دوره 36، شماره 259 - ( مرداد 1405 )                   جلد 36 شماره 259 صفحات 217-204 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rezazadeh F, Aali S, Nabati Sefidehkhan M. Urinary Incontinence Rehabilitation Using a Motor Control Approach with an Emphasis on Motor System Integrity: A Systematic Review. J Mazandaran Univ Med Sci 2026; 36 (259) :204-217
URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22885-fa.html
رضازاده فرهاد، عالی شیرین، نباتی سفیده خوان مهسا. توانبخشی بی اختیاری ادراری با رویکرد کنترل حرکتی و تاکید بر یکپارچگی سیستم حرکتی: مرور سیستماتیک. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران. 1405; 36 (259) :204-217

URL: http://jmums.mazums.ac.ir/article-1-22885-fa.html


چکیده:   (33 مشاهده)
سابقه و هدف: بی‌اختیاری ادراری (UI) در زنان یک اختلال شایع و چند عاملی است که علاوه بر پیامدهای بالینی، اثرات روانی و اجتماعی قابل ‌توجهی ایجاد می‌کند. این مطالعه با هدف مرور نظام‌مند شواهد موجود درباره مکانیسم‌های بیومکانیکی و کنترل حرکتی مؤثر در توانبخشی بی‌اختیاری ادراری و بررسی اثربخشی رویکردهای ترکیبی مبتنی بر یکپارچگی تنه، دیافراگم و عضلات کف لگن، انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: این مرور نظام‌مند مطابق با PRISMA 2020 انجام شد. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web ofScience  و Google Scholar برای مطالعات منتشر شده بین سال‌های 2016 تا 2025 جستجو شدند. معیارهای ورود بر اساس چارچوب PICOS تعریف شدند. کیفیت مطالعات با چک‌لیست اصلاح‌ شده داون و بلک و خطر سوگیری با ابزار RoB2 ارزیابی شد. به دلیل ناهمگونی مداخله‌ها و پیامدها، سنتز داده‌ها به روش روایی و مطابق چارچوب SWiM انجام گرفت.
یافتهها: در مجموع 11 مطالعه وارد تحلیل شدند. PFMT در کاهش شدت بی‌اختیاری و افزایش قدرت عضلات کف لگن مؤثر بود؛ با این حال، مداخلات چند بعدی در برخی پیامدها مانند زمان‌بندی پیش ‌انقباض و هماهنگی عصبیعضلانی برتر بودند. شواهد نشان دادند که بازآموزی سینرژی تنهدیافراگمکف لگن و اصلاح الگوهای تنفسی نقش اساسی در بهبود عملکرد دارد. همچنین، بیش‌تر مطالعات وارد شده از نظر کیفیت روش‌شناختی در سطح متوسط تا خوب قرار داشتند و اغلب دارای خطر سوگیری پایین تا متوسط بودند. در مجموع، یافته‌ها از نقش مداخلات ترکیبی در ارتقای کنترل عملکردی و نه صرفاً افزایش قدرت عضلانی حمایت می‌کنند.
استنتاج: رویکردهای مبتنی بر تقویت ایزوله ممکن است زمان‌بندی خودکار و هماهنگی عصبیعضلانی را بازسازی نکنند؛ در حالی‌ که مداخلات یکپارچه و مبتنی بر کنترل حرکتی می‌توانند به بهبود پایدارتر و عملکردی‌تر منجر شوند. حرکت به‌سمت پروتکل‌های توانبخشی مبتنی بر مکانیسم و شخصی‌سازی ‌شده ضروری به نظر می‌رسد.
متن کامل [PDF 884 kb]   (17 دریافت)    
نوع مطالعه: مروری | موضوع مقاله: بیومکانیک ورزشی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Journal of Mazandaran University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb