سابقه و هدف: تمایل به فرزندآوری تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی، باورهای شخصی و مهارتهای زندگی است. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر مشاوره گروهی مهارتهای زندگی بر تمایل به فرزندآوری زنان سنین باروری، انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی کنترل شده تصادفی بود که بر روی 118 زن واقع در سنین باروری مراجعه کننده به مراکز جامع سلامت شهر خلخال در سال 1402 انجام شد. نمونهها به روش تصادفی بلوک چهارتایی به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص پیدا کردند. گروه مداخله، هشت جلسه مشاوره گروهی مهارتهای زندگی را دریافت کردند. تمایل به فرزندآوری قبل، بلافاصله و یک ماه پس مداخله ارزیابی و با آزمونهای مجذورکای، تیمستقل، آنالیز واریانس با اندازهگیری مکرر و آنالیز کوواریانس در سطح اطمینان 95 درصد با نرمافزار آماری SPSS-24 تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: در گروه مداخله، میانگین نمرات تمایل به فرزندآوری از 37/01 قبل از مداخله به 37/69 بلافاصله پس از مداخله و سپس به 38/79 در مرحله پیگیری افزایش یافت. در مقابل، در گروه کنترل، میانگین نمرات در سه مرحله قبل از مداخله (35/47)، بلافاصله پس از مداخله (35/47) و مرحله پیگیری (35/47) بدون تغییر باقی ماند. لازم به ذکر است که با توجه به عدم اجرای هر گونه مداخله در این گروه، نوسانات نمرات در سطح فردی بسیار جزئی و پراکنده بوده و همین امر موجب شده است که میانگین گروهی در هر سه مرحله مقدار یکسانی را نشان دهد. در گروه مداخله، اختلاف میانگین تمایل به فرزندآوری در مرحله پیگیری نسبت به قبل از مداخله 1/77 و در گروه کنترل صفر بود. مقایسه این اختلاف میانگین بین دو گروه از نظر آماری معنیدار نبود (0/05< P).
استنتاج: مشاوره گروهی مهارتهای زندگی تغییر کمی در تمایل زنان به فرزندآوری ایجاد کرد. ترکیب این مداخلات با رویکردهای مرتبطتر با فرزندآوری میتواند تأثیر بیشتری بر تمایلات افراد داشته باشد.
شماره ثبت کارآزمایی بالینی:IRCT20201113049377N3