان دیابت ۷/۵ درصد و فراوانی شکست درمان ۹/۶۷ درصد بود. اضطراب و افسردگی درگذشته با مقدار HbA1c فرد همبستگی مثبت معنیدار داشت (156/0β=، ۰۳۲/۰ =P)، که 61 درصد از این اثر از طریق اثرمستقیم (۰۹۶/0β=) و ۳۹ درصد آن بهطور غیرمستقیم و ازطریق فعالیت جسمانی (۰۶۰/0β=) بود. اضطراب و افسردگی فعلی با عدم پایبندی به درمان فرد همبستگی مثبت معنیدار داشت (۰۹۳/0β=، ۰۰۱/۰=P)،که ۹۶ درصد از این اثر ازطریق اثر مستقیم (۰۸۹/۰β=) و ۴ درصد آن بهطور غیرمستقیم و ازطریق فعالیت جسمانی (۰۰۳/۰β=) بود.
استنتاج: با وجود خودگزارش دهی مطلوب پایبندی به درمان، حدود دو سوم از افراد، دیابت کنترل نشده داشتند. انجام مداخلات برای افزایش فعالیت جسمانی میتواند اثرات نامطلوب اضطراب و افسردگی برکنترل نامناسب قندخون را کاهش دهد.
متن کامل [PDF 892 kb]   (86 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: روانشناسی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb