دوره 36، شماره 258 - ( تیر 1405 )                   جلد 36 شماره 258 صفحات 85-77 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Khezeli F, Talebi S S, Shiri E, Zarei M, Ramezani-Aliakbari F. Silymarin Attenuates Isoprenaline-Induced Cardiac Hypertrophy in Rats: A Possible Role for Beclin 1. J Mazandaran Univ Med Sci 2026; 36 (258) :77-85
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22583-fa.html
خزلی فاطمه، طالبی سید سامان، شیری الهام، زارعی محمد، رمضانی علی اکبری فاطمه. سیلیمارین هایپرتروفی قلبی ناشی از ایزوپرنالین را در رت ‌ها کاهش می‌دهد، نقش احتمالی Beclin1. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران. 1405; 36 (258) :77-85

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22583-fa.html


چکیده:   (11 مشاهده)
سابقه و هدف: هایپرتروفی قلبی یک عامل خطر اصلی برای نارسایی قلبی محسوب می‌شود. اتوفاژی یک فرآیند خود تخریبی پویا برای حفظ هموستاز سلولی ضروری است. اتوفاژی نقش مهمی در هایپرتروفی قلبی ناشی از ایزوپرنالین دارد. سیلیمارین از قلب در برابر بیماری‌های قلبی محافظت می‌کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات سیلیمارین بر هایپرتروفی قلبی از طریق بیان ژن Beclin1 در رت های دریافت کننده ایزوپرنالین، انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، از 20 سر رت نر نژاد ویستار با سن دو و نیم ماه و وزن 250-300 گرم استفاده شد. رت ها به طور تصادفی به 4 گروه، گروه کنترل (CONT)، گروه کنترل سیلیمارین (CONT+ SLY)، گروه ایزوپرنالین (ISO) و گروه ایزوپرنالین به همراه سیلیمارین (ISO + SLY) تقسیم شدند. برای القای هایپرتروفی قلبی، حیوانات ایزوپرنالین را به مدت 10 روز به میزان 5 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت زیر جلدی دریافت کردند. چهار روز قبل از تزریق ایزوپرنالین، موش‌ها سیلیمارین را به میزان 50 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت گاواژ به مدت 14 روز دریافت کردند، بافت شناسی قلب انجام شد. شاخص هایپرتروفی، لاکتات دهیدروژناز سرم و پارامتر مولکولی اندازه‌گیری شد. برای مقایسه بین گروه‌ها از آنالیز واریانس یک طرفه و تست تعقیبی توکی و نرم افزار SPSS استفاده شد.
یافتهها: ایزوپرنالین باعث هایپرتروفی قلبی و افزایش قابل توجه لاکتات دهیدروژناز سرمی و کاهش در بیان ژن Beclin 1 در بافت قلب در گروه ایزوپرنالین در مقایسه با گروه کنترل شد. درمان با سیلیمارین هایپرتروفی قلبی و بیان ژن‌ Beclin 1 را بهبود داد. درمان با سیلیمارین تاثیری معنی‌داری بر لاکتات دهیدروژناز نداشت.
استنتاج: سیلیمارین اثر محافظتی در برابر هایپرتروفی قلبی ناشی از ایزوپرنالین دارد و احتمالا این اثر حفاظتی از طریق افزایش بیان ژن Beclin1 در قلب ایجاد می‌شود.
متن کامل [PDF 687 kb]   (9 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل | موضوع مقاله: فيزيولوژي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb