سابقه و هدف: سوختگی‌ها سالانه بیش از ۱۱ میلیون نفر را در جهان تحت تأثیر قرار می‌دهند و پیوند پوست با ضخامت نسبی استاندارد درمانی برای سوختگی‌های عمیق است؛ با این حال، روش بهینه تثبیت گرفت پوست بر روی بستر زخم همچنان محل بحث است. این مرور سیستماتیک با هدف مقایسه اثربخشی بالینی چسب‌های بافتی (فیبرینی) با روش‌های مکانیکی سنتی (بخیه/منگنه) برای تثبیت پیوند پوست در بیماران سوختگی انجام پذیرفت.
مواد و روش ‌ها: در این مطالعه مروری، جستجوی جامعی در پایگاه‌های داده بین‌المللی (PubMed، Embase، Scopus) و ملی، (Web of Science، SID، Magiran و IranDoc) بدون محدودیت زمانی یا زبانی انجام شد. ارزیابی کیفیت با ابزارهای  RoB 2و ROBINS-I صورت گرفت و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار RevMan 5.4 برای محاسبه نسبت خطر (RR) و تفاوت میانگین (MD) سنتز شدند.
یافته‌ها: از ۱۶ مطالعه واجد شرایط، ۷ مطالعه به دلیل خطر سوگیری بالا حذف شدند و در نهایت ۹ مطالعه در مرور کیفی و ۷ مطالعه شامل ۵۴۵ بیمار در متاآنالیز وارد شدند. نتایج نشان داد میزان پذیرش گرفت بین دو گروه تفاوت معنی‌داری ندارد (1/03= PR، 0/19= P)، اما چسب بافتی به‌طور معنی‌داری نیاز به جراحی مجدد (0/12= PR، 0/0001= P) و شدت درد پس از عمل (1/73= MD، 0/02= P) را کاهش داد. همچنین روند کاهشی در تشکیل هماتوم و مدت زمان عمل در گروه چسب بافتی در مقایسه با تثبیت مکانیکی مشاهده شد.
استنتاج: چسب‌های بافتی فیبرینی جایگزین ایمن و مؤثری برای تثبیت مکانیکی پیوند پوست در بیماران سوختگی هستند؛ میزان پذیرش گرفت و نرخ عوارض بین دو روش مشابه بود، اما چسب بافتی درد پس از عمل و نیاز به جراحی مجدد را به‌طور معناداری کاهش داد. با وجود هزینه مواد بالاتر، کاهش اقدامات ثانویه می‌تواند هزینه کلی را جبران کند و انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده با کیفیت بالاتر برای تأیید این نتایج ضروری است.

(کد ریجستری PROSPERO: CRD420251248124 )