چکیده: (52 مشاهده)
سابقه و هدف: سالمندی جمعیت، در کنار دستاورد افزایش امید به زندگی، یکی از عمیقترین چالشهای ساختاری نظام سلامت، رفاه و اقتصاد است. بیشتر مطالعات پیشین این ابعاد را جداگانه بررسی کردهاند. این مرور دامنهای با هدف پاسخ به این پرسش انجام شد که «سالمندی جمعیت سربار است یا فرصتی برای توسعه؟»
مواد و روش ها: این مرور دامنهای بر اساس چارچوب آرکسی و اومالی و دستورالعمل PRISMA-ScR انجام شد. دو پژوهشگر مستقل بدون محدودیت زبانی در PubMed، Web of Science، Scopus، ProQuest، SID، Magiran و Google Scholar جستجو کردند. غربالگری و استخراج داده در سه مرحله انجام شد، اختلافات با پژوهشگر سوم حل شد، و دادهها بر اساس جهتگیری گفتمانی و سطح تحلیل سنتز شدند.
یافتهها: از دوازده مطالعه، هفت مطالعه سالمندی را فرصت دانستند: ارتقای مهارت نیروی کار در چین کاهش جمعیت فعال را جبران کرد، در بررسی ۱۰۹ کشور، شواهدی مبنی بر آسیب رسانی سالمندی به عملکرد اقتصادی یافت نشد، بهرهوری نیروی کار شرکتها بهازای هر یک درصد افزایش نسبت سالمندی، حدود ۱٫۴۷ درصد افزایش یافت، و فعالیتهای غیربازاری سالمندان معادل هفت درصد تولید ناخالص داخلی برآورد شد. پنج مطالعه سالمندی را چالش دانستند: اثر منفی آن بر رشد اقتصادی تنها بالای آستانهی ۱۰ درصد معنیدار شد؛ در ایران، افزایش جمعیت بالای ۶۴ سال رشد تولید ناخالص داخلی سرانه را در بلندمدت کاهش داد (ضریب: −1/37)؛ هر یک درصد افزایش بار مراقبتی سلامت، رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) را ۰٫۰۸۳ درصد کاهش داد؛ و هر سالمند اضافه در خانوار شانس هزینههای کمرشکن سلامت را ۱٫۳۴ برابر افزایش داد.
استنتاج: سالمندی جمعیت لزوماً پدیدهای با ماهیت دوگانه نیست؛ بر اساس شواهد و تحلیل نظری این مرور، پیامد آن به بستر نهادی و گفتمانی هر جامعه بستگی دارد. گذار از گفتمان «سربار» به «فرصت» سه راهبرد میطلبد: بازتعریف گفتمانی (از «بار» به «سرمایهی اجتماعی»)، توانمندسازی ساختاری (بازنشستگی منعطف و سلامت پیشگیرانه)، و یکپارچهسازی نهادی (شورای عالی سالمندی و اقتصاد نقرهای). با شتاب بیسابقهی سالمندی در ایران، این گذار می تواند سالمندی را از وضعیت بحرانی به سرمایهای پویا برای توسعهی پایدار تبدیل کند.
متن کامل [PDF 889 kb]
(24 دریافت)
چکیده گرافیکی:

نوع مطالعه:
مروری |
موضوع مقاله:
سیاست گذاری و مدیریت