دوره 35، شماره 252 - ( دی 1404 )                   جلد 35 شماره 252 صفحات 31-18 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Karimi A A, Moradi L, Rahmati Ahmad Abad S, Abedi B. The Impact of Aerobic Training Combined with Hydrogenated Water Therapy on Serum IL-6 and TNF-α Levels, and the Clinical Status of Patients with Parkinson's Disease: A Randomized Clinical Trial. J Mazandaran Univ Med Sci 2025; 35 (252) :18-31
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22114-fa.html
کریمی علی اکبر، مرادی لیدا، رحمتی احمد آباد صالح، عابدی بهرام. اثر یک دوره تمرین هوازی و آب هیدروژنه بر غلظت IL-6 و TNF-α سرم و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون:یک کارآزمایی بالینی. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران. 1404; 35 (252) :18-31

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22114-fa.html


چکیده:   (83 مشاهده)
سابقه و هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال نورودژنراتیو شایع است که با افزایش فاکتورهای التهابی مانند IL-6 و TNF-α و کاهش کیفیت زندگی همراه است. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرین هوازی و آب هیدروژنه بر سطوح سرمی IL-6 و TNF-α و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون، انجام پذیرفت. 
مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 32 بیمار پارکینسون (مراحل دو و سه، با سن:80-30 سال) به‌صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، تمرین هوازی، آب هیدروژنه و ترکیب تمرین هوازی و آب هیدروژنه تقسیم شدند. برای کاهش سوگیری ارزیابان برای UPDRS و شاخص‌های بیوشیمیایی کور سازی شدند. گروه‌های مداخله به‌مدت چهار هفته، سه جلسه در هفته تمرین هوازی (با شدت 80-60 درصد ضربان قلب بیشینه) و یا مصرف روزانه 1000 میلی‌لیتر آب هیدروژنه دریافت کردند. سطوح سرمی IL-6 و TNF-α به روش الایزا و علائم بالینی با پرسشنامه مقیاس یکپارچه درجه‌بندی پارکینسون (UPDRS) ارزیابی شد. داده‌ها با آزمون‌های آماری شاپیرو-ویلک، T همبسته، کوواریانس دوطرفه (MANCOVA)، و تعقیبی LSD تحلیل شدند و سطح معنی‌داری  0/05>p در نظر گرفته شد.
یافتهها: گروه‌ها از نظر متغیرهای پایه (سن، شاخص توده بدنی، سطوح اولیه IL-6، TNF-α و نمرات UPDRS) با استفاده از آزمون ANOVA همسان بودند (0/05<p). هر سه گروه مداخله کاهش معنی‌داری در سطوح سرمی IL-6 و TNF-α نسبت به گروه کنترل نشان دادند (0/05P). گروه ترکیبی (تمرین هوازی + هیدروکسی تراپی) بیش‌ترین کاهش را در این فاکتورهای التهابی داشت (0/0001=P). هم‌چنین، علائم بالینی در گروه‌های مداخله بهبود یافت، بیش‌ترین کاهش علائم بالینی مربوط به گروه تمرین هوازی و آب هیدروژنه (تمرین هوازی: 0/001 =P، آب هیدروژنه :0/00=P، ترکیبی: 0/0001>P) بود.
استنتاج: ترکیب تمرین هوازی و آب هیدروژنه می‌تواند به‌عنوان یک مداخله غیرتهاجمی مؤثر، التهاب سیستمیک را کاهش داده و وضعیت بالینی بیماران پارکینسون را بهبود بخشد.
شماره ثبت کارآزمایی بالینی: IRCT20250714066487N1

 
متن کامل [PDF 1535 kb]   (68 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزشی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb