چکیده: (231 مشاهده)
سابقه و هدف: دیابت نوع ۲، با التهاب مزمن و فعالسازی سیستم کمپلمان (اجزای کلیدی سیستم ایمنی ذاتی) همراه است که منجر به اختلال در عملکرد پانکراس میشود. اطلاعات در مورد تأثیر تمرین ورزشی بر بیان ژن و پروتئین گیرنده C3aR1 در بافت پانکراس محدود است. از این رو این مطالعه با هدف بررسی تأثیر ۱۲ هفته تمرین هوازی مزمن بر بیان ژن و پروتئین C3aR1 در بافت پانکراس موشهای دیابتی نوع ۲ و ارتباط آن با شاخصهای متابولیکی و بافت چربی قهوهای انجام شده است.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۳۶ سر موش نر نژاد ویستار پس از القای دیابت نوع ۲، با رژیم غذایی پرچرب به مدت دو هفته و تزریق استرپتوزوتوسین (۳۰ میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن) به چهار گروه کنترل، دیابت، تمرین و دیابت+تمرین تقسیم شدند. تمرین به مدت ۱۲ هفته بر روی تردمیل انجام شد. بیان ژنهای c3ar1 پانکراس وucp1 بافت چربی قهوهای با روش Real-Time PCR و سطوح پروتئینی C3aR1 وUCP1 با روش وسترن بلات و تغییرات مورفولوژیکی بافت چربی قهوهای با روشهای بافتشناسی و آنالیز مورفومتریک با نرمافزار ImageJ اندازهگیری شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که القای دیابت موجب افزایش بیان ژن و سطح پروتئین C3aR1 و تمرین هوازی موجب کاهش معنیدار آن در بافت پانکراس میشود که با کاهش معنیدار سطوح گلوکز خون همراه بوده است. علاوه بر این، در بافت چربی قهوهای، تمرین موجب افزایش سطح پروتئین UCP1 و افزایش تعداد میتوکندریها شده است.
استنتاج: تمرین هوازی با کاهش سطح گیرنده التهابی C3aR1 در پانکراس و بهبود بیوژنز میتوکندریایی در بافت چربی قهوهای، میتواند بهعنوان یک راهکار غیر دارویی مؤثر برای کنترل التهاب و بهبود متابولیسم در دیابت نوع ۲، مورد استفاده قرار گیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشي-کامل |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی جانوری