چکیده: (215 مشاهده)
سابقه و هدف: پارگی رحم یک عارضه خطرناک مامایی است که معمولاً در سه ماهه سوم بارداری یا حین زایمان رخ میدهد و اغلب در زنان دارای سابقه جراحی رحمی مشاهده میشود. بروز خودبهخودی آن در سه ماهه دوم بارداری بسیار نادر است. این مطالعه با هدف بررسی یک مورد پارگی خودبهخودی رحم در سه ماهه دوم بارداری جهت کمک به تشخیص زود هنگام و کاهش میزان موربیدیته و مورتالیته می باشد.
خانمی ۲۹ ساله (G2P1) در هفته بیست و چهار بارداری با درد شدید زیر شکم و خونریزی واژینال متوسط به اورژانس مراجعه کرد. بیمار سابقه سزارین بهعلت عدم پیشرفت زایمان داشت و در این بارداری سابقه یک نوبت بستری به علت درد شکم و خونریزی در هفته 16 بارداری داشت و دو روز پیش از مراجعه شرح حال یک مشاجره خانوادگی بدون هیچگونه شرح حالی از تروما را ذکر می کرد. در بررسیها علائم شوک هیپوولمیک و کاهش سریع هموگلوبین از 13/4 به 7/5 گرم/دسیلیتر مشاهده شد. سونوگرافی وجود جنین زنده در وضعیت عرضی، هماتوم سابکوریونیک و حجم طبیعی مایع آمنیوتیک را نشان داد. بیمار بهدلیل افت همودینامیک بهسرعت تحت عمل لاپاراتومی اورژانس قرار گرفت که پارگی کامل رحم در محل اسکار سزارین قبلی مشاهده شد. بهدلیل خونریزی گسترده، عمل هیسترکتومی انجام شد. بیمار پس از بهبودی بدون عارضه در روز پنجم مرخص گردید. پارگی رحم در سه ماهه دوم بارداری، هر چند نادر، باید در زنان دارای سابقه سزارین یا ضربه شکمی در فهرست تشخیصهای افتراقی درد حاد شکمی در بارداری در نظر گرفته شود و میتواند با عوارض کشنده مرگ مادر و جنین و یا موربیدیتههای مادری همراه باشد. تشخیص و مداخله سریع، کلید اصلی نجات جان مادر است.