سابقه و هدف: پوسیدگی زود هنگام دوران کودکی (ECC) یک مشکل بسیار شایع با پیشرفت سریع، بویژه در کودکان خردسالی که همکاری محدودی دارند، می باشد.. درمانهای غیرتهاجمی مبتنی بر فلوراید مانند فلوراید دیآمین نقره (SDF) و وارنیش فلوراید سدیم (NaF) برای کنترل ضایعات اولیه پوسیدگی به کار میروند. این مطالعه با هدف مقایسه اثرات SDF 38 درصد و وارنیش NaF %۵ بر pH بزاق، توقف پوسیدگی در دندانهای شیری و پذیرش والدین، انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی تکسوکور، ۶۰ کودک 6 تا ۱۰ ساله با ضایعات پوسیدگی سطحی فعال (کدهای ۱ تا ۳ ICDAS) بهطور تصادفی به دو گروه دریافتکننده SDF ۳۸ درصد یا وارنیش NaF۵ درصد تقسیم شدند. pH بزاق بدون تحریک در ابتدا و یک هفته پس از مداخله اندازهگیری شد. توقف پوسیدگی پس از سه ماه بهصورت بالینی ارزیابی گردید. پذیرش والدین نسبت به SDF با استفاده از پرسشنامه مقیاس لیکرت سنجیده شد و تحلیلهای آماری شامل آزمونهای t زوجی و مستقل و آزمون کایدو بود.
یافتهها: pH بزاق در هر دو گروه یک هفته پس از درمان بهطور معنیداری افزایش یافت (0/001>P). میزان افزایش در گروه SDF بهطور معنیداری بیشتر بود. توقف پوسیدگی در 96/7 درصد ضایعات در گروه SDF و در 90/0 درصد در گروه NaF مشاهده شد و تفاوت آماری معنیداری بین دو گروه وجود نداشت (0/301=P). همه والدین کاربرد SDF را بدون درد و آسان گزارش کردند و طعم و تغییر رنگ را قابل قبول دانستند.
استنتاج: هر دو روش SDFو وارنیش NaFدر توقف پوسیدگیهای سطحی دندانهای شیری مؤثر هستند، اما روش SDF با افزایش بیشتر و پایدارتر pH بزاق همراه است. با توجه به پذیرش بالای والدین و ماهیت غیرتهاجمی آن، SDF میتواند بهعنوان یک گزینه کمکی مؤثر برای مدیریت ECC مورد استفاده قرار گیرد.
شماره ثبت کارآزمایی بالینی: IRCT20241019063428N1